Dan is de rest toch even niet belangrijk meer...
Het zal je kind maar wezen...

RIP

triest als je zo jong bent en dan al geen andere uitweg weet.

in deze hectische maatschappij, komt het individu steeds vaker alleen te staan. Door onze 24 uurs maatschappij is er nauwelijks nog tijd om te vragen of het kind wel gelukkig is... door messenger/hyves is de wereld steeds harder en harder aan het worden, waardoor ruimte om te vragen naar gevoelens bijna verdwijnen.. en letters steeds harder worden, het gevoel gaat niet door een dun draadje, maar voelt wel zo, Ik sprak ook altijd over zelfmoord..maar toen een goede vriend van mij zijn zoon er ook op 16 jarige leeftijd voor koos uit het leven te gaan , sprak ik over zelfdoding. Klein nuanceverschil. Het hele gezin is getraumatiseerd...uit elkaar gegaan. 1500 mensen per jaar....het zal maar uit je gezin zijn...

Heel triest is en ik wens de nabestaanden veel sterkte met de verwerking van het verlies van hun kind.

door messenger/hyves is de wereld steeds harder en harder aan het worden, waardoor ruimte om te vragen naar gevoelens bijna verdwijnen?

Wat een rare uitspraak. Het zijn nog steeds mensen die elkaar de meest waanzinnige dingen aan doen, de digitale media is niet de schuldige.

Vrienden van ons hebben een 11 jarig zoontje, wat zeer depressief is,het zit in de familie van vaders kant, zijn papa heeft het ook.
Het jongetje heeft het zo erg dat de ouders ook vrezen voor zelfmoord, dat is leven met constante angst.

Wat een afschuwelijk bericht. Ik wens de ouders en verdere familie veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies. De grote vraag WAAROM zal nooit beantwoord kunnen worden en daarmee moeten leven is een zware opgave.

jeetje...dat is wel heel erg, als zo'n joch op die leeftijd al geen way out meer ziet behalve zelfmoord.
RIP Bas

Heel veel sterkte aan familie en vrienden, rare wereld leven we voortaan in.

Hoe is het mogelijk dat een kind van nog maar 10 jaar (!) al zo'n beslissing maakt. Vreselijk voor zijn familie, die met de vraag van het waarom moet verder gaan.
Heel veel sterkte voor de familie en vrienden!

R.I.P Bas

Wat erg om te horen dat hij er zelf een eind aan heb gemaakt. Wat een groot verlies voor familie en vrienden en klasgenoten van hem. Iedereen veel sterkte ermee.

Sterkte familie..,

maar..als je depressief bent zou je je dan nog druk maken over je uiterlijk ?
hij droeg nog elke keer vol trots zijn hoedje ( handelsmerk )
dus ik vraag het me af of dit wel een doorsnee depressie was,
misschien gepest of angstig gemaakt voor iets.
maar depressief dat geloof ik niet zo

veel sterkte voor de nabestaanden.

het is echt vreselijk op deze leeftijd moet je enige zorg zijn
wat maak ik morgen van lego.

ik leef met de ouders mee moet op het moment een hel zijn om door te maken.
ik vind het echt zo ontzettend erg

Ik val hier stil van...

Rust in vrede, manneke... ;'(

Waarom vraag ik me af komt iemand van die leeftijd erbij om zelfmoord te plegen?
Wat zou er in het hoofd van die jongen omgegaan zijn?

Triest. Ook voor zijn familie.

R.I.P.

@16 Je kan dat moeilijk zeggen. Het wordt niet gezegd dat hij werd gepest en om eerlijk te zijn interesseert het me ook niet zo zeer waarom hij zelfmoord pleegde.

Ik vind het een prachtstuk. Heb in geen tijden een stuk gelezen met zoveel respect achter de manier van schrijven. Kan ik zeer waarderen in een wereld waar de spullen van mensen die net zijn overleden in marktwaarde stijgen (gadver..)

Wat je reden ook was, Bas, uit dit stuk krijg ik duidelijk het idee dat je dit zeer doordacht hebt gedaan. Veel sterkte aan de familie.

Sorry mensen maar
Natuurlijk is dit een verschrikkelijk bericht. Ben daar wel even heel erg stil van als vader van 2 zonen.
Maar ik snap niet zo goed waarom posters hier direct de nabestaanden gaan staan condoleren. Alsof deze mensen momenteel hun troost op Nu-Jij gaan zoeken. Stel je voor...
Een vriendin vraagt over enige tijd aan de moeder: hoe gaat het met je? Waarop ze dan antwoord: Nee, niet goed, maar ik voel me echt enorm gesteund door dingetje, spitfire, opajan en en blaup.

Dat doe je toch ook niet als je het bericht uit de krant had vernomen? Of als nieuwsbericht over de radio?
Ik zeg niet dat u uw gevoelens hier niet mag uiten maar ik snap de drang naar directe betrokkenheid bij het leed niet zo goed. Kan iemand me dat uitleggen?

Als je geest zich ontwikkeld gaat de wereld om je heen dood, bij sommigen gebeurd dat te vroeg.

Dat is zonde. Bas = Basileus y vaya bien

War een vreselijk verhaal

vraag is kunnen we dit verkomen in de toekomst

ik heb dit artikel regelmatig gelezen / en voel hierin een grote machteloosheid
van zo'n knaap die zijn leven abrupt beeindigd en dat voor een 10 jarige.
Mijn gevoel zegt dit kan en mag niet gebeuren , maar toch het is gebeurd in de topic heb ik aangegeven dit doet mij pijn en dat is wat zeker is.
Die knaap ken ik niet maar m''n tranen liegen er niet om. Dag jongen met de hoed....

@22
Alle respect voor het plaatsen van het topic. Evenals voor je posting22.
Uiteraard is, en zoals ik al zei is het uiten en delen van gevoelens niet m'n vraag. Laat staan een vorm van kritiek
Die vraag in 19 stelde ik omtrent m'n niet begrijpen van de direct aan nabestaanden geuite vormen van medeleven. Dat is dus heel specifiek. Ik heb er dus ook absuluut geen kritiek op. Ik vind het alleen een vreemd verschijnsel wat zich alleen op fora als deze voordoet.

Wellicht dat ik de vraag uit 19 beter in een apart topic in het algemeen had moeten stellen. Ik besef dat ik er hier de oprechte reacties mee verstoor.
Excuus.

@24 als je op deze leefijd ( 10 jaar ) met dezelfde gedachten rond hebt gelopen
en waar je gelukkig overheen gegeroeid bent dan is het mijn inziens niet anders
dan normaal om medeleven te betuigen

Strider06 / ik denk wel jou te begrijpen , maar kan alleen maar voor mezelf
spreken . Een uiting van medeleving over een bepaalde gebeurtenis is puur eigen emotie in dit geval die van mijzelf. Emotionele bevindingen op papier te zetten
kan een verademing zijn daarmee is ook je verdriet delen met andere.
Of de nabestaande dit lezen prima , wat kunnen zij hiermee misschien niets maar de aandacht die aanwezig is kan alleen maar een steun zijn...
Dus kortom puur eigen emotie....

@26 Juist!

het is een vorm van inleven
voor de nabestaande is het een vorm van troost hetzelfde als je zegt
ik kan me niet voorstellen hoe je je voelt de pijn kan ik niet voelen maar
ik voel met je mee en ik rescpecteer je verdriet.