vervelden=vervelend

mijn excuus

Nou eigenlijk schreeuw je niet mee maar ga probeer je er gewoon bovenuit te komen!

Nou, dan denk ik: die ouder heeft kennelijk een zware dag met die kinderen. Kinderen zijn ook niet altijd lieverdjes en probeer maar eens altijd rustig te blijven. Ouders zijn geen heiligen. Er zijn duizend en één dingen waar je aan moet denken en waar je rekening mee moet houden en ja, dan kun je ook in het openbaar wel eens uit je slof schieten. En ik ben het met Klaas Kweetniet ook wel eens, je probeert gewoon om boven het geschreeuw uit te komen, helemaal als het binnen een seconde tussen de kinderen uit de hand loopt.

ik hoor alleen maar door de muren heen geschreeuw... daar hebben we wat van gezegd en nou hoor ik niks meer, maar het kind zegt ons ook niks meer.... ( het desbetreffende kind is mishandeld door zijn moeder en heeft in een pleeggezin gezeten nu leeft het bij zijn vader en en zijn vrouw, maar er wordt nog tegen hem geschreeuwd. Ik hou mijn mond verder; idd ja, om verdere agressiviteit te voorkomen, het druist eigenlijk zo tegen mijn gevoelens in, maar wil ook geen "gedoe"...

Een schreeuwende ouder wilt niet gelijk zeggen dat die het kind geestelijk mishandeld of slaat.. het is wel een degelijke teken van onmacht van de situatie waar de ouder zich op dat moment in bevind..
Maar ik let dan wel weer wat meer op als ik het zou merken, ga in gesprek met de ouders en dan beoordeel ik aan mijn gevoel of het iets ernstig is of gewoon onmacht.. bij mishandeling bel ik het amk

check nu de seatbag op www.seatbag.webs.com. DE revolutionaire autogordeltas!

Bonsai
Ik zie je vrijwel alleen reageren op andermans input. Wat is jouw verhaal ?

Ik ben van mening dat het allemaal averechts werkt, het is weer helemaal in de trend van de anonieme klikspaan, dit bevordert alleen maar wantrouwen en leert mensen hun problemen te verbergen ipv hulp te zoeken.
Iedereen is weleens boos, en bijna iedereen die ik ken heeft weleens een draai om zijn/haar oren gehad, ook een ouder gaat weleens uit zijn/haar dak, en niet alle kinderen zijn 24uur per dag schattig (mijn kind is 13; 3x raden...ja ook wij hebben soms flinke ruzies thuis), we zijn tenslotte allemaal mensen en het is altijd maar makkelijk praten voor een ander, een kind opvoeden is niet altijd even makkelijk. Ik zal niet gauw zo'n melding maken, want ik wil het niet op mijn geweten hebben dat een gezin jeugzorg over de vloer krijgt omdat er misschien een incident is geweest, meestal zijn de kinderen dan nog verder van huis. En hoe zit het met de kinderen waarbij jeugdzorg zich finaal vergiste en het heel slecht afliep? Volgens mij ios hulp uit de eigen omgeving veel beter dan zo'n bemoeizuchtig onpersoonlijk overheidsapparaat. Wat niet wil zeggen dat je zo'n kind dan aan het lot over moet laten, als er echt meer aan de hand lijkt te zijn is het volgens mij veel beter om het met een vertrouwenspersoon op de school van het kind te bespreken, een club waar het is aangesloten of desnoods bij een kerk als u die bezoekt. Als er meer hulp nodig is kun je die in overleg altijd nog inschakelen. Beter elkaar ondersteunen in het zoeken naar hulp/oplossingen dan elkaar te veroordelen en beschuldigen, daarmee druk je het alleen maar ondergronds en daar is niemand bij gebaat.

Ik heb het direct gezegd tegen de moeder dat ik het zielig vind voor haar zoontje dat zij zijn moeder is.
Ze geeft het dikwijls een tik ik heb haar ook gezegd als ik haar dat ooit zie doen dat ik direct de kinderbescherming bel.
Ik weet dat kinderen moeilijk zijn ik heb er zelf 3 maarruh dat geeft me ook het recht niet ze te slaan.
Als mijn kinderen vervelend zijn zet ik ze in de gang ze beginnen wel te gillen als magere speenvarkens maar dat is beter dan ze een tik verkopen.
En als ze lekker brutaal weer de kamer inlopen dan geef ik een mep op tafel en schreeuw ik naar ze en nu heel gauw terug anders kom je er nooit meer vanaf.
Maar ik zal me kinderen nooit zeggen dat ik wilde dat ze maar nooit geboren waren of dat ze waardeloos zijn of rotkinderen het is verschrikkelijk om dat als kind zijnde aan te moeten horen.
Als ze gemeen zijn naar elkaar zeg ik ze wel dat ik ze zo niet bedoeld heb en dat het me pijn doet dat ze ruzie met elkaar maken.
Mijn oudste zoontje heb ik op het station eens in ze nekvel gegrepen en hard ook hij rende over het perron heen zo richting de rand ik schrok me rot, stel dat ie er overheen kukelde.
Toen verhief ik me stem wel en hij begon flink te huilen maarrrrrr .... hij heeft het daarna nooit weer gedaan.
Mensen keken me wel zo van najaaaah dat doe je toch niet?
Maar ik heb liever een kind dat ff boos op me is dan een kind dat onder de trein terecht komt als ik eerlijk mag wezen.

Je kan me wel minnen maar het is zielig voor dat jochie dat zij zijn moeder is.
Ze zit ieder weekend in de kroeg te zuipen dropt het jongetje maar bij Jan Alleman.
Maandags gaat ze bij haar kennissen langs om geld te bietsen omdat ze dat in et weekend verzopen heeft.
Iedere week moet dat jongetje weer een nieuwe vrijer van zijn ma accepteren.
Het is wel ver van mijn bed en ik heb er niets mee te maken maar het is een lief kind wat ze heeft en die verdient gewoon een betere moeder dan zij is.
En als je me gemint heb vanwege dat ik mijn zoontje in zijn nekvel heb gegrepen doe je best net wat ik zeg ik heb liever een kindje dat even boos is en daarna vrolijk ver huppelt dan een kindje wat dood is.

ver =verder
sorry(^_^)

En ohja het AMK is al ingeschakeld geweest en dan speelt ze even mooi weer het onderzoek is afgelopen en ze begint van voor af aan.
En je mag eerlijk weten dat ik 1 van de vele was die mede het AMk ingeschakeld had in deze zaak.
Maar ze kunnen er niets mee als mevrouw een toneelstuk opvoert voor ze.
Zij heeft het zelfs zo verdraait dat nu haar kindje op een speciale school zit omdat ie zogenaamd onhandelbaar zou zijn.
Met het jochie is niets mis op school leeft ie helemaal op omdat ie even van zijn moeder verlost is daar gaat het zelfs goed met hem en daar is hij graag.
Dat zou ik ook wezen met zo'n moeder....

Melden helpt niets. Als je in je eentje bent als melder en de moeder speelt even mooi weer, word je niet geloofd. Bijgevolg blijft de moeder tegen haar kleintjes (het zijn nog peuters) gillen en schreeuwen, soms uren per dag. En niemand die er iets aan wil doen.

Ik ben het helemaal met Bird24 eens. De anonieme klikspaan is wel het allermakkelijkste wat je kunt zijn. Een 'schreeuwende ouder' is meestal een (tijdelijke) onmachtige ouder. En laten we eerlijk zijn.... wie weet altijd en overal precies hoe hij/zij opvoedkundig op de juiste manier moet handelen? Helemaal niemand ben ik bang! In veel gevallen is een beetje open en positieve (niet betweterige!) hulp uit de directe omgeving al voldoende. Mensen kunnen beter leren praten over hun problemen, dan ze te 'verstoppen'. Een schreeuwende ouder wil helemaal niet altijd meteen zeggen dat er sprake is van (geestelijke of lichamelijke) mishandeling Vooral geestelijke mishandeling nl. vindt vaak plaats achter 'gesloten deuren'. Kinderen worden vaak gekleineerd, gemanipuleerd, niet in hun waarde gelaten enz. zonder dat de buitenwereld er ook maar iets van merkt. Naar buiten toe wordt nl. vaak 'mooi weer' gespeeld. Deze ouders schreeuwen vaak juist niet in het nabijzijn van anderen tegen hun kinderen. Echte kindermishandeling is vaak heel moeilijk te zien.
Dat wil niet zeggen dat ik het niet goed vindt dat er een meldpunt is voor kindermishandeling. Voor je echter een AMK melding maakt, moet je dus wel heel zeker van je zaak zijn dat er echt sprake is van mishandeling, en niet een ouder die gewoon boos is en daardoor misschien een keer te hard praat.

Ik vind dat een ouder best een keer boos mag zijn op zijn of haar kind.
Daarmee bedoel ik dan een tikje of een beetje schreeuwen, maar echt slaan of
hard schreeuwen vind ik al te veel.

Ik denk dat de meeste ouders heel goed zelf hun kind op kunnen voeden. De illusie hebben dat je dat altijd en overal perfect doet getuigt niet van een al te goede zelfkennis denk ik beste NadenkenMoetAltijd!