Nederlandse emigranten kunnen kiezen voor vier adaptatiestrategieën: assimilatie, integratie, marginalisatie en separatie. Nederlanders die emigreren kiezen in het algemeen voor integratie met behoud van hun oorspronkelijke, Nederlandse identiteit. Een Nederlander die is geëmigreerd, voelt zich Amerikaan én Nederlander.

Geëmigreerde Nederlanders assimileren over het algemeen dus niet. Dat is opvallend, Nederlandse emigranten staan er immers om bekend dat ze snel de nieuwe taal leren, hard willen werken en zich vrij gemakkelijk aanpassen aan de cultuur van hun nieuwe land. De Nederlandse emigranten als groep kiest dus voor integratie. Echter, de flexibele emigranten, die vaak meer avontuurlijke zijn, neigen meer naar assimilatie. Zij reageren bijvoorbeeld negatief op verhalen van emigranten die lid worden van de Nederlandse club of die veel contact onderhouden met Nederland.

Integratie is gemakkelijker naarmate de afstand tussen de oorspronkelijke en nieuwe cultuur kleiner is. Integratie in Amerika is voor een emigrant uit Afrika of Azië vaak moeilijker dan voor iemand uit Europa. Toch blijkt dat geëmigreerde Nederlanders hun oude identiteit even belangrijk vinden als hun nieuwe. Daarbij valt op dat de Nederlandse regionale identiteit belangrijker is dan de algemeen Nederlandse. Ze voelen zich meer betrokken bij de regio waar ze vandaan kwamen dan bij Nederland.

Natuurlijk is het van belang dat emigranten zich aanpassen, de taal leren, aan het werk gaan en de culturele identiteit van hun nieuwe land omarmen. Maar dat betekent niet dat ze hun oorspronkelijke identiteit verplicht moeten afleggen. Dat doen Nederlanders in het buitenland ook niet. Net als Marokkanen en Turken in Nederland, kiezen Nederlandse emigranten meestal voor integratie in plaats van assimilatie.

Wel of geen zelfwaardering hebben geeft een mate van hechting. Mensen met een angstige of gepreoccupeerde hechtingsstijl hebben vaak weinig zelfwaardering en reageren anders op frustrerende gebeurtenissen dan mensen met een zekere hechtingsstijl. Ook zijn hechtingstijlen afhankelijk van leeftijd. Bij het ouder worden wordt men vaak wat afstandiger. Vrouwen hebben vaker een zekere hechtingstijl en zijn vaak iets socialer gericht dan mannen.

Het kan zijn dat emigranten, door hun ervaringen en de omstandigheden in een ander land, gewend zijn geraakt wat meer afstand tot andere mensen te bewaren. Maar het kan ook zijn dat men met de jaren wat vermijdender wordt.

Dat Nederlanders in Canada, Amerika of Australië zich na tientallen jaren nog steeds Nederlander voelen, staat hun integratie absoluut niet in de weg. Integendeel: ze zijn ook heel trots op hun nieuwe land. Het werkt juist averechts wanneer je van emigranten eist dat ze hun oude identiteit helemaal loslaten. Dan gaan mensen zich juist afzetten tegen de nieuwe cultuur omdat ze zich voelen aangetast in hun trots. Als generaties Nederlanders zich tientallen jaren na hun emigratie nog steeds voor een deel Nederlander voelen, waarom verwacht je dan van emigranten hier dat ze hun Marokkaanse of Turkse identiteit achter zich laten? In die zin kunnen we in Nederland zeker nog iets leren van de ervaringen van Nederlandse emigranten in het buitenland.