Het wanbeleid van reïntegratie komt in het hele land voor en ze gaan maar
door.

Als 55-jarige vrouw met een opleiding op hbo-niveau, klein van postuur en nog lijdend aan de gevolgen van een chronisch vermoeidheidssyndroom, werd zij door de gemeente Almere, die bij dit beleid samenwerkt met Stichting Kompaan, een reïntegratiebedrijf met een blijkens een recent item op Omroep Flevoland dubieuze reputatie wat betreft zijn financiële integriteit, in een oranje hesje in de brandende zon en veelal zonder enige hygiënische voorziening, verplicht te schoffelen en papier te prikken, vaak onder intimidatie en afblafferij en onder voortdurende bedreiging van korting op of intrekking van haar uitkering. Daarbij moest zij aanzien hoe naast haar zieke en soms zelfs invalide mensen, die door Arbo-artsen die het kennelijk niet zo nauw nemen met hun beroepseer, arbeidsgeschikt waren verklaard, door opzichters van Kompaan hardhandig te werk werden gesteld. De Almeerse schoffelaarster heeft de haar aangedane vernedering met moeite negen weken kunnen volhouden, zich toen overspannen ziek gemeld en een rechtszaak aangespannen tegen de gemeente, die ze vervolgens gewonnen heeft."


Arbeidsgehandicapte. Maatregel gemeente Leiden: Verlaging bijstand voor de duur van een maand met 50%. Niet voldaan aan verplichtingen tot arbeidsinschakeling. De Raad: Van geen van de drie aan appellante aangeboden vacatures kan worden gezegd dat er sprake is geweest van bemiddeling naar een concrete dienstbetrekking. De Raad vernietigt de aangevallen uitspraak, verklaart het beroep tegen het besluit gegrond en veroordeelt de gemeente Leiden tot het betalen van de proceskosten.

"Vouw doosjes in elkaar, raap kauwgom van de straat, doe alles wat ze vragen, zeg ja en amen en vraag niets. Anders riskeer je een korting op je uitkering of je verliest hem."
Dat is 'work first' volgens de Arnhemse Jacqueline Grosman. Of je nu een universitaire opleiding hebt of niets, of je twintig jaar gewerkt hebt of nog nooit: voor work first-trajecten doet het er niet toe. Wie een bijstandsuitkering aanvraagt, wordt verplicht te werk gesteld in een fabriek, bij het schoonmaken van kantoren of bij het volgen van cursussen. Werken en hulp bij het vinden naar een baan, in ruil voor een uitkering. Maar volgens Grosman is de realiteit anders. "Het is vernederend, intimiderend en ze helpen mensen alleen maar verder de ellende in. Ze zeggen dat je moet werken om arbeidsritme te krijgen. Dat had ik al.(...) Ik ben er negatiever uitgekomen dan ik er inging."(...) "Ik moest doosjes vouwen in een fabriek. Kan iemand mij uitleggen hoe dit mij moet helpen naar een nieuwe baan?" Na drie maanden werken, zat ze weer thuis.
Vragen stellen was volgens haar taboe. "Als je informeerde hoe het zat met vakanties, kreeg je een snauw. 'Als je zo gaat beginnen, moeten we dat aan de gemeente rapporteren', zeiden ze. Oftewel: je raakt je uitkering kwijt."(...) Cliëntenraden, Bijstandsbond en Sociale Alliantie, allemaal horen hetzelfde verhaal. "Mensen voelen zich geïntimideerd, krijgen nauwelijks begeleiding en moeten soms de meest nutteloze klussen en cursussen doen", zegt Piet van der Lende van de Bijstandsbond. Van de Sociale Dienst in Amsterdam moesten werklozen in een kring gaan staan en zo snel mogelijk autobanden aan elkaar doorgeven. "Op die manier moesten ze leren samenwerken. Wie een band liet vallen kon dit blijkbaar niet."