Als jeugdwerker loop je steeds op een wankel koord. Aan de ene kant kun je niet zomaar een kind uit huis plaatsen bij de eerste signalen, omdat je dan iedereen over je heen krijgt met de vraag "waarom ruk je een gezin zo uit elkaar?" Maar als je te lang wacht en er gebeurt iets ernstigs, ben je ook flink de sigaar. En het lullige is: je weet altijd pas achteraf of je het goed gedaan hebt.