Op 17 juni 2010 om 20:21 Peruviaanse tijd heeft Joran
van der S. onder de ogen van ettelijke getuigen die via
een camera die aan de muur van een vertrek in de gevangenis
waar hij zich momenteel bevindt, en waar hij naar verwachting
voorlopig ook wel zal moeten verblijven, meekeken,
ongegeneerd en terwijl hij bezig was met het pokeren,
een scheet gelaten.

Aanvankelijk probeerden Peruviaanse cipiers dit feit te
verbergen, maar de internationale pers, die zich de laatste
dagen massaal op Joran heeft gestort, kreeg lucht van het
nieuws en het werd dan ook breed op voorpagina's van kranten
en bij newsflashes van journaals in diverse landen uitgemeten.

"Waarom wordt iedere scheet die deze jongen laat toch wereldkundig
gemaakt, als zijnde nieuws?" vraagt mediaresearcher prof. Dr.
Vladomar Lemikovowich, die verbonden is aan de universiteit van
Stratograd, zich af. "Wat is er anders aan hem, in vergelijking
met andere verdachten van moordzaken?" Zijn theorie is, dat Joran
een niet aflatende hang heeft naar aandacht, een hang die zo ver
gaat, dat zelfs het belang van zijn moeder hier ondergeschikt
aan is. Dit, gecombineerd met een zieke fantasie, waardoor
mensen in verwarring worden gebracht, fascineert veel mensen.
Inmiddels heeft prof. Lemikovowich een tiental boeken gepubliceerd
en talloze artikelen gewijd aan het fenomeen Joran, en een
theorie ontwikkeld die verklaart hoe het komt dat dit fenomeen
zoveel aandacht krijgt van veel mensen.

Volgens de theorie van Lemikovowich is de overdreven aandacht die
Joran krijgt zelf een mogelijke indicatie dat waarnemers in het
proces zelf een psychische afwijking hebben, vergelijkbaar met
de overdreven aandacht die katachtigen hebben wanneer zij een
prooi in de natuur benaderen. Prof. Lemikovowich pleit ervoor,
het fenomeen niet teveel aandacht te schenken.