Het probleem, naar mijn mening, met dierenactivisten is dat ze in veel gevallen niet verder kijken dan de neus lang is. Neem bijvoorbeeld het vrijlaten van de nertsen zoals in het artikel wordt beschreven. Hoewel het zeer goed is om te strijden tegen bont, is het nog maar zeer de vraag of deze nertzsen het allemaal zo goed hebben gehad in de vrije natuur. Ze zijn gefokt en weten dus niet hoe het is om in de vrije natuur te leven laat staan dat er nertsen zijn die het anderen hebben kunnen leren. Een tweede punt is dat dierenactivisten op de een of andere manier proberen om menselijke eigenschappen, zoals medeleven etc te projecteren op dieren. De vraag is echter ofdat dieren hetzelfde gevoelens ervaren als wij dat doen. Zou een nerts, een varken of een koe echt problemen hebben met zijn huidige situatie of zal het hem allemaal maar en zorg zijn? Ik heb zelf niet echt onderzocht, mede door niet altijd erbij stil te staan, hoe dat dit bij dieren in elkaar zit maar wat duidelijk is, is dat het 1op1 kopieren van beleving van gevoelens van mens naar dier slecht is en alleen maar een bevestiging hoe superieur de mensheid is, over pijn kunnen we overigens duidelijk zijn. Dieren hebben wat dat betreft precies hetzelfde als wij mensen, het is lastig en moet zoveel mogelijk worden vermeden. Het laatste punt waar dierenactivisten steevast voorbij lijken te gaan is dat de mens een alles eter is en dus ook in staat is om vlees te nuttigen, waarom zouden we dat dan niet mogen doen (even afgezien van de manier waarop we met gefokte dieren om gaan)? Alleen maar omdat we toevallig ook plantjes kunnen eten en omdat we het voor bepaalde diergroepen ontzettend erg vinden hoe ze worden behandelt? Wie verteld mij dat een plantje geen gevoelens heeft ? Omdat wij geen overeenkomsten zien met het menselijke gedrag bij gevoelens wil nog niet zeggen dat planten deze niet zouden hebben.