Eén van de meest buigzame en vergeetachtige entiteiten op aarde schijn toch wel de menselijk ziel te zijn. Buigzaam doordat het ondraaglijk lijden kan absorberen en vergeetachtig omdat het dezelfde fouten keer op keer maakt. We leren niks van oorlogen, genocide, godsdienstwaanzin, racisme en terreur. En het zijn juist die eigenschappen van de collectieve ziel die ervoor zorgen dat machthebbers keer op keer misbruik kunnen maken van het collectief. In de wereld zuchten veel landen onder een repressief regime van een totalitaire overheid of worden ze in een continue flux van angst gehouden door de spin doctors en politici, maar er is één land waar dit alles toch wel in een triest toppunt samenkomt: de Verenigde Staten. Als we alleen de laatste 100 jaar in ogenschouw nemen van deze natie, dan zien we hoe het Amerikaanse volk keer op keer bedot, geruïneerd, uitgekleed en verkracht wordt door de ‘powers that be’. Met het aantreden van de huidige president Bush lijkt de clusterfuck een nieuwe dimensie ingegaan te zijn. Kennelijk maken de machthebbers zich niet meer druk of het volk ziet hoe en dát ze verneukt worden door hun eigen president, het gebeurt gewoon schaamteloos in alle openheid voortaan. En ik vraag me af: wat is er verdomme nog nodig voor een totale revolutie in dat land?!