Je kan de mening toegedaan zijn dat geweld het primaat van de burger gaat worden. Dat is een verwerpelijke mening, maar ik zie niet in waarom je die mening niet zou mogen hebben.

@Bruut #1
Je mag elke mening hebben die je wilt.
Maar je mag niet elke mening ook uiten.

Bedreiging daarintegen is geen mening, maar een daad. En dus absoluut verboden denk ik volgens ons huidige strafrecht.

Je kan weer wel de mening zijn toegedaan dat bedreiging toegestaan moet worden, dat is een politieke mening.

@2

Welke wet verhindert dat? En is daar jurisprudentie over?

@Bruut #3
Bedreiging kan de uiting zijn, die bij een oprechte mening past.

@4
Wetten tegen geweldpleging, bedreiging, laster, belediging van een ambtenaar in functie, geestelijke kindermishandeling, discriminatie.

@6

Beledigen is geen uiting van een mening. Als ik iemand 'kleine Hitler' noem, dan beledig ik iemand. Of als ik iemand 'smerige Turk' noem, dan discrimineer ik. Discrimineren kan alleen als je iemand afkomst, geaardheid etc erbij haalt.

Nou kan je natuurlijk zeggen dat ik dan de mening heb dat iemand een 'smerige Turk' is, maar die vlieger gaat niet op. In zo'n geval gaat de discriminatiebepalingen in onze grondwet in werking lijkt mij. (maar ik ben geen jurist natuurlijk, ik wordt geacht de wet te kennen, maar dat is niet zo)

@7
Je zou iemand een kleine Hitler kunnen vinden, of een smerige Turk.
Dan zie je het zo, dan is he dus jouw mening.
Je echte mening zou, indien geuit, in strijd met de wet kunnen zijn.
Maar zolang je hem niet uit, ben je niet in strijd met de wet.

Het hebben van een mening is vrij. Maar de uiting ervan, de vrijheid van meningsúíting, is aan beperkingen onderhevig. Grondrechten kunnen elkaar begrenzen. Rechten worden begrensd door de rechten van anderen. De vrijheid van meningsuiting is geldig, behoudens grenzen gesteld bij gewone wet.

@9

Iedere keer toetsen bij de rechter, dat is hem ook niet. Zie het huidige proces bij Wilders.

@Bruut @10
Daar heb je een punt.
Toets door de rechter als criterium is praktisch onuitvoerbaar.
En in feite ook onwenselijk.
We moeten de rechter niet nodig hebben om onze onderlinge grenzen te vinden en te kennen. De rechter is in feite een soort laatste redmiddel.
Maar wetten en een beetje algemeen bekende rechtsfilosofie kunnen ons ook helpen zonder direct een rechter nodig te hebben.

@11

Zo was het altijd wel, maar ik denk dat dat mede onder invloed van het proces tegen Wilders zal veranderen. Eén man voor de rechter brengen is te doen, duizenden, dat gaat niet.

Er is een nieuwe toon gezet in de vrijheid van meningsuiting en dat is een valse toon. Alleen als wij de beschaving op kunnen brengen om elkaar met respect te bejegenen zijn deze uitwassen te bestrijden, niet als een groter deel van het volk er zich aan gaat overgeven.

@Bruut
De vrijheid van meningsuiting - en die andere grondrechten - zijn geformaliseerde réchten, wettelijke rechten.
Als het over grenzen aan die rechten gaat, dan gaat het over grenzen die bij wet zijn vastgelegd, en deels via juris prudentie zijn verduidelijkt.
Het gaat dus ook om juridische grenzen en overtredingen in jurídische zin, mét de bijbehorende middelen van handhaving.
We moeten oppassen om een juridisch verhaal niet te verwaren met principes van goede omgang en fatsoen.