Ik ben het volledig eens met TS,

Ik ken een stotteraar en al heel lang, en hij stottert nog steeds als hij tegen mij spreekt.
lijkt me niet dat ie zich tegenover mij "sociaal gehinderd" voelt.

en van die schoonheid op het plaatje ga ik ook stotteren...

In eerste instatie is het een fobie, maar toch moet er aan de motoriek getraind worden?

Hij heeft wel een puntje dat veel stotteraars minder tot niet stotteren als ze op hun gemak zijn en bij bekenden. Dit kun je bijvoorbeeld zien bij Erben Wennemars, als hij op zijn gemak is spreekt hij redelijk vloeiend terwijl hij in interviews rond zijn wedstrijden duidelijk stottert.

Ik kan mij hier goed voorstellen dat daar een oorzaak ligt. Opmerkelijk genoeg is dat een stotteraar juist niet stottert wanneer hij het gesprokene zingt. Beheersing van juiste ademhalingstechnieken d.m.v training kan veel worden genezen. Specifieke oorzaken kunnen niet genoemd worden doordat stotteren zowel een bepaalde oorzaak alsmede een gevolg van een traumatische gebeurtenis kan hebben. Doodgewoon spreken is voor iemand een doodnormaal maar een ingewikkeld proces van timing en coördinatie van de ademhaling. Stotteren kan ook voorkomen als gevolg van een gebrek aan taalvaardigheid..

@4
Jouw reactie is meer overtuigend dan het artikel; stotteren is een sociale fobie lijkt me een beetje kort door de bocht.

Dat het iets puur psychologisch is dat weet ik ook wel.

Mijn stotterbuien zijn echt heel verschillend, soms kan ik weken lang vrij vlot praten met soms een kleine hapering per paar zinnen, en soms heb ik dat ik een paar weken echt niet meer uit mijn woorden kon en om de 2 of 3 woorden vast raak :O

Waarom het komt dat weet ik ook niet maar het heeft niks te maken met je vertrouwde omgeving, vrienden die ik lang ken daar ben ik niet bang voor en ik praat de ene keer vlot met ze en de andere keer komt het stotteren naar boven.

Hey Big Fish,

Ik ben geen specialist hoor, maar probeer gewoon nuchter na te denken. Als ik in jouw schoenen had gestaan, zou ik een soort van dagboek bij gaan houden. Je weet niet wat de oorzaak is, dus zal je moeten letten op alles wat een oorzaak zou kunnen zijn. En dan zal je zowel op de "stotterperioden" als de "stottervrij" perioden moeten letten. Ik weet ook niet wat de oorzaak is, dus noem een paar voorbeelden;
- was je eigenlijk best wel moe, of juist fit
- was er een probleem waar je (bewust/half bewust) over liep te malen
- had je goed en gezond gegeten
- goed of slecht geslapen, de nacht ervoor
- had je alcohol gedronken, gerookt, koffie gedronken...dus iets gebruikt dat bewezen bij-effecten heeft op ons lichaam

Maak zelf een lijstje waarvan je denkt dat het van invloed kan zijn. Zo'n dagboek kan je op het goede spoor zetten.

Het kan trouwens maarzo dat stotteren niet 1 oorzaak heeft maar verschillende. Bij de ene stotteraar oorzaak "a" en bij een andere stotteraar oorzaak "b". De een krijgt alleen maar kippevel door kou. Een ander als hij een krijtje hoort piepen op een schoolbord. Weer een ander bij het horen van mooie muziek.

Mijn persoonlijke mening; Mensen zijn slecht in multitasken. Niet handsfree bellen in de auto = boompjes platrijden. Zelfs handsfree bellen geeft teveel afleiding om nog veilig auto te rijden (is onderzoek naar gedaan). Multitasken komt in veel situaties voor. Ik weet van mezelf dat ik soms teveel en te diep nadenk. Bij een gesprek in een groepje, denk ik zo diep na over wat anderen zeggen (oorzaak), dat ik op een gegeven moment niets meer hoor. Het is echt net of het geluid is uitgezet (symptoom). Mijn hersenen steken zoveel energie in dat denken, dat er geen ruimte meer is voor luisteren. Multitasken. Nou, stotteren is misschien wel een symptoom van eenzelfde oorzaak. Jouw hersenen zijn misschien zo druk (bewust of onbewust) met iets anders, dat het preken en en het denken over wat je gaat zeggen gaat haperen.

Bloedsomloop, ademhaling, voedsel verteren etc gaan op auto-pilot. Dan heb je reflexen en die draaien ook op auto-pilot. Lopen, zwemmen, fietsen, dat zijn dingen die bijna op auto-pilot gaan vanwege het vake herhalen. Nu is spreken iets wat in de buurt komt, maar zolang je niet steeds dezelfde woorden uitspreekt en telkens nieuwe zinnen moet formuleren, is het geen auto-pilot. Dus vatbaar voor onze zeer zwakke prestaties van multitasken:-)

Nogmaals, dat is mijn mening. Dus als ik een stotteraar was, zou ik het in die hoek zoeken. Maar wie ben ik?

Oh ja, over dat zingen zonder stotteren. Dat is inderdaad frappant. Maar....als ik een liedje zing dan ken ik de tekst van a tot z vooraf. Dus ik hoef de zinnen niet vooraf te bedenken. Om er achter te komen of het iets met de ademhaling te maken heeft, zou je dus eens zanggewijs een gesprek in moeten gaan. Je verzint vooraf alleen welke "muziek" je gebruikt. Het verschil is dat je nu wel na moet denken over elke zin die je gaat zingen. Ik heb het vermoeden dat je dan ook last hebt van stotteren. Niet omdat de ademhaling beter is bij het zingen van een bestaand/bekend lied, maar omdat je de tekst bijna op auto-pilot eruit kan gooien. Daar ligt volgens mij het verschil.

De angst dat je weeeeer gaat stotteren (schaamte) is misschien zo groot, dat je hersenen er teveel power aan kwijt raakt. Met als gevolg dat je gaat stotteren.

Groetjes

@ sff #7
Dat heb ik al geprobeerd, heb vele oorzaken gezocht, soms dacht ik het ligt aan het eten dus ben ik extra goed gaan eten, dat gaat dan even goed en daarna is het alsof het geen effect heeft.

Het is wel waar dat als ik weet dat ik moet spreken dan word ik ontzettend zenuwachtig, niet nadenken wanneer je moet spreken maakt het geheel wel makkelijker, maar goed dat is maar een van de velen oorzaken gezien het ook onverwachts gebeurd.

Maar misschien moet ik toch een digitaal dagboekje bijhouden. Het is namelijk erg fijn als ik stottervrij kan praten. Niet alleen voor de omgeving is dat makkelijker maar ook voor mij zelf is dat een hele opluchting.

De suggestie van Gordon gaat niet op. Een gebrek aan taalvaardigheid bedoel ik. Ik mag mij zelf behoorlijk taalvaardig noemen, dus daar kan het bij mij niet aan liggen. Trouwens, ik was 4 of 5 toen ik met stotteren begon. Ik heb een heel slecht begin gehad door een erg vervelende werkgever. Daar werd het alleen maar erger. Na heel veel jaren van ellende kwam ik aan bij een bedrijf waar ik als het ware voor de leeuwen werd gegooid: mensen ontvangen, zelf bellen; dat soort dingen. Ik werd voor mijn werk erg gewaardeerd en vooral dat heeft mijn zelfvertrouwen zeer sterk verbeterd. Helemaal over gaat het waarschijnlijk nooit, maar zoals het nu is kan ik er mee leven.

Ik zeg vaak tegen mijn zoon -die stottert- "haal adem" voordat je wat gaat zeggen. Zonder benzine kan een auto niet rijden, zonder lucht kan je geen woorden maken.
Het zit 'm volgens mij inderdaad in de ademhaling. Dat verklaart aan een kant wel dat je niet stottert als je zingt, wat sff zegt. Maar het gekke is, dat als hij met zijn poppetjes en dino's speelt, en daarbij een gek stemmetje opzet, ook niet stottert...

Magreta, jouw zoon stottert niet als hij een gek stemmetje opzet, omdat hij dan is afgeleid; dat werkt altijd/ hij denkt dan niet aan stotteren. Helemaal gelijk heb je als je zegt dat goed ademhalen belangrijk is, dat heb ik ook geleerd. Een flinke ruk adem en dan vloeiend doorspreken, niet stoppen als je een 'k' (rotletter) tegenkomt en als de adem 'op' is: opnieuw een ademtocht, enzovoort. Als je goed boos wordt gemaakt heb je er ook meestal geen problemen mee als je de bewuste persoon van repliek dient. Nog een tip: geef het ook weer niet teveel aandacht, kijk je zoon aan als hij met je praat en HELP HEM NIET. Dat hoort hard, maar helpen is echt fout.