Ouders zijn in de regel nog steeds verantwoordelijk voor het welzijn van hun kroost, mocht er misbruik en/of mishandeling binnen het gezin plaatsvinden dan moet er ingegrepen worden. de wonden die zo'n kind met zich mee draagt voor de rest van haar/zijn leven is vele malen groter dan het voordeel in het probleemgezin te blijven!

Wel schokkend nieuws, ben benieuwd wat de oorzaken daarvan zijn en welke consequentries deze ontdekking heeft voor verder beleid op dit gebied.

het verbaast me niets, de "hoeksteen van de samenleving" blijkt dus, ook al is die niet zo geweldig, toch altijd nog beter dan een schijnoplossing die diezelfde samenleving beter te accepteren vindt!

Materieel hebben de kinderen het beter, blijkt uit het onderzoek. Of dat emotioneel ook zo is, is kennelijk niet onderzocht. Niet belangrijk genoeg?

Vraag die bij mij opkomt is: komt dat omdat hij dus alleen onderzoek onder kinderen heeft gedaan die mishandeling ed hebben overleefd, of juist waar het niet zo erg was, omdat ze er blijkbaar wel over kunnen/ willen praten.

Jaja! Zeker weer een geldtekort geconstateerd bij de immer falende Jeugdzorg. Oplossing: laat de kinders maar lekker zitten waar ze zitten!

Als pleegouder voel je hoe moeilijk het voor jongeren is om bij een "vreemde"familie" te moeten horen. Meer hulp aan huis maar dan wel in het vroegste stadium. Mijn hoop gaat uit naar Minister Rouvoet !!!

De politiek, en zeker meneer Rouvoet , hebben het antwoord niet. Dit moeten we toch echt zelf doen

Grappig. Het is nogal paradoxaal. Niet in overeenstemming met elkaar zullen we maar zeggen. Ik ga er van uit dat de opvattingen zoals we die kennen in de samenleving door dit onderzoek niet meteen zullen veranderen. Gelukkig maar. Het artikel is een beetje vreemd waarschijnlijk door een gebrek aan accuratesse van de schrijver, c.q. schrijfster van nu. 1: Waar meten we het succes aan? Welzijn, welvaart? Geluk versus materialisme? 2: De volgende opmerking is op zijn minst nogal krom. Kinderen die bij hun probleemfamilie bleven wonen, werden minder vaak jeugddelinquent of tienermoeder en behielden vaker hun baan. Betekent bovenstaande dat het systeem van pleeggezinnen aanzet tot misdadig gedrag door jongeren en het zijn van een kweekvijver van tienermoeders? Ik vind dat een nogal kwalijke veronderstelling. Of wordt hier bedoelt dat probleem kinderen minder vaak jeugddelinquent zijn dan kinderen die uit een niet-probleemgezin komen? 3: Dit is het eerste onderzoek dat de voordelen aantoont om de kinderen bij hun eigen familie te laten opgroeien. Ik vrees dat dit tevens het laatste onderzoek is met deze uitkomst. Het lijkt me sterk dat kinderen die opgroeien in een onstabiele en niet veilige omgeving eenzelfde pakket meekrijgen aan waarden, normen, en gewetensontwikkeling. Ik kan me niet voorstellen dat al deze probleemjeugd het zelf later minder moeilijk heeft dan jeugd uit pleeggezinnen. En dit bij gebrek aan voorbeeld. Wanneer blijkt dat er dan toch het gelijk is aan de zijde van deze onderzoeker dan hebben we een probleem. Alle pleeggezinnen en niet-probleem gezinnen doorverwijzen naar de hulpverlening, de raad voor de kinderbescherming en consorten krijgen alleen nog gezinnen die niet in de problemen zitten aan tafel. Als je hierop voort borduurt hebben we een bijna onoplosbaar vraagstuk en zullen we hier het hoofd aan moeten bieden door onze kinderen van begin af aan ernstig te verzieken.

Je eigen ouders hebben altijd de voorkeur. Alleen later merk je op dat je ouders allereerst mensen zijn met hun eigenaardigheden. Dit wil niet zeggen dat er uitzonderingen zijn maar vind dat de rol van het kind centraal moet staan. Dus blijft een kind aanhoudend volhouden kan er een uitzondering gemaakt worden. De overheid moet gewoon met haar tengels afblijven van dit instituut. Het tegenonovergestelde is overigens aan de hand. Van je eigen vader kan je meer accepteren dan van 1 of andere pipo. Daniel werd ook in de leeuwenkuil gegooid en zo kennen we nog wel meer mensen die na regen in zonneschijn konden leven. Bewust door het leven gaan is essentieel en ontbreekt in 80% van de gevallen. wat is er op tv en waneer ga je o vakantie, veel verder dan dit komen we niet in onzen eigen gouden kooi. Hebzucht/afgunst en liefde voor geld en macht regeren. Laten we dit eerst eens inperken dan valt die hoeksteen ook weer op zijn plaats. Het is overigens verre van mijn bedoeling kinderen af te schilderen als aanstellers of dit probleem niet te onderkennen. Ik heb zelf een vriendin die ernstig is mishandeld/misbruikt maar verworden is tot een hele mooie vrouw zowel van binnen al buiten.

Deels met het artikel eens. Weet niet of de kids altijd in de probleemsituatie gehouden moeten worden. Mijn kinderen zijn bij mijn ex en vriend door kinderbescherming uit hun huis gehaald. Oa. ivm mishandeling door mijn ex. Door echt scheiding op dat moment en dat ik ze niet in huis kon nemen omdat ik zelf woning zoekend was op dat moment heeft de rechter besloten ze elders onder te brengen. Moet alle zeilen bijzetten om ze eens in de lange tijd te zien. Wat tot frustraties aan mijn kant en aan de kant van de kinderen lijdt. Ondergetekende kan dat alles wel handlen, puberende zoon niet, en toch, na 2 jaar is er nog steeds geen goede omgangsregeling wat al maanden aanleiding voor mijn zoon is tot afwijkend gedrag. (idd mishandeld door zijn moeder), waarom wordt dit contact stelselmatig tegen gehouden terwijl dit contact juist zo nodig is? En nee, jeugdzorg heeft geen onderbouwde redenen een goede omgangsregeling tegen te houden (hooguit dat ik na een klacht over de gezinsvoogd op gespannen voet met ze sta), en ik geen duizenden euro's om rechtzaak tegen bovengenoemde instelling aan te spannen.

Vanuit mijn eigen situatie kan ik alleen maar zeggen dat ik maar wat graag in een pleeggezin had gezeten ten opzichte van bij mijn eigen (psychisch en lichaamelijke mishandelende) ouders te blijven.

Dus de conclusie is, "laat ze maar mishandeld worden, dat is beter voor later"? Vreemd. Ik vraag me ook af hoe dit onderzoek is uitgevoerd, wat is er met wat vergeleken, enzovoort. "minder jeugddelinquent.." En als ze volwassen zijn? Slaan ze dan hun eigen kinderen? Of die van een ander? Op z'n zachtst gezegd mist er nogal wat info in 't artikel.

Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die het uit eigen ervaring met bovengenoemde stelling niet eens zijn - zoals Renske. Er zijn ook wel mensen te vinden die succesvol zijn en wel degelijk uit huis geplaatst zijn op jonge leeftijd. Ik vind het een opzienbarende uitslag, dit had ik niet verwacht. Mijn enige angst is dat er nu nog minder snel uit huis geplaatst wordt dan al het geval was, onder het mom 'het is kennelijk beter ze thuis te laten'. Ik denk dat Savannah een lief pleeggezin had verkozen boven haar huidige verblijfplaats.

Ik ben ooit uit thuis geplaatst. Niet in een pleeggezin. Maar in een gezinsvervangend tehuis. Later de kamertraining doorlopen. Tja welke hel erger was weet ik niet. Ik denk dat je soms gewoon moet accepteren dat je geen goede ouders hebt gehad. Helaas heb ik idd door alle omstandigheden niet de baan gekregen die ik wilde. Maar ik heb wel werk wat ik al jaren heb gedaan en nog doe met veel plezier. Ook heb ik al jaren een gelukkig huwelijk. Mijn eigen kinderen doen het prima. Als ik het over had moeten doen en ik had alles geweten. Dan ben ik toch bang dat ik dit verhaal niet meer had kunnen schrijven. Het is eigenlijk het verhaal van de kip of het ei. Wat is beter? geen van beide.

Mijn hoop gaat zeker NIET uit naar Rouwvoet. Hij is de man die de wetgeving betreft gezamelijk ouderschap en gezamelijke opvoeding na scheiding heeft gesaboteerd. Het onderzoek is zeker opmerkelijk. Echter ik weet wel dat mer dan 80 % van de ots-en en uithuisplaatsingen onnodig zijn. Het is een geld circus als jeugdzorg uw kind ondertoezicht geplaatst kan krijgen levert het dat bedrijf (particuliere instelling) 38.000 Euro per jaar per kind op. Erger is nog dat sociaalwerkers (HBO-ertjes) medische indicatie sgaan stellen inname van Rouwvoet om te besluiten of een kind medische hulp nodig heeft. Jeugdzorg in NL staat op een middeleeuws kwakzalver niveau. Kinderen dienen gewoon door een BIG geregistreerde ARTS of psycholoog geindiceerd te worden , welke NIET bij jeugdzorg werkt. Zo voorkom je belangenverstrengeling en krijgt het kind een indicatie vanuit het reguliere medische circuit ! Tevens kan een arts ter verantwoording gewroepen worden bij hetregionaal College voor de Gezondsheidszorg. tegen een een sociaalwerker kun je een klacht indienen bij diezelfde werkgever : jeugdzorg..........

dit is misschien tegen het zere been van velen, maar mensen die in al die instanties werken,(ook ambtenaren) hebben te weinig verantwoordelijkheid, te weinig controle op hun prestaties.In het bedrijfsleven wordt je onmiddelijk afgerekend,wat heel stimulerend werkt.Ik bedoel dit in z'n algemeenheid. natuurlijk zijn er veel mensen die hun verantwoordelijkheid nemen,maar die hebben dan weer grote kans tegen de bureaucratie op te lopen.

Wel heel raar. Ik kan me bijna niet voorstellen dat het dan beter gaat met zo'n kind. Natuurlijk is het wel bekend dat kinderen die in een pleeggezin terecht komen dat dat ook vaak niet goed gaat. Ouders die problemen veroorzaken zouden gedwongen gezins therapie moeten ondergaan en er alles aan moeten doen om het gezinsleven op hoge poten te kunnen dragen. Geen enkel gezin is perfect, maar je kan het altijd bijschaven. Ik vind het rot voor die kinderen, maar vergeet niet dat ouders die niet de makkelijkste zijn, deze problemen al in hun genen hebben zitten. Tegenwoordig weten we steeds meer over onze hersenen en waarom we bepaalde keuzes maken. Toch kunnen we allemaal roepen wat een oplossing zou kunnen zijn, maar wij zijn geen professionals en kunnen alleen maar beginnen met onze eigen veiligheid om zo de 'wereld' te verbeteren.

Amerikaans onderzoek over het Amerikaanse systeem met Amerikaanse pleeggezinnen. Ik weet niet of dat mag worden gezien als maatgevend voor ons systeem en onze pleeggezinnen.

Kinderen worden ook pas uit huis geplaatst als ze emotioneel al helemaal verpest zijn, dus te laat. En danis het ook niet goed voor die kinderen om steeds weer ergens anders te moeten wonen bij steeds andere mensen. Het pleegsysteem moet verbeteren en er moet eerder hulp komen! Ik vind het maar een raar onderzoek.

Het onderzoek gaat er aan voorbij dat juist kinderen die veel probleemgedrag laten zien reden geven om in een pleeggezin geplaatst te worden. Hun gedrag is de graadmeter. Over de "sterkere" kinderen zijn minder zorgen, die lijken zich een weg weten te vinden in de chaos. Deze sterkere kinderen blijven dan ook thuis wonen. Niet vreemd dat juist deze sterkere kinderen succesvoller zijn als ze volwassen zijn. Het zegt iets over de kinderen, niet over het pleegzorgsysteem. Het onderzoek is in mijn ogen niet compleet.

Ik kan alleen maar zeggen arme arme kinderen nu is er niemand meer die ze komt redden...mijn hart bloed

Ik vraag me af op welke feiten dit onderzoek is gericht en in hoeverre het overeenkomt met ons land. Dit onderzoek was nl. onder Amerikaanse kinderen. Misschien hebben ze het daar anders in pleeggezinnen dan hier. Zo'n uitkomst is dan toch een steek onder de gordel voor pleeggezinnen hier. Hoe dan ook de kinderen zijn altijd de dupe!

Ik kom zelf uit een probleemgezin, ik wenste weleens dat ik in een ander gezin was opgegroeid,ik heb blauwe plekken,tanden door mijn lip, vernederingen moeten incasseren. Ik heb mijn ouders mijn rug toegekeerd en daar ben ik van opgeknapt.Maar de psychische schade zal altijd blijven bestaan,voor deze breuk droeg ik de psychische lidtekens met korst er op met mij mee, sinds de breuk met mijn ouders draag ik nog steeds de lidtekens met mij mee al zijn nu de korsten er wel van af gevallen. En welke psychische schade draag ik nog steeds met mij mee? Met het kontakt maken met andere mensen, een brief schrijven gaat mij het beste af, daar heb ik geen moeite mee, maar wel om zomaar naar iemand toe te lopen om een praatje te maken.

Lidtekens moet zijn littekens.Foutje.

Zo is dit artikel genoteerd heren en dames van de jeugdzorg en vriendjes! Want nog altijd creeeren jullie graag het probleem en gaan daar mee aan de slag. Zodat er in de boekjes mooie cijfertjes staan aan het einde van het jaar. maar in tussen maken jullie meer kapot dan heel. En bezorgen kinderen een trauma voor het leven!