tja ik zeg maar niks

Gelukkig heeft de weduwe een verzoeningsbrief geschreven, anders liep ze nu nog met wrok rond. En dan zou het nu te laat wezen.

Wrok sloopt mensen.

Waarom een min bij @2, toelichting graag!

@ macmorc #3

Dat begrijp ik ook niet!

Hulde aan mevrouw Heijn, een vrouw naar mijn hart!
Ik wil haar hierbij ook sterkte wensen want de dood van Ferdi E halt voor haar waarschijnlijk ook weer een hoop oude wonden open.

Een zaak met alleen maar verliezers. Een dode zakenman, een bedroefde weduwe, een dader met een mislukt leven en een lange gevangenisstraf, nu ook zelf dood.
De vergevingsgezindheid van de weduwe is het enige lichtpuntje dat ik kan ontdekken.
Ambtenaar is even stil.

Ik kan me voorstellen dat je een min plaatst als je zelf iets verschrikkelijks is aangedaan en je kan het niet in jezelf vinden om te vergeven of je wilt het gewoon niet. Persoonlijk vind ik het groots van mevrouw Hein, maar ik kan me voorstellen dat als je nog in de fase van wrok zit of zelf geen behoefte voelt te vergeven, dat het wat kan steken als andere mensen een pluim krijgen als ze wel het gebaar van vergeving hebben gemaakt. Wrok is denk ik geen fijne emotie om te hebben, maar wel een legitieme. Misschien dat de minner zich daar wat in ontkent voelt. Iets anders kan ik me bij die min eigenlijk ook niet voorstellen.

@2. klopt / de weduwe is niet haatdragend zij heeft dit van zich af weten te schrijven toen des tijds.

@5 Ambtenaar
Ja.

@Gewone alikruik

Wrok is legitiem, dat klopt. En zeker in het begin zullen wrok en haatgevoelens je ziel verteren. Iedereen die daarover heeft nagedacht zal dat inzien.
Toch moet ook een persoon die 'net iets is aangedaan' inzien dat wrok op de lange duur tegen jezelf keert. Dan ben je voor de 2e keer slachtoffer.

Het getuigd dus van intelligentie en inzicht van de weduwe, maar het hoeft niet persé groots te zijn.

Bovendien heeft Ferdi E hierdoor wellicht nog meer schuldgevoel gekregen en naast zijn gevangenisstraf nog een extra straf gekregen.

#9
Ben het in grote lijnen* wel met je eens hoor: ik probeerde bij #6 eigenlijk vooral voor te stellen wat een reden zou kunnen zijn om de behoefte te voelen #2 te minnen.

* In grote lijnen:
- Wrok en boosheid kunnen met de tijd naar de achtergrond verdwijnen. Dan zit het er nog steeds wel en kan het ook weer oplaaien op het moment dat je met de 'veroorzaker' wordt geconfronteerd. Maar het zal je niet verteren.
Vergeven is geen toverwoord en lukt ook niet omdat je het graag wil. Erger nog, je zou je nog eens schuldig kunnen gaan voelen als er ondanks je wil tot vergeven of uitgesproken vergeving af en toe toch vervelende gevoelens naar boven komen.
- Vergroot schuldgevoel bij de ander als positieve bijwerking van je eigen vergeving, kan ik niet goed rijmen met de essentie van vergeven.

@10

Als een dader zoals Ferdi E tot het inzicht komt wat ie gedaan en aangericht heeft, zal ie zich meer schuldig voelen. En de brief van de weduwe kan daartoe bijgedragen hebben. Als ze zich in de media als een viswijf had opgesteld is het gemakkelijker om je schuldgevoelens te negeren.

Maar ik ga er hierbij wel van uit dat de dader normale gevoelens heeft, er zijn ook mensen die niet of nauwelijks tot normale gevoelens als 'schuldgevoel' in staat zijn .

Als je je verzoent met 'het lot' dat je getroffen heeft is de dader niet belangrijk meer. Ik leef mee met mevrouw Hein

Of het door een afgewaaide dakpan kwam, door Freddi E of door een overstekende lantarenpaal, je man is dood... onnodig dood.
Ik denk dat mijnheer Hein liever van ouderdom was gestorven. En als de beul in dit geval dan door een (be)graafmachine sterft, moeten we dan huilen?

Bedankt nujij voor het sluiten van het draadje over het best gelezen bericht van vandaag.

#11
Aan de andere kant wordt het misschien ook weer makkelijker om jezelf je wandaad te kunnen vergeven, als je slachtoffers dat ook konden. Niet dat ik dat slecht vindt hoor. De vergeving van de ander kan je de rust brengen om je eigen boosheid (waarmee je je schuldgevoel zou kunnen maskeren) te laten varen. Dat kan ruimte geven je schuldgevoel toe te laten, tot inzicht te komen en te 'groeien als mens'. "Je vergeeft IEMAND" Dat komt voor mij in de buurt van de essentie van vergeven (maar wellicht bedoelen we uiteindelijk wel hetzelfde hoor). Een daad zoals Hein die heeft gesteld is heel positief en ze had het ook kunnen laten. Het woord groots vind ik daarmee wel op zijn plaats. Maar iemand die dat niet doet, zal ik er niet op aankijken.

"En als de beul in dit geval dan door een (be)graafmachine sterft, moeten we dan huilen?"

Huilen hoeft niet, maar het is en blijft een mens. Wat ie ook gedaan heeft. En wellicht is het goed om dat draadje te sluiten, er is een overvloed van respectloze comments te verwachten. Dan vallen er zoveel bannen dat er geen nujij'ers meer overblijven.

@13

Wellicht heb je gelijk. Ik probeer me te verplaatsen in iemand die een afschuwelijke daad heeft begaan, maar zo lang ik dat niet echt heb gedaan blijft het gissen voor mij.

De daad van de weduwe is iig positief te noemen. Hadden maar meer mensen zo veel inzicht, want op kleinere/lichtere schaal kunnen we dat ook overzetten naar onze eigen leven. Blijf niet steken in wrok, vergeef ook eens iemand.

#15
Mildheid in het algemeen zo veel goed doen. En dan bedoel ik mildheid naar een ander, maar ook naar jezelf. Hoeveel mensen nemen zichzelf wel niet vanalles kwalijk en bellemmeren zichzelf daarmee. Maar goed, ik dwaal af. ;-)

@14
Er zijn 5 van de 100 posts verwijderd. De rest is ook beslist niet mild. Maar moet dat dan? Je kunt ze toch negeren als je het er niet mee eens bent? Of eventueel tegengas geven? Worden we hier geregeerd door de grenzen van nujij?
Ik voel me alsof er me door de almachtige een spreekverbod is opgelegd.

Nog een ding, mijn medeleven gaat nu vooral uit naar de berijder van die graafmachine. Ook schuldloos iemand onder je voertuig zien sterven lijkt me vreselijk.

Jeanette