Dat zijn er genoeg om het onderwerp via een zogenoemd burgerinitiatief op de Kameragenda te krijgen.
En dan ? hebben die 40.000 de ijdele hoop dat met een regering met PvdA en CU er iets veranderd aan de wetgeving? Je kunt nog beter rekenen op een nieuwe "Wet op de Zondagsheiliging"

@1 misschien niet, maar als je het niet probeert, gebeurt het al helemaal niet. ik ben een van de mede "ondertekenaars". Als ze hier verder aan voorbij gaan, laten ze duidelijker dan ooit zien dat ze schijt aan de burger hebben. Maar dat geldt niet alleen voor CDA, CU, PvdA. Ik ken geen enkele poltieke partij die het echt wat kan bommen wat de burger/kiezer denkt. En het enige echt duidelijke signaal wat wij als burgers kunnen geven is, een keer massaal wegblijven tijdens verkiezingen, en dan vooral de landelijke.

De Tweede Kamer vergadert elke week over tal van onderwerpen die de regering of Kamerleden aandragen.

Met een burgerinitiatief kunt ú een onderwerp op de agenda van de Tweede Kamer zetten.

Een burgerinitiatief is een uitgewerkt voorstel om bijvoorbeeld het milieu, onderwijs of openbaar vervoer te verbeteren, of een regel eenvoudiger te maken of zelfs af te schaffen.

Met een burgerinitiatief verzoekt u de Tweede Kamer om uw voorstel te bespreken en er een standpunt over in te nemen.

Het is méér dan een klacht en géén protest tegen een recentelijk door de Tweede Kamer ingenomen standpunt.

etc....
http://www.tweedekamer.nl/hoe_werkt_het/uw_meni...

Ik vermoed net als reactie nr.1 dat we een regering te vroeg zijn om dit op de agenda te zetten.
Maar goed, niet geschoten is altijd mis.

@4

het burgerinitiatief bestaat anders al sinds 2008
voor zover ik weet is er één keer gebruik van gemaakt: stemmen verzameld om het afsteken van vuurwerk rond de jaarwisseling te beperken


http://nl.wikipedia.org/wiki/Burgerinitiatief

Wat MIJ dwarszit is dat "de politiek"meent zich te bemoeien met MIJN privézaken.
Toevallig regerende kluppies menen zich te moeten kunnen bemoeien met wat IK met mijn leven wil.
Hoe H A L E N ze het in hun hoofd!!!!!!!!!

Mijn ervaring met mijn moeder die zo graag sterven wilde.

Na de dood van mijn vader had mijn toch al depressieve moeder helemaal geen zin meer in het leven.
Bij ieder bezoek of telefoongesprek, kreeg ik de vraag "waarom ga ik niet dood, ik wil zo graag".
Geloof mij als je dit vijf jaar lang een paar keer dagelijks hoort, dan wordt je moedeloos en ik keek erg tegen de bezoekjes op naar mijn moeder.
Op haar vraag had ik immers geen antwoord, als alleen "mama je tijd is er nog niet"!
Vaak kwam ik van haar bezoekjes zeer bedrukt naar huis.

Mijn broer werd het ná al die jaren ook wat veel, en deze gooide eruit "slik al je pillen in een keer en je bent dood".
Mijn moeder had inderdaad 3 slaappillen per nacht nodig, kalmeringstabletten, en antidepressiva voor overdag.
Dus als ze echt wilde??????

Het is als kind heel moeilijk om dat dag in dag uit te horen, haar doodswens.

Als deze wet er was geweest, had ik deskundige hulp kunnen inschakelen, zodat deze haar eventueel hulp had kunnen bieden.
Misschien was het wel een kreet om aandacht, hoewel ze die genoeg kreeg, of dat e echt wilde doodgaan, met deskundige hulp.

@7 Triest verhaal, Rowy. Ik denk dat je moeder niet op die manier zelfmoord wilde plegen omdat dat in haar ogen waarschijnlijk heel verkeerd was. Misschien ook omdat ze jullie geen verdriet wilde doen, door op die manier te gaan. Ik ken haar, en de situatie niet, dus is ook maar gissen. Je wilde haar niet zo zien lijden, maar wilde ook niet aanzetten tot het zelf beeindigen van het leven. Je broer riep dat wel in al zijn frustratie en verdriet. Misschien was het inderdaad een kreet om aandacht, maar dan misschien in de zin van...kan iemand me hiermee helpen? Toen je vader wegviel, viel voor haar alles weg wat nog echt betekenis voor haar had. Niet dat jullie niets voor haar betekenden, maar je begrijpt waarschijnlijk wel wat ik bedoel. Hoe is het uiteindelijk verder gegaan, en hoe voel je je er nu onder? Als je dat wil vertellen hoor..

@SilentLucidity #8
Lief je reactie.
Mijn moeder wilde niet meer uit bed, het gevolg een bed in de huiskamer, door haar zware depressiviteit, wilde ze geen bezoek meer en alle gordijnen moesten dicht blijven, zomer en winter.
Door jarenlang niet meer uit bed te komen, verslapte haar spieren en werd ze alsmaar dikker, te dik.
Door haar gewicht kon de thuiszorg haar moeilijk verzorgen, ze wilde alleen mij iedere dag zien, eerlijkheidhalve moet ik je bekennen dat ik het bezoekje niet lang vol hield.
En tevens weer met een schuldgevoel en de tranen in mijn ogen in de auto stapte huiswaarts.
Op het laatst is ze overgebracht naar een verpleeghuis, daar werd veel energie gestopt om haar weer mobiel te maken.
Echter mijn moeder was sterker en werkte niet mee.
Na vieren een halve maand is ze gestorven aan een paar hersenen bloedingjes.

Hoe ik mij destijds voelde, als bij mij thuis, kerst, verjaardag of iets werd gevierd, dacht ik altijd aan het zielige mensje in de donkere kamer thuis.
Boosheid, dat ze koos voor alleen te zijn en TOCH weer daarover klaagde en het gevoel van verdriet en machteloosheid.

Hoe ik mij nu voel, gisteren voor het eerst een bevrijding gevoeld, ik was altijd wel op een of andere manier met haar bezig, en dat is 10 maanden ná haar overlijden.

@9 pfff, wat moet dat inderdaad moeilijk geweest zijn, haar zo te zien, ja degenereren, eigenlijk. En zo heen en weer geslingerd worden, omdat ze enerzijds er voor koos alleen te zijn, maar eigenlijk ook weer niet alleen wilde zijn. Kan me gewoon niet voorstellen hoe zij zelf zich gevoeld moeten hebben. Dat gevoel van die bevrijding is misschien nu het begin van het los laten. Heb je wel een goed contact met je broer?

Ja en neen. Ja als ik zijn zin doe en dat doe ik te vaak om de rust te bewaren, hoewel ik er wel erg naar verlang een om een goed contact te hebben.

Een voorbeeld, bij het overlijden van mijn vader 6 jaar geleden, heeft hij de financiën en bankzaken beheerd.
Vaak heb ik al eens gevraagd om inzagen, voor mijn gevoel niets verkeerd toch?
Tot op vandaag de dag, heb ik niets mogen inzien, het geeft mij een vreemd gevoel, vragen durf ik niet meer, omdat hij dan vreselijk uit zijn slof kan schieten. ( zacht uitgedrukt)
Jammer dat hier op NUjij geen P berichten zijn, hier wil ik het dan ook bij laten.
Toch is hierdoor een afstand gekomen, vreselijk jammer en dat doet verdriet.

@11 Ik herken dat met je broer. Mijn ouders zijn er allebei niet meer, en vorig jaar is mijn oudste broer overleden, en heb ik nog 1 broer over. Helaas heeft die het om totaal onbekende redenen heel erg laten afweten, toen mijn oudste broer zo ziek was. Met de crematie heb ik hem gezien, daarna ook niet meer. Ik heb daar eigenlijk wel vrede mee, maar soms toch dat gevoel, we hebben nu alleen elkaar nog maar, maar ja. Ik laat het hier verder ook bij, jammer idd dat we niet via P bericht hier op verder kunnen gaan.

Zal door de Christenbroeders wel worden tegengehouden. Toch apart voor een clubje dat een geloof aanhangt waarbij iemand aan een kruis gespijkerd is.

#12
Helemaal eens, je hebt nu enkel elkaar nog maar, en als dit niet goed zit is dat een groot gemist
Vaak zou je het zo graag anders willen, maar daar moeten beide partijen hun best voor doen
Sterkte gewenst.