Waar eerst het onderwerp "westerse steun aan dictatoren" als een hete aardappel werd doorgegeven, inclusief dwars door vragen pratende politici (hoe vaak kan een verbinding met mevrouw BZ Ashton eigenlijk uitvallen?), evolueert de discussie nu naar, voorspelbaar, de islam. Wordt Egypte een extremistisch Muslim-brotherhood bolwerk? Een tweede Iran (los van de enorme culturele verschillen tussen een Iran en Egypte maar klaarblijkelijk is dat "deskundigen" worst)?

Er lijkt een soort consensus te zijn gevonden in de Europese en Amerikaanse media: vaak, in herhaling, voortdurend, praten over de "islam-factor". Het vertrouwde "vreemde". Het vertrouwde "angstbeeld". En een podium voor flink Iran-bashen.

Opvallend afwezig is opeens de reden voor al deze opstanden: de exploderende voedselprijzen. Het feit dat die mensen met hun rug tegen de muur staan en honger hebben.