Regina Raeven is begin jaren zestig geboren en zit als een flapje kaas op een sandwich tussen de babyboomers en de kinderen van de babyboomers in. 'Dat is ook geen pretje.'
Prima hoor, het verhaal van René van Leeuwen op de opiniepagina van vk.nl. Grotendeels mee eens ook. Behalve dan dat zijn generatie het enige 'slachtoffer' zou zijn.

Ik ben begin jaren zestig geboren en zit als een flapje kaas op een sandwich tussen de babyboomers en de kinderen van de babyboomers in. Dat is ook geen pretje.

Comfortabel settelen
Toen mijn generatie van school kwam in de jaren tachtig was er amper werk. De babyboomers zaten op dat moment al op hun rotsvaste posities, bezig om liefst zo snel mogelijk nog verder hogerop te klimmen. Geen oog voor wat na hen kwam.
Ze gingen zich na hun vrije, losgeslagen en wilde jaren comfortabel settelen en begonnen aan het gezinnetje. En omdat er geld zat te besteden was, verwenden ze hun mormels tot over hun oren. Alles kreeg het kroost, tot en met elk nieuw apparaatje en gadget. Er werd veel en vaak op vakantie gegaan en geloof maar niet dat het nog vaak voorkwam dat dochter- of zoonlief moest werken voor zijn eigen skiliftpas.

Grote ego's
Het kroost groeide als kool en bij elke kik werd het op zijn wenken bediend. Die kinderen, voor een groot deel in de jaren zeventig en tachtig geboren, zijn nu grofweg de twintigers en dertigers. Ze hebben er nagenoeg allemaal minstens een jaartje reizen of buitenland op zitten, maar ja, die luxe is toch heel normaal? Ze hebben alles gekregen, zijn de hemel in geprezen en tot grote ego's gegroeid. Ze denken daardoor vaak dat je hen niets hoeft te vertellen, ze weten alles al.

En nu maken ze voor het eerst mee dat hun verwende gestampvoet niet wordt beloond en keren zich grotendeels tegen de generatie van hun ouders. Hun luxe leventje dat ze hebben geleid als kind en tiener ziet er opeens iets minder rooskleurig uit, alhoewel... en er zal toch nog wel een fikse erfenis klaarstaan straks?

Eind dertigers, veertigers
Niets van dat alles voor de eind dertigers, veertigers. Die zijn opgevoed door ouders die de oorlog hebben meegemaakt en altijd sober hebben leren leven. Deze generatie kinderen moest ook werken voor de kost naast het volgen van een opleiding. Overigens: daar is toch helemaal niks mee?

Ik ben op mijn dertiende al begonnen met aardbeien plukken en heb vervolgens vele uren per week bijbaantjes gehad als oppas en serveerster.

Ik heb een Hbo-opleiding gevolgd, grotendeels keurig betaald door mijn vader. Een overig (geleend) deel weer keurig terugbetaald door mijzelf. Tot zover: ook niets mis mee lijkt mij. Een tweede hbo-opleiding mocht ik inderdaad ook nog volgen, maar heb ik volledig zelf bekostigd, dankzij die baantjes. Ik heb nooit een jaar gedubbeld, alles achter elkaar direct afgemaakt. Geen gelanterfanter, geen eeuwige student en ook geen jaartje Nieuw-Zeeland, China en Thailand tussendoor.

De paradepaardjes van deze tijd
En nu krijg ik op de werkvloer steeds vaker te maken met de 'kinderen van'. En ook steeds vaker met hun ongelooflijke arrogantie en zelfingenomenheid. Ze vinden zichzelf 'je van het', de paradepaardjes van deze tijd. En dat zullen ze laten horen! Ze scheren mij (de veertiger) rustig over een kam met de babyboomers en kijken me het liefst van mijn plek. Terwijl ik toch ook al langer verplicht moet doorwerken tot mijn 67ste. Altijd hard gewerkt, maar als zzp-er nooit aan pensioenopbouw kunnen doen. En als je een tijdje minder werk hebt, heb je ook nog eens geen recht op een uitkering.

Overigens over dat langer doorwerken: ook weer niks mis mee, vind ik, behalve dan dat ik me afvraag of ik het ga volhouden. Want ik word nu al lichtelijk uitgekotst en als oud bestempeld door die verwaande 'kinderen van'. Alleen maar gericht op zichzelf. Van wie hebben ze dat eigenlijk? Hun houding is hoogst onaangenaam en kwetsend. Ze maken op de werkvloer grove fouten en zien het niet eens. Fouten die heel veel geld kosten...

Er is meer mis in deze maatschappij dan alleen het 'grijs en dikkig neoliberalisme', zoals Rene van Leeuwen stelt. Prima dat jongeren aller landen zich moeten verenigen. Maar laat hen niet net als hun ouders eenzelfde fout begaan en daarbij andere generaties vergeten. Het gaat niet alleen om jong in deze maatschappij, net zomin als het om alleen ouder (de babyboomers) gaat.