Dat de aarde ooit botste met een andere planeet en daaruit de maan is ontstaan heb ik toch nooit geloofd. Die kan ook weer bijna de prullemand in echter optimisten blijf je altijd houden.

Deze zijn we kwijt, hehe:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Grote_Inslagtheorie

Hoe kom jij tot die conclusie? Ik zie in dat artikel geen enkele argument om
die theorie te ontkrachten.

De maan heeft een kern gehad dus de grote inslag kan nooit plaats hebben gevonden, tenzij je wil beweren dat de kern intact bleef bij de inslag of zich opnieuw gevormd heeft, wil je dat?

Tafka je verzint veel.Ik droom ook.

In dat artikel wordt gerept over 'massale en krachtige inslagen'!
Niet over een eventuele botsing met de Aarde.

#4: Bij de Grote Inslagtheorie botst een planeet ter grootte van Mars op de jonge aarde. Hierbij is de planeet compleet vernietigd en hebben zich uit de restanten van de planeet en aardse brokstukken later maan gevormd. De kern van de inkomende planeet zal uit metalen bestaan hebben en als gevolg (door de relatief hoge massa) op de aarde terecht zijn gekomen, alwaar het versmolten werd met de "autochtone" aardkern.

De maan bestond dus vooral uit materiaal uit de mantels van de inkomende planeet en de aarde. De kern was veel kleiner dan bij de inkomende planeet, maar dat wil niet zeggen dat deze niet gesmolten geweest zou kunnen zijn.

#3: My thoughts exactly ;)

Ja inderdaad het magnetische veld is niet groot genoeg en word daarom zelfs als bewijs gezien, toch is het ook bewijs dat de inslag nooit gebeurt is.

@ Tafka,

Dan zit je toch met een probleem. Want gesteente op de Maan toont juist sterke overeenkomsten met die op Aarde

Het kan prima zijn dat het puit waaruit de Maan is ontstaan vloeibaar was. Met genoeg radioactieve elementen kan de kern zelfs vrij lang vloeibaar gebleven zijn.

Bij rotsplaneten met een metalen kern zal in de beginfase als alles nog gesmolten is een magneetveld bestaan (agv de vormingswarmte = kinetische energie, omgezette potentiele energie en verval van relatief kortlevende radioactieve isotopen) .
Daar hoeft voor mike's gemoedsrust zelfs geen botsing aan te pas komen al zit hij dan nog steeds met een verklaring voor de vorming van een dubbelplaneetstelsel aarde/maan.

Tafka : Ik heb dit ook al tegen wijsheid gezegd : roepen kan iedereen maar als je wetenschap wil bedrijven moet je met bewijzen komen of je boodschap aanpassen aan de beschikbare gegevens. Hoe weerleg je de gevestigde ideeen? Alvast niet door alleen maar eigenwijs te zeggen dat het niet klopt. Ik ben benieuwd naar je uitleg.

Dat zich een kern vormt al dan niet na inslag van een planetisimaal uit het gesmolten materiaal is niet zo vreemd. Ook bij meteorieten wijst de range van bekende samenstellingen op een scheiding tussen rotsachtige mantel en metallische kern bij grotere planetisimalen.
De dichtheid van het mantelmateriaal, voornamelijk peridotiet is lager dan die van Ni/Fe zodat een dergelijke scheiding oiv de zwaartekracht voor de hand ligt.
De maan zal door zijn veel grotere oppervlak/inhoud verhouding aanzienlijk sneller zijn afgekoeld dan de aarde en daarmee ook zijn magneetveld verliezen bij gebrek aan vloeibare kern. Dit lot is ook de aarde beschoren al duurt het aanzienlijk langer omdat de aarde een veel grotere energieinhoud bezit en een relatief klein oppervlak heeft om deze uit te stralen.

Ik sluit me dan ook aan bij williewortel en DaMatriX

Dat jullie nog reageren op die mafka........

schitterend

Het lijkt me een beetje onwaarschijnlijk dat ons zonnestelsel gevormd zou zijn ZONDER grote botsingen.

Het was me nogal een chaos toen....

En zolang we de samenstelling van de andere planeten en hun manen niet weten (behalve wat we kunnen waarnemen vanaf deze afstand)

is het verschrikkelijk tricky om uitspraken te doen over allerlei processen en mechanismen die ons zonnestelsel gevormd zouden hebben.

Wel, volgens de algemene opinie onder sterrenkundigen heeft het zonnestelsel vroeger vele catastrofale gebeurtenissen gekend! Ten eerste voorspelt de theorie veel meer rotsplaneten dan vandaag de dag wordt waargenomen. Enkele zullen in de zon gevallen zijn, of de interstellaire ruimte zijn ingeslingerd. Daarnaast laten de huidige rotsplaneten meerdere bewijzen zien voor het botsen van massieve proto-planeten. Zo heeft Mercurius een relatief enorme kern en nauwelijks een mantel: bewijs voor een massale inslag tussen Mercurius en een kleinere planeet in het verre verleden. Daarnaast is Venus de enige planeet die in de "verkeerde" richting om haar as draait (in vergelijking met de meeste andere objecten in het zonnestelsel, die altijd in dezelfde richting bewegen als de rotatierichting van de zon), ook een aanwijzing voor een massale inslag. Tot slot heb je nog de bekende Massale Inslag Theorie, die de herkomst van de maan stelt op de botsing tussen de aarde en een protoplaneet ter grootte van Mars (Theia genaamd).

Naast de rotsplaneten laten ook de ijsreuzen een dergelijk patroon zien. Het zonnestelsel kent twee echte gasplaneten (die, net als de zon, voornamelijk uit waterstof en helium zijn opgebouwd), en twee "semi" gasreuzen, die vooral uit stoffen bestaan die sterrenkundigen "ijs" noemen (zoals waterijs, ammoniak en vergelijkbare "vluchtige" stoffen) en daarnaast uit kleinere hoeveelheden waterstof en helium. De simulaties van het jonge zonnestelsel laten zien dat er vermoedelijk vier ijsreuzen ontstaan zijn, waarvan er twee blijkbaar uit het zonnestelsel zijn geslingerd. De overgebleven ijsreuzen (Uranus en Neptunus) zijn van plaats gewisseld en bovendien is Uranus in botsing gekomen met een ijsplaneet ter grootte van de aarde, waarbij Uranus is gekanteld en voortaan met rond de zon draait met de noordpool naar de moederster gewezen.

vroeger was alles beter

Hahaha @15! Want ja, het is ook veel prettiger om op een planeet rond te lopen zonder zuurstof, water en vaste grond, temperaturen van vele honderden graden boven nul en boven je een planeet die op het punt staat zich in het aardoppervlak te boren :D

Ja, doe mij vroeger maar :P