stemrechis?

Onderstaande stukje is deel van een geschrift gemaakt naar aanleiding van de slag van Agincourt. ( 25 october 1415) Het gaat over wie recht heeft van spreken en wie niet. Het gaat over wie vocht voor zijn vrijheid, en wie niets deed en niet moet spreken.
Voor wie de moeite doet en Engels kent, het is het meest treffende over vrijheid en ervoor vechten. Wie staat er straks ook op en vecht er mee?
Ik heb eerst een begrijpelijke moderne verkorte Nederlandse vertaling van gemaakt met alle respect voor het oude, dat vooral mooi is wanneer goed voorgedragen. Het engels is ook wat verkort. Lees hier over vrijheid en opkomen voor je rechten.

"Wie te laf is voor het, gevecht,
laat hen vertrekken, die mag gaan,
reisgeld zullen we hun geven,
in zulk gezelschap willen we niet sterven,
dit is de dag van st crispijn,
en ieder die veilig terugkeert,
zal bij het noemen van deze dag rechtstaan,
-
wij weinigen, we zijn broeders/zusters
wie vandaag meevecht zal een broeder/zuster zijn
hoe hij/zij er ook mag uitzien,
deze dag zal hun verheffen
en alle anderen die thuis zitten,
zullen zichzelf vervloeken dat ze er niet bij waren,
laat ze hun hoofd maar neerbuigen,
wanneer er iemand spreekt,
die met ons vocht op St-Crispijnsdag.



"Rather proclaim it presently through my host,
That he which hath no stomach to this fight,
Let him depart. His passport shall be made
And crowns for convoy put into his purse:
We would not die in that man's company
That fears his fellowship to die with us.
This day is called the Feast of Crispian:
He that outlives this day, and comes safe home,
Will stand a-tiptoe when the day is named,
And rouse him at the name of Crispian.
He that shall see this day and live t'old age,
Will yearly on the vigil feast his neighbours,
And say "To-morrow is Saint Crispian":
Then will he strip his sleeve and show his scars
And say "These wounds I had on Crispin's day."
Old men forget: yet all shall be forgot,
But he'll remember with advantages
What feats he did that day. Then shall our names,
Familiar in his mouth as household words
Harry the King, Bedford and Exeter,
Warwick and Talbot, Salisbury and Gloucester,
Be in their flowing cups freshly remembered.
This story shall the good man teach his son;
And Crispin Crispian shall ne'er go by,
From this day to the ending of the world,
But we in it shall be remembered;
We few, we happy few, we band of brothers;
For he today that sheds his blood with me
Shall be my brother; be he ne'er so vile,
This day shall gentle his condition:
And gentlemen in England now abed
Shall think themselves accursed they were not here,
And hold their manhoods cheap whiles any speaks
That fought with us upon Saint Crispin's day. (IV, iii)