Mijnheer Jiskoot wil dood. De medicijnen heeft hij al in huis, dankzij de Belgiëroute. Het is nu vooral nog het juiste tijdstip kiezen. Jiskoot, 91 jaar oud, is een van de hoofdpersonen in de documentaire Medeleven van Gerald van Bronkhorst, gemaakt in opdracht van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig levenseinde (NVVE).
Jiskoot heeft nog maar één wens. Hij wil dood. In de film zegt hij het zo: "Ik heb een schitterend leven gehad, geestelijk en lichamelijk kan ik nog goed mee. Maar ik zit nu wel de hele dag in die flat. Er is geen toekomst meer. Er is niets."

Hij belde daarom de NVVE, die een medewerkster op hem afstuurde. Zij informeerde hem over de Belgiëroute. Want in België doen ze in de apotheek niet zo moeilijk met medicijnen, met een beetje smoes kun je daar gemakkelijk genoeg anti-malariapillen verzamelen. Omdat deze middelen ook helpen tegen acute reuma, was Jiskoots smoesje ("Ik ben op doorreis en ben mijn medicijnen vergeten") op voorhand geloofwaardig.

Jiskoot, gisteren op een persbijeenkomst bij de NVVE: "Ik heb vijf apotheken bezocht. Een had het niet op voorraad, een ander gaf de helft van de gevraagde hoeveelheid. De rest zou volgen als ik een doktersattest zou overleggen."

Wanneer hij de pillen inneemt, weet hij nog niet precies. "Eerst ga ik op een cruise, naar St. Petersburg. Die reis is al betaald, zonde om dus niet te gaan. Maar het einde van het jaar maak ik niet mee." Hoe hij die pillen inneemt, is hem netjes uitgelegd. Fijnmalen en dan in de vla. "Wel eerst een antibraakmiddel. En tot slot een slaapmiddel."

In de film onderstreept de NVVE-medewerkster het belang van dat laatste. Zonder slaapmiddel is het lastiger weg te glijden, bijvoorbeeld door spasmen en hartkloppingen.

Jiskoots verhaal staat volgens de NVVE model voor een omissie in de Nederlandse wet. Dagelijks wordt de vereniging gebeld door mensen met een doodswens. Dankzij de euthanasiewet, nu tien jaar oud, is de 'zachte dood' niet meer strafbaar. Maar wie actief deze uitgang van het leven zoekt, heeft nog altijd een dokter nodig.

Dat zint Jiskoot niet. "Ik wil er geen arts bij. Ik wil ook geen psycholoog spreken; Ik vind me oud en wijs genoeg om zelf over mijn leven te beslissen. Als de pil van Drion bestond­­, had ik hem misschien al ingenomen." Onbegrijpelijk vindt hij het dat de politiek hem die pil onthoudt.

Twee jaar geleden verloor hij zijn vrouw. Twee maanden later zijn dochter. "Dat zijn enorme klappen." Vrienden en bekenden heeft hij overleefd, zijn rijbewijs is hem afgenomen, ook een enorme klap. Eigenlijk­­ is hij gewoon eenzaam. Als hij probeert dat te doorbreken, wordt hij hardhandig teruggeduwd op zijn plek. Zo gaf zich op voor dansles. "Maar ik had geen partner. En dan hoor je dus niks meer."