In Nederland en België staat ontwikkelingssamenwerking hoog in het vaandel. Regeringsleiders spreken met trots over de omvang van de ontwikkelingshulp. En vele grote en kleine organisaties en individuen ondernemen activiteiten in of voor ontwikkelingslanden. Dat enthousiasme verdoezelt dat wij, die goede gevers, in feite nemers zijn. Er wordt door de Belgen en de Nederlanders veel meer uit de ontwikkelingslanden gehaald dan gebracht. Het is tijd te stoppen met al die liefdadigheid, en voorrang te geven aan de aanpak van de structurele oorzaken van al die armoede, ongelijkheid en ecocide. We moeten vragen durven stellen over onze eigen welvaart. Zijn wij nu gelukkiger dan in 1979?