Kwaad zijn is menselijk, kwaad blijven is des duivels. Leer vergeven en je leert verwerken.

En veel bewondering voor Hank Heijn. Een verstandige en moedige vrouw die de moordenaar van haar man heeft vergeven. Aan deze vrouw kunnen we een voorbeeld nemen.

@1 Eens!

Ik weet het niet. De belangrijkste factor in verwerking is toch de opvang die je na een traumatische ervaring mag ervaren. En als die opvang maximaal is vanuit je naaste omgeving, dan voorkom je daarmee bijvoorbeeld zoiets als PTSS.

Als er geen of niet toereikende opvang is, kunnen trauma's ontstaan. En dan wordt "vergeven" een onmogelijke opgave. Dat betekent overigens niet, dat er dan meteen sprake van "vergelding" is of zal zijn.

@3

Mensen koppelen 'vergeven' aan een christelijke denkwijze. Echter vergeven is van alle tijden en alle gezindten. Vergeven maakt dat je weer verder kunt met je leven, haat daarintegen vreet een mens van binnen helemaal op. Haat is iets wat je je zelf aan doet. En zeg nou zelf, wie wil nou zichzelf wat aan doen?

@4

Het is waar dat je eerst een tijd nodig hebt om te kunnen vergeven. Maar vergeven is ook onderdeel van het verwerken. Vergeven maakt namelijk dat je je ook kunt verplaatsen in de dader. Het tegenovergestelde: 'haten' maakt dit juist onmogelijk. De weduwe Heijn heeft de moordenaar van haar man opgezocht en met hem gesproken, zo heeft ze wellicht rust kunnen vinden. ( ik gebruik 'wellicht' omdat ik natuurlijk niet uit haar naam kan spreken)

Zo zijn er meer mensen in het reine gekomen met een afschuwelijke moord op een geliefd persoon en zo is er weer een mogelijkheid om tot een normaal leven te komen. Mensen hier op nujij roepen vaak dat zo iemand 'voor het leven getekend is', maar dat hoeft niet.

@6, Ik bedoel eigenlijk meer dat er voorwaarden zijn om tot vergeving te kunnen komen. Veel mensen hebben een sociaal netwerk om hen heen, dat in die voorwaarden kan voorzien. Zij vinden liefde en steun bij familie en vrienden, mensen die naar ze willen luisteren, een arm om ze heen zal slaan. Of gewoon er zijn. Dat is iets wat heel belangrijk is om erge ervaringen in het leven te kunnen verwerken. En vanuit die verwerking tot vergeving te kunnen komen.

Maar als je die omstandigheden moet ontberen, ontstaat er een trauma. Dan kom je niet tot verwerking, en dus ook niet tot kunnen vergeven. Dan onstaat er een wond die maar niet wil helen.

Vergeven, is daarom niet per definitie een keuze die je zelf kunt maken. Er bestaan voorwaarden, om tot vergeving te kunnen komen.

Iemand die daar niet toe kan komen, is niet zwak. Iemand die daar nog niet toe heeft kunnen komen ontbeert goede opvang.

Vergeven is een proces dat in de juiste volgorde moet verlopen.

Verander 1 letter in de kop van dit artikel , en het antwoord is glashelder .

Vergelding of vergeving : wat is Wenselijker ?

"Maar het lijkt wel alsof mevrouw Heijn en het Forum dat zij ondersteunt vergelding een verwerpelijk, bijna dierlijk fenomeen vinden, iets wat overwonnen dient te worden. De menselijkheid dient voorop te staan. En menselijkheid is dan: vergevingsgezindheid. Maar op die manier vergeten ze de menselijkheid van de slachtoffers. Vergelding en wraak zijn niet minder menselijk dan vergeving."


Heel juist. Mijns inziens zijn er (steeds meer) gevallen van daders die gewoonweg n i e t s a n d e r s opgelegd kán worden gekregen dan levenslang. Omdat er geen andere gerechtigheid i s . Zij kúnnen en mógen niet meer terugkeren in de maatschappij omdat hetgeen zij gedaan hebben té erg is om nog aan die terugkeer te denken.

@6 Dat ligt er aan hoeveel last je nog hebt van je trauma. Als je nog dagelijks herberlevingen of flashbacks hebt of langdurig arbeidsongeschikt en daardoor veroordeelt bent tot de onderkant van de samenleving qua inkomen terwijl je anders een glanzende carriere had kunnen hebben dan is het wat moeilijker te accepteren als de dader doordat die geen geweten heeft, moeiteloos het leven weer oppakt en gewoon doorgaat met de grenzen opzoeken.

Het scheelt ook nogal of je de dader nog regelmatig tegenkomt (bijvoorbeeld als het een familielid is).

Cultuur is het tegendeel van natuur. Als je natuur je ingeeft dat je vergelding wilt zoeken, dicteert de (christelijke!) cultuur vergeving. Dat is trouwens ook wel zo constructief.
Vergelding lijkt me meer islamitisch. Veel PVV-ers zijn crypto-moslims, zonder het zelf te weten!

Dik compliment aan Bruutje die in mijn ogen de vinger redelijk goed op de zere plek legt!

@12 Ik ben het meer eens met Plusminus. Die heeft wat mij betreft een wat realistischer visie.

Voor wat betreft mevrouw Heijn: een moord op je man is toch weer anders dan de moord op een van je kinderen bijvoorbeeld of bijvoorbeeld ernstige mishandelings zaken of misbruikzaken die jaren hebben doorgelopen en die jarenlang de persoonlijkheidsstructuur van het slachtoffer beschadigd hebben.

Bovendien is het voor mw Heijn een eenmalig kortdurend trauma geweest, de dader is publiekelijk gestraft, hij heeft vastgezeten, ze komt dader niet meer tegen en hij zoekt geen contact met haar. Financieel is ze in goede doen.

Allemaal zaken die bijdragen aan een positie waarbij de luxe van vergeving mogelijk is..

Mensen zat die die luxe niet hebben. Persoonlijke vergelding in de zin van eigen rechter spelen vind ik het andere uiterste en niet goed te keuren. Maar er mag best een zekere mate van vergelding in de gerechtelijke strafmaat zitten. Het heet niet voor niets een strafmaat. En vergeving, dat kan alleen als het geweld is afgelopen, niet als het slachtoffer nog op een of andere manier last heeft van de dader.

En wat ik al eerder zei in een ander topic: als de dader een psychopaat betreft dan is er eigenlijk geen genezing mogelijk. Het is van belang die langdurig weg te houden uit de maatschappij.

@7
Gedeeltelijk ben ik het wel met je eens. Maar het hangt ook veel af van al eerder verworven inzichten. Inzichten komen niet aanwaaien, daar moet je wat voor doen.
Die inzichten kan je al verwerven vóórdat je getraumatiseerd bent. Mocht dat allemaal niet zo zijn, dan zal je op zoek moeten gaan naar een sociaal netwerk om je te laten helpen of om professionele hulp vragen. Vele wegen staan er open.

@9

Als de dader tot een inkeer komt en herhaling (vrijwel) uitgesloten is, dan moet amnestie mogelijk zijn. Het is een ingewikkeld proces die de dader daarvoor moet ondergaan. Iedere dader is namelijk op een bepaalde manier ook slachtoffer. De meeste daders weigeren echter hun daden onder ogen te zien.
Maar als het slachtoffer tot vergeving kan komen en de dader tot inkeer, dan ontstaat er een win-win situatie. Beiden kunnen verrijkt uit de crisis vandaan komen.

@10

Eens. Wetten van meden en perzen bestaan er niet. Maar het is zinnig om dit soort mogelijkheden open te houden.

@12

Reib, welliswaar kan ik mijzelf niet vergelijken met mevr. Heijn of nog ergere slachtoffers, maar het instrument van de vergeving heb ik wel in de praktijk ondervonden. Het leeft ook prettiger, want men kan mij niet zo gauw meer wat aan doen. Daarom hebben we in zekere zin allemaal te maken met deze materie. Vrijwel iedereen wordt wel eens onrecht aangedaan op kleinere niveau's als waar we het hier over hebben.
@13

Het kan idd zo zijn dat mevr Heijn op een aantal punten het gemakkelijker heeft gehad. Maar juist om slachtoffers niet levenslang te geven is 'vergeving' een probaat middel. Er is veel documentatie over oorlogsslachtoffers en waar de éne slachtoffer moeiteloos zijn beulen kan vergeven leidt het andere slachtoffer wat exact dezelfde omstandigheden heeft gehad een traumatisch leven.

Mijn idee is: niet geschoten is altijd mis. Genezing van trauma's is iets wat we moeten nastreven en vergeving kan daar een goed instrument in zijn. Het zal niet voor iedereen werken, maar het zou mooi zijn als de wetgeving er in voorziet.

@16 Ik ben wel met je eens dat vergeving een goed middel is en iets wat je jezelf cadeau kunt doen want het betekent dat je boven de situatie uit bent gestegen, maar het is enkel mogelijk als je niet nog steeds gehinderd wordt door de dader, want dan is het geweld wat heeft plaatsgevonden in feite een doorlopende toestand die nog niet af is.

Vergeving kan slechts gebeuren als het geweld zich in het verleden bevindt en er geen angst meer hoeft te zijn voor herhaling.

Ik werk veel met daders en slachtoffers en merk dat, zeker bij heftige delicten, vergeving heel erg belangrijk is om zoals Bruut zegt zaken af te kunnen sluiten. Het voorkomt aanvullend trauma. Ik werk dan ook met veel plezier samen met herstelbemiddelingsconsulenten. Voor zowel dader als slachtoffer een zeer leerzame ervaring. Ik heb vergelding nog nooit enig langetermijneffect zien hebben.

@17

Hierin heb je gelijk. Echter een kanttekening. Vergeven is iets wat je ook voor je zelf doet. Met alleen zeggen 'ik vergeef je' ben je er niet, het moet geheel worden opgenomen door je zelf. Zo kan er toch een vorm van vergeven ontstaan die je kan handhaven ook als je telkens onrecht wordt aangedaan. Maar het hangt uiteraard af van je emotionele ontwikkeling af en je manier van kijken tegen de dingen in het leven.

@18

Dat wist ik niet, dat lijkt me leuk werk. Jammer dat veel mensen niet geinteresseerd zijn in deze materie. Iedereen kan er zomaar mee te maken krijgen. De ouders van Milly Boele waren tot voor kort ook 'gewone mensen'. Nu staan ze voor een hele zware taak. Ik bedoel: we kunnen er allemaal zomaar mee te maken krijgen en dan kan je maar beter beslagen ten ijs komen.

@18

Lijkt me best boeiend werk, maar in mijn geval zie ik me toch niet bij jou zitten, ik heb liever helemaal niets meer met mijn dader te maken. Helaas is dat -nog- niet mogelijk. Er zijn nog familiebanden.

@20: Ik werk trouwens als gedragswetenschapper en gezinstherapeut in een gesloten justitiële jeugdinstelling.

Er kan bij herstelbemiddeling ook sprake zijn van indirect contact, ik merk dat er soms ook sprake kan zijn van wederzijds begrip (ligt heel erg aan het delict natuurlijk). Niet elk slachtoffer wil contact, de dader ka bijvoorbeeld ook een brief schrijven waarna de slachtoffers onder begeleiding deze kunnen lezen. Noem maar iets. Achteraf geven eigenlijk alle slachtoffers aan het erg prettig te hebben gevonden (zeker niet iedereen werkt mee).

@21 Wat is jouwe ervaring als het slachtoffer indirect nog bedreigd wordt? Ik ben als kind misbruikt o.a. doordat ik naakt als schietschijf werd neergezet met een boekje en er op korte afstand een luchtdrukpistool op me leeggeschoten werd. Dit om te zien of de kogels door het boek heen mij zouden raken. Het is maar een voorbeeld uit een reeks pervese handelingen die jarenlang doorgingen.

Ik heb al vele jaren professionele behandeling voor de verwerking van mijn trauma;s maar het helpt niet echt heb ik het idee.

Als ik de dader tegenkom refereert hij met sadistisch genoegen nog aan het (illegale) pistool wat hij nog steeds heeft. Ik word er ronduit onpasselijk van. Vergeving is echt geen optie want ik vertrouw hem voor geen meter. Ik ben veels te bang als ik niet waakzaam blijf dat hij mij nogmaals zwaar benadeelt.

@22: Tjee, heftig! Met dit soort zaken wordt goede vooruitgang geboekt met EMDR, dat als er sprake is van een enkelvoudig trauma. Als de dreiging nog duurt is het echter heel erg moeilijk om echt aan verwerken toe te komen. Wat een naar verhaal!

Wij werken zelf samen met slachtoffer in beeld, dit is wel op vrijwillige basis!

http://www.slachtofferinbeeld.nl/

@23 Dank je wel voor de link, sowieso nuttig en het heeft zeker mijn belangstelling...

@25: Geen dank, ik wens je heel veel succes! Moeilijke zaken zijn dit!

@25, Bij de GGZ (niet bij alle, je kunt informeren waar het mogelijk is) gaat ieder jaar een cursus van start die je kan helpen bij het verwerken van PTSS. Het eerste traject is puur theoretisch. Je leert dan hoe angsten en trauma's werken, hoe je hersenen werken en welke invloed medicatie daarop kan uitoefenen. Het vervolgtraject is therapeutisch en erg zwaar, vooral ook omdat je dan je ervaringen in een groep zal moeten delen, en omdat er oefeningen gedaan worden die oa ook betrekking hebben op het vaststellen, en bewaken van de grenzen tussen afstand en nabijheid. Ik weet niet of je hier allemaal behoefte aan hebt. Maar je zou je eens over deze mogelijkheid kunnen laten informeren.

@27 Ook dank voor het meedenken. Ik heb al een aantal therapieën gevolgd o.a. ambulante dagbehandeling van 2 jaar en verder individuele therapie. Het ging redelijk tot de dader weer in mijn leven verscheen. Ik weet alleen niet of ik het aandurf om mijn ervaringen in een groep te vertellen. Krijg het al spaans benauwd bij de gedachte. Ik heb ook wel eens nagedacht over internettherapie omdat dingen opschrijven makkelijker voor me is is dan er over te praten.

@28, therapie is ook heel zwaar en het heeft niet altijd het beoogde effect. Het kan zelfs averechts werken. Er is geen mens gelijk en ook geen situatie gelijk.

Als het fijn is om enkel van je af te kunnen praten, dan zou je ook aan kunnen kloppen bij Humanitas. Via Humanitas kun je dan een buddy krijgen die gewoon naar je wil luisteren. Die buddy kan bijvoorbeeld ook met je meegaan naar situaties waarin je je onveilig voelt (dokterbezoek bijvoorbeeld, of verjaardagbezoek of zelfs boodschappen doen). Dat is allemaal heel vrijblijvend, maar je kunt er wel veel steun van ondervinden.

@29 Oh dat van Humanitas kende ik nog niet. Het idee van een buddy spreekt me wel aan eigenlijk. Daar ga ik zeker naar kijken. Dank je wel en fijne avond nog!

@30, Wie weet is het net wat voor jou :)

Ik wens je alles wat goed is!

@31 Dank je wel. En insgelijks....

Aan mij minners: wie mint hier in godesnaam op zoiets persoonlijks? als er iets is waar iemand het niet mee eens is meldt het dan gewoon. Dat staat zoveel volwassener.