ja of dat goed uitpakt, soms worden kinderen door verkeerde conclusies maanden lang bij hun ouders weggehouden, ben erg sceptisch

Je zou bijna niet meer naar het Ziekenhuis durven. LAten ze eens iets aan het pesten op scholen doen, daar lijden veel meer kinderen onder

een goede zaak, als je niets te verbergen hebt hoef je ook niet bang te zijn om naar het ziekenhuis te gaan

Zeer goede zaak, je wordt echt niet meteen veroordeeld.
Maar bij een vermoeden wordt tenminste iets onderzocht. dan kan nog altijd blijken dat er niets aan de hand is.
Jammer alleen dat daar een protocol voor nodig is dat het nu pas ineens vaker gemeld wordt.
Voor die gevallen in het verleden dat wel het vermoeden bestond en niets gedaan werd zijn in die gevallen dat het vermoeden terecht was de betreffende kinderen de dupe.

Doen ze daar dan ook aangifte van hun eigen "mis"handelen. Of zien ze alleen een ander. Pak eerst jezelf aan dat scheelt al zoveel.

@mirtjuh, ik heb niets te verbergen. Maar je weet hoe zaken uitgelegd kunnen worden: als je met een breekijzer over straat loopt, kan je op weg zijn naar een verbouwing of naar een inbraak. Dus goed dat ze het melden, maar pas op met te snelle conclusies.

Dit gaat fout. Nu gaan ouders geen medische zorg meer regelen voor hun mishandelde kinderen... Of erger, er worden ouders valselijk beschuldigd van kindermishandeling.

Tot nu toe is het aantal kinderen dat wordt mishandeld veel en veel hoger dan het aantal gevallen dat aan het licht komt. Uithuisplaatsing hoeft niet meteen aan de orde te zijn, controle en goede begeleiding van het gezin wel. Hopelijk kunnen de bureau's jeugzorg de gemelde zaken direct behandelen, met deskundige werknemers!
kindermishandeling is vreselijk en moet niet onderschat worden

Dat zal nog een "fijne" zaak worden dan. Je kunt aan breuken en de toestand van een kind echt wel na een observatie een beetje inschatten hoe de toestand waarschijnlijk is.

Laatst was ik ook wegens ziekte van mijn man op de spoedeisende dienst na een verwijsbrief van de huisarts. " mijn man is namelijk chronisch-longpatiënt".

Er zat een moeder met twee jonge kinderen. Daarvan was er ééntje van zijn fiets gevallen en had vermoedelijk een gebroken sleutelbeen. De pijn werd erger dus is de moeder doorgestuurd na een huisartsenbezoek en kon zij naar deze spoedeisende hulp.
Het jongetje kwam in dezelfde onderzoekskamer te liggen als mijn man. Wel met een gordijn ertusen natuurlijk. De foto's van het jongetje wezen inderdaad uit op een gebroken sleutelbeen.

Moet deze moeder dan ook gelijk maar bij een A.M.K. gemeld worden???? Elk kind kan een ongelukje krijgen. Ik vind het zeer gewaagd. Daar moet je echt mee oppassen. Zometeen kan men elk kind met een blauwe plek of een breuk aanzien voor een kind wat mishandeld thuis mishandeld zou worden.

Moeder is geslagen door vader. En in dat gezin zijn kinderen in huis. Ja dat is een onveilig idee. Dat zet te denken. Maar zet dan thuishulp in op dat moment als er een vermoeden is. Dat is beter dan het melden en gelijk een uithuisplaatsing laten plaatsvinden.

Ik vind dit toch meer een vorm van eigen rechter spelen in een ziekenhuis en zeer gewaagd.

Alertheid prima, maar te snel melden van dit soort zaken kan voor ouders een langslepende kwestie hebben. OOK al heb je NIETS te verbergen. Voor ze er werkelijk achter zijn, dan kan dit maanden tot jaren duren, want het A.M.K. is zeer gespint op het onderzoeken van langdurige zaken in samenwerking met Jeugdzorg.

En als naderhand blijkt dat het loos alarm is en een seepbel die zo uit elkaar spat, dan heeft dit klauwen met geld gekost. Dan kun je zeggen, dan is er tenminste uit voorzorg wat aan gedaan, maar het leed wat ouders overkomt als er echt niks aan de hand is geweest en toch slepende onderzoeken en uithuisplaatsingen. Sorry. Daar worden ook nog wel eens flinke fouten mee gemaakt.

Dit gaat ouders wel degelijk beangstigen om langs de hulpverlening te gaan in een ziekenhuis of bij de huisarts. En ben ik het met @Lisae # 7 inderdaad eens.

Lisae zegt: Dit gaat fout. Nu gaan ouders geen medische zorg meer regelen voor hun mishandelde kinderen... Of erger, er worden ouders valselijk beschuldigd van kindermishandeling.


Er sterven nog steeds 50 kinderen per jaar door mishandeling en verwaarlozing. En vermoedens van kindermishandeling kon men altijd al melden. Misschien redt deze maatregel het leven van een paar kinderen.

Maar sommigen mensen vinden het idee dat er onderzocht wordt of ze hun kinderen mishandelen veel erger dan het feit dat kinderen sterven of gruwelijk mishandeld worden.

@Kweeniemeer #10

Als er nog steeds per jaar 50 kinderen door mishandeling en/ of verwaarlozing sterven, dan is de betrokkenheid van de huisarts, school en/of peuterspeelzaal en omgeving ook niet erg aanwezig.

Ik ben ook voor het redden van kinderen, maar door de wereld "ieder voor zich en God voor ons allen" sterven er óók onnodig kinderen door situatie's die niet veilig zijn voor een kind.

Kinderen kunnen ook roekeloos zijn. Speels. Even flink door de straat krossen met de fiets kan al een ongeluk oproepen. Kinderen die zo van een stoel afspringen kan al dodelijk zijn. Het SIRE spotje moet maar weer eens terug op t.v. denk ik waarbij men geconfronteerd wordt met onoplettendheid naar kinderen met wat ze uithalen.

En niet een kind op een camera zetten op het moment dat het achterover knalt van een stoel en dit daarna opsturen naar het programma " De leukste thuis".

Dodelijke ongelukken met kinderen gebeurt heel vaak door niet opletten en niet altijd door opzettelijke verwaarlozing of mishandeling.

Alle vermoedens kunnen wel worden gemeld maar wordt daar dan ook wat mee gedaan.
Het is een puinhoop bij de jeugdzorg dat is algemeen bekend.

Ik snap uberhaubt niet dat mensen naar die 'leukste thuis ; filmpjes kunnen kijken waar kinderen heel ongelukkig vallen,sommigen breken bijna gewoon de nek,of vallen van heel hoog en beginnen te huilen en dan nog hoor je hahahahahahahah!!
Gestoord gewoon als je om zoiets moet lachen, laat staan opnemen,sommige gestoorde ouders zitten gewoon te wachten tot dat het kindje valt om dan zulke opmnames naar het leukste thuis te sturen.
gestoorde thuis zijn de ouders die zulke filmpjes om te lachen vinden.kindermishandeling gewoon! BAH!
en de programmamaker snap ik ook niet hoe kan die nou 'hahahahahahahaha'erachter monteren als hij ziet dat een 2 jarige bijna de nek breekt bij een ongelukkige val?

@Kweeniemeer, ik denk dat de kans groter is dat er meer kinderen door mishandeling dood zullen gaan. Immers, ouders zullen nu opeens moeten vrezen dat ze gearresteerd worden als hun kind een ongeluk krijgt. Stel je voor dat een kind eerst op school bij een knokpartijtje is betrokken en snel naar huis vlucht. Op de trap struikelt het kind en breekt een paar ribben. Moeder in paniek, rechtstreeks naar het ziekenhuis en daar merkt men op dat hij ook een blauw oog heeft. "Gevochten op scholl" zegt hij dan, misschien. Maar ja, misschien durft hij niet eens te zeggen wat er gebeurd is omdat hij was geslagen door een meisje...

Zelfde situatie, maar nu beseft de moeder dat ze wel eens verdachte kon worden. Dus gaat ze haar kind eerst thuis proberen te verzorgen. De gebroken rib resulteert in een longontsteking en het oog wordt echt mooi blauw. Maar moeder is bang voor justitie ook al heeft ze niets misdaan en opeens is er een risico dat het kind zal sterven omdat de moeder geen medische zorg durft te zoeken. (Maar het kind ondertussen wel als "ziek" bij school aanmeldt.)

Kinderen kunnen enorm ruig met elkaar omgaan. Weet ik wel van mijn eigen jeugd. Ik kon goed pijn verdragen en heb een stevige linkse. Heb daarbij ook nog op hele jonge leeftijd het een en ander aan zelfverdediging geleerd en heb dan ook de nodige jochies huilend naar huis gejaagd nadat ze weer eens vervelend waren geweest. Een van die jongens is tegenwoordig een hele goede vriend van mij maar geeft toe dat hij vroeger niet aan zijn ouders durfde toe te geven dat een meisje (ikke) hem een blauw oog had gegeven. In plaats daarvan vertelde hij een sterk verhaal over drie oudere jongens die hem hadden geslagen...

Overigens heb ik nog steeds een stevige linkse... :-)

@Monica
oh..het was niet expres...nou dan geeft het niet!
Waar slaat dit nu op?
Als je als ouder geen schuld hebt aan de verwondingen van je kind voelt personeel van het ziekenhuis, dat daarin getraind en ervaren is dat heus wel op de klompen aan, hopelijk als je het wel hebt.
Dat kinderen vaak zelf brokken maken doet er niks aan af dat volwassenen hen niets aan mogen doen..nooit!

@Kaya.
Het is organisatorisch niet in orde bij de jeugdzorg, wat niet wegneemt dat de individuele medewerker best heel bekwaam kan zijn.
Het is te hopen dat er wat goeds gedaan wordt met de aanmeldingen en vooral dat er geen wachtlijsten zijn. overigens gaat een melding van vermoedelijke kindermishandeling eerst naar een vertrouwensarts. Ook deze zijn erin gespecialiseerd om de echten eruit te pikken.
@Lisae
Kinderen die behandeling in een ziekenhuis onthouden wordt door angst van de ouders...dat is op zich al een ernstige vorm van mishandeling. Ook buren en familie hebben hierin een morele meldingsplicht

@mening #13

Nou dan snappen wij elkaar dus. Dát vind ik dus ook een vorm van mishandeling en inderdaad een ernstige vorm van gestoordheid bij die ouders. Vandaar dat ik dat even heb benoemd in mijn voorgaande mails. En dat wordt ook nog even uitgezonden via dat programma " de leukste thuis". Hoe halen ze het in de kop. Zowel die ouders als de programmamakers en dan hahahaha. Daar kan ik ook niet met mijn verstand en gevoel bij. Dáár had gelijk eens ingegrepen moeten worden door Jeugdzorg.

@j.scholten, het probleem is dat een ouder die beschuldigt wordt van kindermishandeling bijna moet bewijzen dat ze onschuldig zijn. Immers, in een ziekenhuis worden verwondingen geconstateerd die op mishandeling kunnen wijzen. Een kind kan daarbij erg lastig als getuige optreden (vooral jonge kinderen) omdat ze geestelijk gemakkelijk te beinvloeden zijn en soms gewoon volwassenen hun zin geven omdat ze zo uit de problemen denken te komen. Daarnaast kan een kind uit schaamte wel eens onjuistheden gaan vertellen of zelfs met valse beschuldigingen komen omdat het dan meer aandacht krijgt. Stel je eens voor dat een kind thuis vrij weinig aandacht krijgt omdat beide ouders werken en het kind de meeste tijd in de kinderopvang zit. En dan krijgt dat kind opeens heel veel aandacht omdat men het kind verhoord wegens mogelijk misbruik. Mogelijk gaat het kind het een en ander fantaseren om nog meer aandacht te krijgen. Of het kind komt met een of ander verhaal om van die aandacht af te komen.

Wat wel kan is dat een arts bijvoorbeeld met de ouders het geheel probeert bespreekbaar te maken. Daarbij blijft het beroepsgeheim gewoon van kracht maar misschien dat een arts de ouders op andere gedachten kan brengen.

Gedragen kinderen, die stelselmatig worden mishandeld zich niet anders, dan een kind
wat een "normaal" leven leidt. Dit moet te herkennen zijn en zit men er een keer naast
jammer dan. Het is eigenlijk te zot voor woorden, dat deze discussie gevoerd moet
worden. De gedachte aan kindermishandeling alleen al, ik word er naar van.

@j.scholten #16

Ik ben het met een aantal dingen met jou eens, maar ik ben het er niet mee eens dat de vertrouwensartsen per definitie goed zitten en ook hun werk bij het A.M.K. naar behoren doen.

Breek mij de mond niet open over het A.M.K.
Wat vroeger het JAC was is nu het A.M.K. geworden en als je eenmaal voor een vermoeden staat aangemeld en er is niks gevonden, dan wordt het boek "gesloten" maar het blijft wel degelijk open. Dan hoef je maar "dit" even te hebben met een kind en alle ogen zijn gericht op kwatta en dus de ouders. En dan berust ik op het feit, dat er behoorlijk misbruik gemaakt wordt van het bureau A.M.K.

Laatst is er nog een schooldirecteur ontslagen omdat hij de ouders vals had aangegeven. Deze ouders waren toevallig goed verzekerd. Bij de ouders bleek niks mis te zijn, maar het hoofd had wat tegen de ouders. En de reden was niet terecht. Er worden ook belletjes gepleegd door buren bij het A.M.K. over kinderen van bepaalde ouders waar men de schurft aan heeft. Dan wordt school even ingeschakeld, de huisarts bla bla bla. En dan wordt eventueel ook het boek gesloten en bij een volgende lijkende situatie is het hoppa........ kinderen de deur uit.

En dit komt niet uit een onwetend doetje die jou dit schrijft @ j. scholten.

De Raad van de Kinderbescherming en het A.M.K. is namelijk bij ons in de buurt genaaid door onze huisarts en de school waar onze kinderen op zaten. Na een heel lang onderzoek van 3 jaar komt de aap uit de mouw en komt men bij de fout van de huisarts uit en liegpartijen van de school. Wij zijn namelijk zelf slachtoffer als ouders van dit soort WANPRAKTIJKEN. Nu komen onze kinderen wekelijks naar huis om de stap niet al te snel te maken. Het verdriet is heel groot. 4 mensen zijn beschadigd onnodig. Onze kinderen en wij! De voogd is des duivels op de huisarts en de school.

Ze komen er ineens achter, dat onze zoon wel degelijk getreiterd werd op school en mishandeld door een klasgenootje en wij werden niet geloofd. De school en de huisarts keken ons eropaan dat wij er werk van maakten. Wij werden ineens de verdachten en de school leek vrij uit te gaan. De huisarts leek vrij uit te gaan.

Nu kunnen er zometeen een stel opstappen uit hun beroep, want ook wij hebben er werk van gemaakt. Kun je het nog volgen???

Ik loop niet graag te koop over het internet met ons privé, maar dit doet zeer als je 3 jaar voor je gelijk hebt moeten vechten.

Na 5 jaar zit onze zoon alsnog op het speciaal onderwijs en krijgt hij begeleiding in hoe hij zich sterk kan maken tegen pestpartijen. In een half jaar heeft hij anderhalf schooljaar ingehaald. Trots zijn wij als ouders. Ons jochie krijgt eindelijk zijn hulp.

Een schade claim van onze kant blijft hierbij dus niet uit. Daarom ben ik zo sceptisch tegen het A.M.K. en de Raad van de Kinderbescherming. Vaak zitten ze goed, maar ook zoals in ons geval HEEL ERG FOUT!

Dit heeft de STAAT klauwen gekost. En ons ook een heleboel geld.

De kinderen van ons hebben hierdoor een verlatings-angst ontwikkeld. De schade is enorm. En wie gaat dit betalen????

@Lisae
Wat jij zegt zal mogelijk wel eens voor kunnen komen, maar mag geen reden zijn om echte gevallen te laten passeren. Ga er maar van uit dat de zaken altijd zorgvuldig behandeld worden.
Als men eraan gewend is dat het normaal wordt om onderzoek naar mishandeling te doen kan het taboe hierop ook minder groot worden.
@Dallie
Dat bedoel ik dus ook

@Monica
Jouw verhaal is inderdaad heel triest.
Maar toch neemt het niet weg dat er zoveel mogelijk mishandelde kinderen opgespoord moeten worden en beschermd moeten worden.
Misstanden bij de betrokken organisaties moeten daarnaast zeker aan de kaak gesteld worden. Dat je jouw verhaal hier durft te schrijven vind ik wel erg moedig. Sterkte in ieder geval!

@j.scholten # 22

Dank je wel. De tijd zal het leren hoe wij met zijn viertjes hier doorheen komen.

gr. Monica

@dallie dit soort kinderen "zie" je bijna niet! die proberen overal buiten te blijven. stil, maken slecht oogcontact. vermijden volwassenen op school. spelen zelden buiten. of zijn juist de hele dag en avond buiten. beschermend naar jonger broertje of zusje. vaak spichtig, angstig en lusteloos. ook de ouders maken slecht of geen contact met buren.
fysieke mishandeling, dat is anders.
deze verpleegkundigen ontwikkelden zelf een protocol voor de kinderen die zij zien waar iets anders mee aan de hand zou kunnen zijn.
een protocol: het is een afgesproken manier dat iedereen die deze kinderen ziet, op dezelfde manier daarmee omgaat en dat rapporteert. dat is helder. dan niet de ene verpleegkundige denkt: nou... en de andere denkt: ach niks aan de hand.
mishandeling bestaat helaas uit nog veel meer dan klappen, blauwe ogen en gebroken ribben.
en verpleegkundigen zien dag na dag kinderen en hun ouders. en lezen pas vaak veel later in de krant, dat een kind dat zij eerder zagen en behandelden, maar waarvoor ze niets meer konden doen dan dat: uiteindelijk te laat bekend werd bij amk of jeugdzorg en het dossier moest worden gesloten.
wat mij betreft: hulde voor deze verpleegkundigen en hun ziekenhuis!

Volgens mij is het nog steeds het beste om een kinddossier in te voeren. In dat dossier kunnen alle relevante zaken, vanaf de geboorte, worden bijgehouden. Ik denk dan aan de gebruikelijke zaken als inentingen e.d., maar denkbaar is ook dat daarin doktersbezoeken, tandartsbezoeken en ziekenhuisbezoeken opgenomen worden. Het kind kan tot zijn 18e jaar gevolgd worden en als er ooit verdenkingen van mishandeling (oid) zijn dan kan in het dossier direct gekeken worden of er sprake is van een patroon. Nu werken instanties veelal naast elkaar en hebben geen inzage in elkaars documenten, erg onhandig en dat kun je voorkomen met zo'n kinddossier!

@kweetnietje #25

Daar ben ik het helemaal mee eens. Want dan wordt de boel overzichtelijk. Een ouder die naar eer en geweten zijn/haar best doet en eventueel toch zelf problemen signaleert die kan ook hierdoor eerder en eerlijker geholpen worden. Wat zowel het kind/ de kinderen van het gezin als ook de ouders ten goede komt. Zo kan heel veel schade voorkomen worden.

@j.scholten #21, dergelijke situaties komen veel vaker voor dan je denkt. Erger nog, veel zaken waar sprake is van kindermishandeling zijn vaak incidentele gevallen. Bijvoorbeeld doordat een ouder door stress een keer alle controle verliest en even een moment van waanzin krijgt. Vaak hebben die ouders achteraf ook spijt van hun gedrag en is het beter als de relatie tussen ouder en kind weer gewoon genormaliseerd wordt. Een goed gesprek met een arts of psycholoog is dan veel beter dan een justitieel onderzoek waarbij ouders als criminelen worden behandeld en de relatie tussen ouder en kind verder verstoord wordt.

Het probleem dat bestreden moet worden is niet de incidentiele mishandeling maar een continu mishandeling of verwaarlozing van kinderen. Maar ouders die hun kinderen continu mishandelen zullen niet snel met hun kind naar een ziekenhuis gaan. Sterker nog, ik verwacht dat die ouders hun kind zoveel mogelijk afsluiten van de buitenwereld. Die vader in Syrie die bijvoorbeeld zijn gehandicapte dochter 5 jaar lang opsloot in een klein kamertje. Of die twee kinderen die in Amsterdam zijn ontdekt en ook mishandeld en opgesloten werden. Wat erger is, het oudste kind in die zaak stond zelfs onder toezicht van jeugdzorg maar men wist gewoon niet meer waar hij was, kennelijk. Denk nog eens terug aan die zaak van het vermoorde meisje Savannah. Ook zij stond onder toezicht van een of andere instantie maar men merkte niet eens op dat zij zwaar werd mishandeld. En ook niet dat zij opeens was verdwenen.

Kortom, laat jeugdzorg en al die andere instanties eerst eens hun eigen zaakjes op orde brengen voordat er dit soort idiote voorstellen worden gedaan. Want momenteel werken die organisaties extreem slecht...

Een kinddossier is best een goed idee, overigens. Sterker nog, ik zou daar een persoonsdossier van maken waarin tevens bijgehouden kan worden welke opleidingen iemand heeft gevolgd en waar iemand heeft gewerkt. Dan krijg je dat je gehele CV automatisch wordt bijgehouden waardoor je bij sollicitatie alleen maar je toekomstige werkgever inzage hoeft te geven in je CV. (Via een uitreksel bijvoorbeeld waar dan alleen op staat dat jij vermeld wilt hebben.)
Is tevens handig als medische geschiedenis. Hoef je ook niet meer zo voorzichtig te zijn op je diploma's...

geen goed idee. een reden voor sommige ouders om helemaal niet naar het ziekenhuis te gaan.

alert zijn is wel van belang natuurlijk.

nu ja, behalve dan dat syndroom van " Syndroom van Münchhausen By Proxy "
en zo is er nog wel iets. ik ben geen kinder -arts, dus niet zo op de hoogte.



# 28 - ik hoop dat dit een grapje is van u.

@Maria #5: Hele rare, bijna ziekelijke opmerking

Er zit overigens een groot verschil tussen breuken die kinderen oplopen door onoplettendheid, speelsheid enzo. Bij mishandeling vind je vaak breuken op andere plaatsen en een ander soort breuk. Daar zitten veel verschillen in. Dus als je met je kind met gebroken sleutelbeen naar de ehbo gaat dan hoef je helemaal niet bang te zijn dat je verdacht gaat zijn van mishandeling. Sleutelbeen is meest gebroken bot in menselijk lichaam zelfs. Het probleem is wel dat ouders die eenmaal een melding hebben gekregen daar nooit meer vanaf komen. Dan sta je voor eens en voor altijd bekend bij het AMK. Dat is geen goede zaak vind ik. Je zou een melding ongedaan moeten kunnen maken en dat kan momenteel niet.

#29: Ook voor zover ik weet is Munchhausen by Proxy de enige (psychiatrische redenen) van ouders, meestal de moeder in dit geval, om een kind te mishandelen en vervolgens naar het ziekenhuis te gaan om aandacht te krijgen. Die andere ken ik ook niet, maar ik ben dan ook geen psychiater...

@brad, ik denk dat Maria en ook Lisae best wel gelijk hebben. Het gaat hier om het melden van elk vermoeden van kindermishandeling en dan is maar de vraag of een VERPLEEGKUNDIGE eigenlijk wel in staat is om tot een dergelijke conclusie te komen.

Ik zie overigens nog een ander nadeel. Het aantal meldingen bij het AMK is voor deze ziekenhuizen opeens vertienvoudigd. Dat betekent ook dat de AMK opeens 10 keer harder moet werken om al die meldingen te onderzoeken terwijl de kans groter is dat een melding gewoon loos alarm is. Zoals Lisae al aangaf zijn dergelijke instanties nu al niet goed in staat om hun werk correct uit te voeren. Laat staan als er opeens veel meer meldingen bij gaan komen.

Wie het artikel verder goed leest ziet dat er niet alleen wordt gerapporteerd indien een kind letsel heeft. In dergelijke gevallen wordt al gerapporteerd! Nee, ze gaan nu ook rapporteren indien er iets mis lijkt in de sociale levensomstandigheden van een kind. Bijvoorbeeld indien de moeder is mishandeld door haar echtgenoot of een der ouders zelfmoord heeft gepleegd. Een dergelijke lijst zou zo verder uitgebreid kunnen worden met onderdelen die wel eens discriminerend over kunnen komen, bijvoorbeeld:
* Situaties waar de ouders ongehuwd zijn.
* Situaties waarbij de ouders moslims zijn.
* Situaties waar de ouder en partner van hetzelfde geslacht zijn.
* Situaties waar beide ouders veel van huis zijn voor hun werk.
* Huishoudens met veel huisdieren.
* Ouders met erg lage inkomens.
* Ouders met een strafblad.

Allemaal situaties waar je best wel eens kunt vermoeden dat de kans op kindermishandeling boven het gemiddelde ligt. Gaan de ziekenhuizen deze situaties dan ook melden bij het AMK?

Wat erger is, als een verpleegkundige niet goed kan opschieten met ouders of van mening is dat de ouders hun kind niet goed opvoeden dan zou dezelfde verpleegkundige uit wrok gewoon een valse melding kunnen doen. En de ouders maar bewijzen dat ze onschuldig zijn. Dat lijkt mij gewoon de omgekeerde wereld.

@Watb, Ik doelde op de uitspraak van maria:
Doen ze daar dan ook aangifte van hun eigen "mis"handelen. Of zien ze alleen een ander. Pak eerst jezelf aan dat scheelt al zoveel.

Dat vind ik een hele rare. Maar goed.
Ik zie nu ook dat er staat dat verpleegkundigen aangifte doen. Dat lijkt me geen goede zaak. Lijkt mij meer iets voor de arts. Die stelt ook de conclusie vind ik. Maar dat een verpleegkundige niet met ouders op kan schieten en uit wrok aangifte doet lijkt me toch wel wat ver gezocht. Er zijn andere manieren om je onvrede te uiten. Ouders / patienten doen dat snel met een aanklacht maar bij ziekenhuis personeel werkt dat vaak toch anders is mijn ervaring. Sociale omstandigheden kunnen ook heel slecht zijn voor een kind. Ze kunnen er zelfs echt (bewezen) minder goed van groeien. Dus sociale misstanden thuis lijkt me een gegronde reden om AMK in te schakelen. Ik doe dat ook bij bijv ouders die harddrugs gebruiken tijdens zwangerschap. Het zien van mishandeling van je eigen ouder is zeer traumatisch, evenals een zelfmoord. Daarbij wil ik wel zeggen dat ik me afvraag of dat soort gevallen bij het AMK thuis horen, maar begeleiding is zeker op zijn plaats.

Het klinkt goed als we zien dat ziekenhuizen gaan melden bij enig vermoeden van mishandeling. Maar we zijn toch ook al geen aangiftes meer gaan doen omdat het OM niets doet. Dus hierbij zal het niet anders zijn. Trouwens overal waar TEveel voor staat moet de overheid capituleren. We zien het met incest, drugs, geweld, inbraken, asociaal gedrag, uitkeringsfraude, fietsendiefstal, opgevoerde brommers, intimidatie, burenruzies. Moet ik nog door gaan met voorbeelden waar we de strijd verloren zijn.
We leven in een tijd waar "HARD AANPAKKEN" niets anders is dan gedogen.

Ik ken een gezin die een paar jaar geleden bijna beschuldigt is van mishandeling van hun 1a2 jarige zoon die van een raam die openstond in de zomer was gevallen ,op een persoon die voorbij liep.Gelukkig had de peuter niets ernstig .En toch gingen ze voor alle zekerheid naar het ziekenhuis om zeker van te zijn van zijn gezondheid. Je word toch enigszin niet vertrouwd dat je kroost van het raam is gevallen .ZE zijn later erg geschrokken van deze ongeluk en bijna met mishandelde geval beschuldigt zei hij .
Er word namelijk fouten gemaakt in de zorg zoals de prikpen laatst in het noorden .
En zie dan maar je onschuld te bewijzen .

Het probleem bij fouten in de zorg is dat wij alleen maar horen over die fouten die uiteindelijk worden ontdekt. Dat met die prikpen had nog heel lang door kunnen gaan als niemand die stommiteit had ontdekt. Gelukkig letten sommige mensen nog een beetje op.

@Lisae
Ik kan jou niet volgen.
Als het zo zou gaan als jij voor ogen hebt kunnen alle kinderen die mishandeld worden (denk daar niet licht over, zowel over het aantal als over de gevolgen) gewoon barsten omdat organisaties die erover gaan de boel niet voor elkaar hebben.
Komt er een goed initiatief van die verpleegkundigen, deugt dat ook weer niet volgens jou.