Och, er is een verschil in mannen en vrouwen, en wanneer mensen hierop discrimeren is het fout. Maar worden vrouwen hier in Nederland nog zo gediscrimeerd? Neem zou het voorbeeld van er moeten meer vrouwen aan de top. Is er al bewezen dat vrouwen aan de top beter zijn? Zo ja, dan moet de juiste vrouw langskomen, die beter op die plek past dan een man. Komt die niet langs, dan zal er toch echt een man geplaatst mogen worden. Mannen zijn altijd de 'kostwinnaar' geweest, ik denk dat dat gegeven ook wel meespeelt.

Nog nooit ben ik een stukje tegen gekomen, waar ik het 100% mee eens was.
Tot nu. Tot ik dit stukje net las.
Ik had het zelf kunnen schrijven.
De schaamteloze vertoning, van een Dresselhuijs, die eindelijk zei, waar ik haar altijd van verdacht had; mannenhaat. En, vrouwenhaat!
Het gaat en ging deze vrouwen, inmiddels met ingedroogde ovaria, nooit om het welzijn van de vrouw, noch het welbevinden.
Hele gezinnen ontwricht inmiddels, want, als je kíest voor je gezin, als je kiest voor onbetaalde zorgarbeid, dan ben je een achterlijke debiel in ogen van deze toten.
Dan open je je potentieel niet.
Dan ben je een moedermuts.
Dan teer je op je vent.
Dan deug je niet.

Ooit van mijnheer Dresselhuijs gehoord? Ik niet. Bestaat hij wel? Misschien wel in den lijve, maar verder...
Arme, arme man.

Gedegradeerd tot een niemand, tot een mijnheer van mevrouw Dresselhuijs, zoals vroeger Jacqueline Kennedy gedegradeerd was, tot mevrouw van mijnheer Kennedy.

Deze vrouwen, hebben de wereld gewoon 50 jaar teruggedraaid, door domweg alles om te draaien.
En het woordje individuele keuze, laat staan liefde, komt niet in hun rancuneuze brein op.
Verkapte haat. Naar mannen, én naar vrouwen.
Wat een treurnis, deze fossielen. Wat een ontluistering.

Gelukkig zijn ze oud en afgedaan.
En nu op naar een nieuwe wereld, waarin je samen parttime, of anders, hoe je het zélf samen wilt, zonder sociale druk en afkeuring, je eigen leven gestalte geeft!

@2
Sla erop.......scheelt me veel werk!
Plusje !

@3 Thnx, zorg, ja, ik maak me daar heel boos over!

@4
Ik merk het ja, mijn beeldscherm begon al aardig te roken !

Hallo mac, je bent in vorm!!
Vond het ook een goed geschreven column.

Hoi ed, ook nog laat op. :-)

zorg, dat zijn mijn shagjes, die je ruikt.

@7
Zal nog een eindje cubaanse sigaar opsteken.
Bah.....shag. das voor hippies.

De vrouwen zowel als de mannen moeten hun basisnatuur nooit vergeten....
De vrouwen zijn en blijven de emotioneel, warmteafgevende en verzorgende types, terwijl de mannen de jagers zijn in de wet van de natuur. Uiteraard uitzonderingen daargelaten.
Als een vrouw de drang heeft om carriere te maken moet ze dat uiteraard doen, maar niet gebaseerd op trend of pressie......

#2
Bravo !!!

Kan ik weer ongegeneerd mijn vrouw de keuken in sturen om koffie voor me te zetten. ;-)

Zo en nu nog deze gedachtengoed snel doorvoeren. Ik als vrouw wil als vrouw behandelt worden en niet als een manwijf. Ik wil gewoon respect. Hoe vaak krijg je als vrouw te horen van mannen: jullie vrouwen willen toch gelijkheid? Dit standaard zinnetje wordt werkelijk overal op gegooid. Vreselijk irritant. Ik wil gewoon respect en als ik iets niet kan vraag ik dat aan een man. Meestal zwaar werk. Ik kan ook niet tegen bedrijfscultuur. Ik ben een emotionele zorgende vrouw die goed is in de boel bij elkaar te houden. Veel vrouwen zijn gefrustreerd, omdat ze dingen doen, die niet natuurlijk zijn. Vrouwen van rond de dertig die een kinderwens hebben en geen partner kunnen vinden. Allemaal onnatuurlijke problemen die voort gekomen zijn uit de doorgeschoten feminisme. Ik als vrouw wil gewoon vrouw zijn in een maatschappij, die het natuurlijke vrouwzijn accepteert.

Veel dingen die feministen tegenwoordig roepen als onderdeel van het feminisme zouden uit de mond van een man over vrouwen dan ook seksisme of misogynie genoemd worden.

Godzijdank.... wat zullen veel vrouwen zich gelukkig voelen. Niet meer als alleskunner te boek moeten staan, maar gewoon weer eens genieten van je kinderen, en genieten van de kleine dingen, geen jachtig bestaan meer....

Maar wel weer afhankelijk van je vent..... das minder...

Ik ben het wel oneens met het stuk. Ze noemen een vrouwelijk kamerlid van de CU als een voorbeeld van succes.

Onwaar, bij de CU en hun achterban wordt nog steeds over vrouwen gedacht als inferieure wezens, puur geschikt voor fokken, koken en huishouden. Alleen is dat in de publieke sfeer iets dat niet meer hardop wordt gezegd uit politieke correctheid.
En laten we de gereformeerde tegenhanger van de CU en hun achterban ook niet vergeten.

Daarnaast kunnen we tevens richting allochtone groepen wijzen, waar dat soort patriarchale dingen nog veel vaker voorkomen.


Genoeg te doen voor feministes dus. Maar ik denk dat die radicale figuren als Dresselhuys, die echt doorschieten, daarbij kunnen missen.

@12 Met respect voor Elise en @14 Emmetjesmamma.

Emmetjesmamma, even je laatste zin; ik ben uiteraard voor een behoorlijke opleiding voor vrouwen. Ongeacht wat, een goede kapster, een goede hulpverlener, anbtenaar, etc.Je zou het probleem van afhankelijkheid kunnen oplossen door degene die de onbetaalde zorgarbeid heeft gevoerd in een gezin, bij scheiding voorrang te geven op de sollicitatiemarkt. Ik noem maar wat.

Als we allemaal in godsnaam maar ophouden, met de vrouw als wezen te ontkennen, en ophouden badinerend te doen over de immensen belangrijke zorgarbeid die een vrouw, of man, full-time wil geven.

Gisteren zag ik Femke Halsema, een bijna full-time buitenshuis werkende moeder, zich ook zo ergeren aan Dresselhuijs haar commentaar op Bos.
Deze vrouw heb ik nog nooit badinerend horen doen over vrouwen die voor de onbetaalde zorgarbeid hebben gekozen.
Het gaat om de vrijheid!! van keuze, en het respect daarvoor. En de bewondering!
Want het is immens belangrijk werk, het is de ruggegraat waar onze economie op draait.

@15 blabh
Ik denk dat dat probleem zich al aardig aan het oplossen is.
Ik zie bij de HBO opleiding van mijn dochter; 3/4 allochtone meiden, met goede resultaten.
Ik zag van de week in het ziekenhuis een mooi voorbeeld. Een oma, nog geheel in traditionele kleding, een moeder, met een hoofddoek maar al veer moderner gekleed, en streetwise, en een dochter, in een spijkerbroek, t-shirt en cobertjasje, met prachtig lang donker haar. Ze waren daar voor de dochter, en gingen alle 3 op stap. En het respect en de liefde die ze voor de oude moeder hadden, was hartverwarmend.
Drie generaties bij elkaar. Het komt wel goed, heus.

@16 respect ...... fijn dat het kan....toen ik een aantal jaren geleden op mijn werk aangaf dat ik het gewoonweg niet over mijn hart kon verkrijgen om mijn pasgeboren dochtertje op een dagverblijf te laten waren de lullige opmerkingen niet van de lucht.

Dood ongelukkig was ik op mijnwerk, met heel mijn ziel en zaligheid wilde ik bij mijn kind zijn.
Oestrogeen met moederkloekgevoelens noem ik het maar, het is in ieder geval een sterk mengseltje.

Ik heb ontslag genomen en thuis hebben we het met een salaris minder moeten rooien. Maar ik en mijn man waren allebei stikgelukkig met onze keus.

Helaas werd ik als een zielig geval gezien, en toen ik eindelijk weer aan het werk kon, omdat mijn meisje naar school ging wilde geen bedrijf me nog hebben...
Bovendien riskeer je als vrouw om in een sociaal isolement te raken zodra je thuis blijft. De hele woonwijk bij ons loopt "s-ochtends leeg, vrouwen en mannen.
Vrienden, familie, nergens kan je terecht.
Het gebeurde daardoor regelmatig dat mijn man, eenmaal thuisgekomen, overweldigd werd door een ratelende vrouw, die na een dagje kleuterpraat snakte naar een volwassen gesprek....

@18 Ja, zo gaat dat ook.:-)
Vandaar mijn idee om mensen die jaren zorgarbeid hebben verricht voorrang te geven op de arbeidsmarkt.
Maar ik denk ook, dat wanneer het stigma van de samenleving over full time moeders( en vaders) verdwijnt, al gauw meer vrouwen/mannen dat durven kiezen, waar hun hart en gevoel ligt. En dan zijn er al gauw meer moeders en vaders, om van gedachten mee te wisselen, en samen dingen voor de kinderen mee te organiseren.

Overigens, ik herken wat je vertelt; ook ik moest en zou bij mijn baby zijn. Ik vond het soms zwaar, maar heb terugkijkend nooit spijt gehad van mijn keuze.
Ik had alleen de mazzel, dat ik op haar 7e om "haar heen kon werken", door mijn praktijk alleen maar uit te voeren als ze op school zat.