Eindelijk eens iemand die verstandig spreekt over pesten. Pesten hoort bij opgroeien en leert kinderen om te gaan met tegenslagen en onaardige mensen.

Natuurlijk moet er ingegrepen worden als het uit de hand loopt, maar laat kinderen ook vooral zelf ontwikkelen.

de schrijfster wil haar eigen daden goedpraten? wat een onzin.
dan mag slaan en mishandelen ook zeker?tenslotte hebben we onze handen niet voor niets gekregen en is het een reflex van woede en frustraties.

kinderen leren va volwassenen om met emoties om te gaan en hoe te uiten. dat het onstaat is dus heel normaal maar met begeleiding en oplettendheid kan het een heels tuk ingedamd worden, en dat is wel zo fijn voor de gepeste en de pester.

volgens mij moet die guldberg in therapie

Op dot moment krijg ik ernstig de neiging om deze mevrouw "herhaaldelijk te duwen, schoppen, uitschelden en bedreigen" Of kan ik haar beter negeren? Ik zie als leerkracht geregeld welke schade pesten aanricht bij de kinderen die gepest worden. Hun sociale vaardigheden worden er niet beter van. Ze worden niet sterker en meer weerbaar, maar trekken zich in veel gevallen terug of gaan zich juist zelf misdragen. Ook de pesters hebben vaak nog andere problemen naast het pesten. Mevrouw slaat de plank echt volledig mis!

Je link is dood.

[nee hoor, geintje :-P]

@Het mag zo zijn dat pesten bij opgroeien hoort maar dat betekent nog niet dat het wenselijk gedrag is. En dat laatste lijkt toch wel een beetje de teneur van het stukje van Guldberg te zijn.

Volgens mij hebben de slachtoffers er hun leven lang last van.

@6
Reactie op #1.

Op het pesten van mijn kinderen staat ooguitsteking.

"het delen van een gezamenlijke antipathie jegens een klasgenootje een normaal, sociaal verschijnsel."

Ik mag hopen op een gezamenlijke antipathie jegens Guldberg.

"Ook is het volgens Guldberg een slechte zaak als kinderen de indruk krijgen dat emoties littekens voor het leven achterlaten."

Nee, laten we de waarheid vooral ontkennen. Ik vind het maar een domme gans en ik sluit me aan bij #3 Guldberg, ga werken aan jezelf.

@6 Ik vrees dat u net als de andere reageerders niet zo goed leest of te kort door de bocht gaat.

Niet alleen wenselijk gedrag hoort bij het opgroeien, maar ook onwenselijk gedrag. Dat laatste lijkt steeds meer vergeten te worden met zeer schadelijke gevolgen.

@11
Je spreekt jezelf nu tegen.
Onwenselijk is niet gewenst, oftewel, dat hoort nu juist niet bij het opgroeien van een kind.
Maar begrijp ik u goed dat u het allemaal wel best vindt omdat pesten nu eenmaal bestaat?
Ik begrijp misschien wel waarom u tot deze 'mening' komt: u verwart namelijk de begrippen 'zijn' en 'behoren' met elkaar. Is dat juist?

#1

Ik heb veel gelezen over de geisoleerde maar erg gezonde volkeren waar gezondheidsproblemen niet voorkwamen en in topgezondheid verkeerde die wij beschaafde mensen niet eens bij kunnen voorstellen. Daar bleek dat kinderen elkaar nooit pesten en elkaar erg lief hadden, veel met elkaar lachtten en onvoorstelbaar levensgeluk hadden. De ouders hoefden niet eens rekening te houden of hun kinderen slecht gedroegen, terwijl er ook geisoleerde volkeren bestonden die veel minder goede gezondheid of slechte gezondheid hadden(vergelijkbaar met ons welvaartsziekten), waar pesten onder kinderen veel vaker voorkwam.

Kortom: Pesten is een symptoom van een gebrekkige gezondheid en is helemaal niet gezond voor welk kind ook dat moet opgroeien en zelfontwikkelen.

Ik ben het eigenlijk wel eens met het artikel. Excessen daargelaten is pesten een normaal sociaal fenomeen waarvan steeds weer een ander het doel is. Het leren sociaal geaccepteerd omgaan met alle emoties die je kunt ervaren, gaat niet lukken als er steeds maar weer van bovenaf of buitenaf wordt ingegrepen op wat er speelt.

Ik ben gepest. Ik heb gepest. Dagenlang iemand treiteren. Dagenlang getreiterd worden. Te grazen nemen met blaaspijpjes met daarin bessen in plaats van papieren pijltjes, van de schommel duwen, vanaf achteren bij het lopen steeds zand in de schoenen schoppen, haren trekken, slaan in het gezicht, knijpen in armen en kniën, een tik in beide knieholtes geven, kleren verstoppen bij gym, water in de schoenen gieten (ook bij gym), knikkers afpakken, oude pakjes schoolmelk geven bij het uitdelen, niet uitnodigen voor een verjaarsfeestje... Ik deed het, het gebeurde mij. So what. Na een aantal dagen verslapt de aandacht van de belager voor het slachtoffer of de ruzie is voorbij of het slachtoffer nam revanche. Het artikel gaat mijns inziens over dat soort pesten, het soort dat per geval een paar dagen duurt, een week misschien. En waarbij de kinderen de andere dag weer gebroederlijk naast elkaar aan de lunch zitten of gierend van de lach door de gang lopen te klieren met elkaar. Kinderen zijn ruim flexibel en hebben een enorm incasseringsvermogen en leren van alles wat ze doen. Ook van pesten: hoe ver kan ik gaan? Wat accepteer ik? Waar laat ik mijn boosheid? Hoe voelt wraak? Hoe maak ik het weer goed? Vooral dat laatste, dat is toch een belangrijke en die komt pas aan het einde van het proces. Dan moet de rest de kinderen wel met rust laten en zelf tot dat einde van dat proces laten komen, anders wordt dat laatste, cruciale 'Hoe maak ik het weer goed?' niet geleerd.

De serieuze gevallen waarbij één kind langdurig buiten de groep wordt gesloten en mentaal en fysiek wordt mishandeld, dat is een heel andere zaak. Daar moet wel tegen worden opgetreden, maar ik denk niet dat dat is waar dit artikel over gaat.

@14
"(...) maar ik denk niet dat dat is waar dit artikel over gaat."

Toch wel lijkt mij:
"Bovendien, zo stelt de psychologe, is het delen van een gezamenlijke antipathie jegens een klasgenootje een normaal, sociaal verschijnsel. Kinderen die zich gezamenlijk afkeren van een ander kind, en dat kenbaar maken middels pesten, zouden minder tekenen van onaangepastheid vertonen. Het ‘slachtoffer’ leert vervolgens van die uitsluiting en krijgt de kans zich te revancheren of zich ertegen te wapenen."

Sterker nog, Guldberg lijkt daar zelfs mij te suggereren dat de gepeste zelf schuld zou dragen voor zijn eigen situatie van gepest worden.
Je zou zelfs verder kunnen gaan door te stellen dat het betoog van Guldberg mogelijk zelfs op zou gaan voor kindermishandeling. Dan ben je wat mij betreft wel heel ver van huis en ik vraag me daarbij ook af of een mening als die van Guldberg (want meer dan dat is het niet) wel wenselijk is. Haar standpunt is immers omgeven me een zekere wetenschappelijke autoriteit maar dan slecht enkel op basis van haar hoedanigheid als psychologe, terwijl zij dit standpunt niet empirisch hard kan maken. Het enige dat zij daarentegen wél bewijst is een slechte dienst aan de slachtoffers van pesten .

@12 Ik geloof dat u of niet goed leest of weigert te begrijpen.

Een kind moet leren wat goed en slecht is. Daar hoort dus ook het ontdekken van slecht onwenselijk gedrag bij. Lijkt me allemaal niet zo heel moeilijk te begrijpen dat daarmee ook onwenselijk gedrag bijdraagt aan het worden van een goede volwassenen. Maar dat is nog weer iets anders dan zeggen dat onwenselijk gedrag wenselijk is.

Ik vind pesten dus niet goed maar zie wel wat dit leert en hoe dit ook later helpt om situaties op te lossen. Bij het proces van pesten hoort natuurlijk dat het ook weer goed gemaakt wordt. Daarom zij ik ook al dat er ingegrepen moet worden als het uit de hand loopt.

@15 Nergens wordt aangegeven in het artikel dat de antipathie en het bijbehorende pestgedrag zich over een langere tijdspanne zou moeten afspelen. Als een klas gedurende een paar dagen collectief een hekel heeft aan één klasgenootje, kun je dat net zo omschrijven. De gedachte dat dit langdurig is (wat mij betreft een onwenselijk exces), is van uzelf en niet die van het artikel.

@16
"(...) maar zie wel wat dit leert en hoe dit ook later helpt om situaties op te lossen."

Ik zou wel 's een voorbeeld willen horen.

Wel weet ik dat pesten bij de gepeste vaak diepe littekens kan achterlaten die zelfs op late leeftijd nog parten kunnen spelen bij een 'normaal' sociaal functioneren.
het betoog van Guldberg heeft er toch wel alle schijn van dat het het probleem 'pesten' onder de sociaal constructionistische kleed (pesten is een sociaal en talig construct) wil doen laten verdwijnen. En dat lijkt mij gevaarlijk omdat de gevolgen van pesten wel degelijk reëel zijn.
Wel ben ik het met u eens wanneer u zegt dat we niet moeten doorschieten en op voorhand al te hysterisch op dit soort zaken moeten reageren. Natuurlijk en dat is dan ook evident.
Echter, wat u aangeeft verstandig te vinden (#1) zie ik bovenal als een onsympathieke poging tot zelfprofilering van de auteur.

@17
Dat het artikel daar onduidelijk in is en naar uw mening daar geen klaarheid in schept is natuurlijk niet mijn probleem. Er wordt immers evenmin aangegeven dat het slechts om een kortstondige tijdspanne zou gaan.

@19 "Dat het artikel daar onduidelijk in is en naar uw mening daar geen klaarheid in schept is natuurlijk niet mijn probleem."

Het is wel een probleem als je je eigen aannames omtrent de onduidelijkheid niet herkent als zodanig en vervolgens een mening vanuit een ander vertrekpunt alleen daarom al voor onmogelijk of onwaar houdt. Ingegraven om iets dat niet is geschreven.

@20
Uiteindelijk bent u het die een aanname omtrent de tijdspanne doet. Het artikel zelf rept daar in het geheel niet over. Uw opmerking snijdt dan ook geen hout en is op z'n best van toepassing op uw eigen mening.

@14: Je bent niet gepest. Je hebt ruzie gemaakt en dat is heel wat anders! Het woord 'pesten' kun je op veel manier uitleggen. Maar tegenwoordig wordt (in ieder geval in pedagogische kringen) bedoeld het systematisch fysiek of geestelijk mishandelen van een persoon die niet voldoende in staat is zichzelf te verdedigen.
Al het andere (wanneer is sprake is van incidenten, kortdurende problemen of gelijke machtsverhoudingen) wordt geen pesten genoemd, maar plagen of ruziemaken.
Van een psychologe mag je verwachten dat ze bekend is met deze definitie. Ze slaat de plank dus volledig mis door te beweren, dat het voor een slachtoffer gezond is om op deze manier mishandeld te worden. Ze zit er helemaal naast als ze beweert dat het normaal is dat een kind of een groep kinderen (of volwassenen!!) een slachtoffer uitkiezen waarvan bekend is dat deze niet kan 'winnen' en dit slachtoffer vervolgens systematisch de grond in te trappen. (Kies zelf maar of dit letterlijk of figuurlijk wilt opvatten.)

Als deze mevrouw haar bericht niet met een duidelijk excuus nuanceert, mag ze wat mij betreft uit haar beroep gezet worden. Ze weet duidelijk niet waar ze het over heeft. Ruzie maken mag, daar leer je inderdaad van. Pesten is schadelijk voor alle betrokken partijen en mag absoluut niet geaccepteerd of goed gepraat worden!