"Oorlog is de grote accountant van instellingen”, heeft de historicus Corelli Barnett eens opgemerkt. Sinds 9 / 11, heeft Verenigde Staten een dergelijke accountantsonderzoek ondergaan en is onvoldoende bevonden. Deze negatieve uitspraak is volledig van toepassing op de Amerikaanse strijdkrachten.



Moed is niet de maatstaf van de grootheid van een leger, evenmin sterkte, noch duurzaamheid, noch technologische perfectie. Een groot leger is er een dat voldoet aan de haar toegewezen taak. Sinds George W. Bush zijn wereldwijde oorlog tegen het terrorisme heeft geïntroduceerd, hebben de strijdkrachten van de Verenigde Staten verzuimd om te voldoen aan deze norm.

In de nasleep van 11 september 2001 bedacht Bush een brutale, offensieve strategie, zwerend om " de strijd naar de vijand te brengen, zijn plannen te verstoren en het hoofd te bieden aan de ergste bedreigingen voordat ze ontstaan." De militairen boden de belangrijkste middelen voor de uitvoering van dit offensief en de Amerikaanse troepen vonden zichzelf al snel in strijd verwikkeld aan diverse fronten

Twee van deze fronten - Afghanistan en Irak - vereiste prioriteit in aandacht. In ieder geval, was de toegewezen taak om een knock-outslag toe te brengen, leidend tot een snelle, beslissende, economisch en politiek zinvolle overwinning. In ieder geval, ondanks de indrukwekkende staaltjes van moed, sterkte, duurzaamheid, en de technologische perfectie, kwam de Amerikaanse militair tekort. Het probleem lag niet bij de hoogte van de inspanning, maar met de behaalde resultaten.

In Afghanistan faalde de Amerikaanse troepen om de leiders van Al Qaida te elimineren. Hoewel ze het Taliban regime omvergeworpen hadden dat het grootste deel van dat land beheerste, faalde zij de Taliban-beweging te elimineren, die al snel begon zijn weg terug te krabbelen. Bedoeld als een korte campagne, werd de Afghaanse Oorlog een langdurige. Bijna zeven jaar na de start, is er geen einde in zicht. Als er al iets is, Amerika's vijanden nemen in kracht toe. De uitkomst blijft zeer twijfelachtig.

In Irak volgde de gebeurtenissen een vergelijkbaar patroon, met het vooruitzicht van een gemakkelijk succes gelogenstraft door de verdere ontwikkelingen. De Amerikaanse invasie begon op 19 maart 2003. Zes weken later, tegen de achtergrond van een door het Witte Huis geproduceerd spandoek verkondigend "missie volbracht," verklaarde president Bush dat "de grote gevechtsoperaties in Irak zijn beëindigd”. Deze claim bleek een illusie.