Toen enkele jaren terug de eerste berichten over het ‘gloeilampverbod’ mij bereikten, dacht ik aanvankelijk met een vervroegde 1 april grap van doen te hebben. In mijn allerlaatste restje respect voor de Nederlandse en Europese politiek kon ik me in alle waarachtigheid niet voorstellen dat politici in algemeenheid dérmate krankjorum zouden kunnen zijn, dat zij een dergelijk verbod zouden steunen.