Een depressie of klachten die daarop lijken kan de schoolcarrière van jongeren ernstig beïnvloeden

Teveel aandacht voor dit onderwerp beinvloed ook!

@1 yep voor je het weet ontwikkelen jongeren CVS of ME en dat moet niet mogen

Tja, nogal wiedes. De jeugd van tegenwoordig is me toch een partijtje verwend en is gewend in alles hun zin te krijgen, omdat ze kennelijk overal maar recht op hebben. En gaat iets even niet naar wens, steekt spontaan een depressie de kop op. In mijn tijd hadden ze daar een medicijn voor: Een schop onder je kont en doen wat je gezegd wordt.

Ik blijf 't "grappig" vinden dat ze het over behandelen van de jongeren met depressie hebben. Ze hebben nog steeds niet door dat de meeste depressies ontstaan doordat onze zogenaamde beschaving door en door verrot is. Zoals altijd wordt er weer lekker aan symptoombestrijding gedaan, ipv de oorzaak nou eens aan te pakken. Maar ja, dan moeten de grote mensen toegeven dat ze er al erg lang een erg grote puinhoop van maken, en dat kan natuurlijk niet. Veel makkelijker om die jongeren dan maar te "behandelen".

Eet je gras, blijf bij de kudde, denk niet na. Wees een goed schaap en alles komt goed.

Kutmaatschappij.

klinkt als een normale puberteit

@1

In tegendeel zelfs, het is hoog tijd dat er juist meer aandacht aan dit onderwerp wordt besteed. Feiten zijn nou eenmaal niet te ontkennen.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die de situatie met 30 jaar geleden gaan vergelijken en beginnen te roepen dat "jongeren zich niet zo moeten aanstellen".
Maar ik merk wel degelijk dat veel mensen van mijn generatie [ik ben 23] van jongs af aan een enorme prestatiedruk krijgen opgelegd.

Goede gezondheidszorg is een elementaire basisbehoefte. En de mensen die weer met de vraag "wie gaat dat betalen?" komen, mogen eens goed achter hun oren krabben. Want wij zijn nog altijd mensen, geen machines.

Parallel hieraan loopt ook het medicijn gebruik onder jongeren enorm op. Wat hebben we eigenlijk voor een maatschappij gemaakt voor onze jeugd. ? Alleen maar materialistischer geworden zonder te letten op "welzijn" Dit komt ons en onze nakomelingen og duur te staan.!!

Nog even en er zit al een psychiater of psycholoog aan je bed als je geboren word, Amerikaans toestanden....

Dat mindfullness is gewoon een hype zoals je een paar jaar terug NLP als wondermiddel werd gepresenteerd.

Het enige wat ik echt vind werken is cognitieve training en soms psychoanalyse.

Je zou er ook deprie van worden, als je ziet wat er allemaal op je afkomt tegenwoordig, zet de tv aan en je ziet alleen maar narigheid. Lees de krant en zie grote koppen met narigheid. Er wordt ook veel van jongeren geeist in deze prestatiemaatschappij soms teveel, er is amper tijd om kind te zijn en de een kan daar nu eenmaal beter mee omgaan, dan de ander.

@6, ik ben 12 jaar ouden dan jij en de prestatiedruk is nu niet anders dan toen.

Wel is het zo dat zoals ik aangaf in mijn post 3 dat jongeren strontverwend zijn tegenwoordig. Toen ik jong was had je als jongere niet veel te vertellen en je had een puberteit met ups and downs en meer niet. Maar tegenwoordig wordt dat allemaal zo uitgemolken. Een tiener die voor straf niet op stap mag, omdat hij of zij kennelijk iets heeft geflikt dat niet door de beugel kan en dus gedisciplineerd wordt hiervoor, gaat zo een stennis schoppen omdat het nu eenmaal gewend is in alles de zin te krijgen en gebeurt dat niet, heeft het kind ineens psychische problemen???? Maar tegenwoordig is het disciplineren van je kind ineens mishandeling en een dwarse tiener wordt automatisch als depressief beschouwd. Bespottelijk!

@5 Mijn eerste gedachte inderdaad. Vroegah noemde we dit ook gewoon de puberteit. Nu wordt er een interessant label op geplakt en de hele hulpverlening begint alweer te kwijlen met eurotekens in hun ogen. Scholen kunnen weer labeltjes plakken en extra geld binnenhalen. Misselijkmakende ontwikkelingen.

@3 Lag het maar zo simpel.

@6 Boetmans; vette plus van mij!!

Naar mijn idee komt het door de prestatiemaatschappij van tegenwoordig waarin de jeugd altijd maar van alles MOET. Goed op school presteren, knap en slank zijn, een hele rits vrienden hebben, als je 18 bent direct je rijbewijs halen, flitsend zijn enz..omdat veel jongeren het gevoel hebben daar niet aan te kunnen voldoen krijgen ze last van depressieve gevoelens....gevoelens dat ze niet goed genoeg zijn. Er wordt te weinig aandacht meer geschonken aan het individu.
Daarentegen is dit geen excuus om criminele dingen te doen en niet te proberen je beste beentje voor te zetten.

Kan best wezen, @8, maar ik ben zelf jarenlang in mijn tienertijd depressief geweest, maar geen instantie waar ik kon aankloppen. Dat ik er nog ben en nog redelijk normaal functioneer mag een wonder heten, want ik heb heel wat treinen voorbij zien komen waar ik nog net niet voor gesprongen ben, omdat ik ergens in mijn achterhoofd toch nog dat sprankje hoop had dat het goed zou komen. Je zou de jongeren de kost moeten geven die zich net zo voelen als ik mezelf gevoeld heb in die tijd.

Aan de reacties te zien hebben veel mensen geen idee wat sommige kinderen tijdens hun jeugd door moeten maken.
Zo af en toe als Jeugdzorg in een kwaad daglicht staat door een nieuwsbericht, als er weer eens iemand voor huiselijk geweld wordt veroodeeld, enz. OP dat soort momenten treft het wel kinderen, alleen denken mensen blijkbaar dat dit incidenten zijn.
Door het werk wat ik doe kan ik je vertellen dat het niet om incidentele gevallen gaat maar dat het grote aantallen zijn.
Een nee het gaat hierbij niet om kindertejs die verwend worden en nu jammeren omdat ze geen 2 iPhones mogen.
Er gebeuren echt dingen in dit land waar vrijwel niemand weet van heeft. Voor een deel mag je daar blij mee zijn want met die wetenschap ga je de wereld wel anders bekijken.
Dus laat het bagatelliseren even achterwege als het gaat om depressie bij jonge kinderen, neem van mij aan dat daar regelmatig wel iets achter zir dat verder gaat dan niet elke week op vrijdag een bord patat.

ze zijn zo depressief dat ze in het weekend aan coma-zuipen doen.

@1 Over schoolcarrière gesproken.

Teveel aandacht voor dit onderwerp beinvloed ook!

De enigste regel die je zelf schrijft is zelfs nog fout!

@11 Sorry, maar je weet bij lange na niet waar je over praat.
Vroeger was het niet anders. En met wat extra pech, eindigde het in suïcide.
Pubers praten niet. Dat is het probleem. Depressief zijn, een echte depressie hebben, maakt je tot een looser in hun ogen.
Laat staan dat je naar een hulpverlener gaat.
Het gros van de ouders weet echt, werkelijk niet dat ze een depressie hebben.
Totdat het mis gaat. Of bijna mis.

@16 +++

Er ligt een te grote prestatiedruk op jongeren.

@15 gammagaja
Ik ben blij dat je er bent. Met je goede post. :-)

@11
Ik ben het niet met U eens ik ben 30 jaar ouder als U en mijn jeugd doorgebracht in de provo tijd. Wij werden zeer vrij gelaten en er werd minder druk op je uitgeoefend om te presteren. Makkelijk want er was geen werkloosheid.Tegenwoordig moet de jeugd presteren en worden zij gedrild.Ik schrik er soms van hoe streng ouders op hun kinderen reageren. Gevolg depressie's.Niet vertellen dat het vroeger strenger was want dat is niet waar.

#18
Het is goed, dat je mij verbetert, vind ik uitstekend.

Het is geen enigste regel, maar enige regel!

Kom op een en een is 2 niet iedereen zal een Depressie krijgen maar aandacht moet er zeker voor zijn en misschien realiseert niet iedereen het belang hiervan toch is het goed is om je heen te kijken.
Niet iedereen kan een opleiding volgen en dan kan je zeggen dat iemand verwend is maar als diegene al geen start kwalificatie haalt dan heb je het probleem al te pakken.
We stellen ieder persoon hoofdelijk aansprakelijk zelfs een kind voor het halen van een diploma en vergeten even er op te letten dat er misschien wel in de bovenkamer iets aan de hand is en dat is het probleem dat negeren we massaal.
Je moet gelijk presteren, geen tijd te verliezen want de arbeidsmarkt/maatschappij heeft je nodig en val je buiten de boot dan kom je er nooit meer in dat is de realiteit.
En voor de rest is onze beschaving helemaal verrot idd.

@18: Een beter milieu begint bij jezelf: "enigste"

Er zijn ook behoorlijk veel mensen/kinderen die juist een depressie krijgen van de antidepressiva....

Als de ouders zich nu weer eens gewoon gingen bemoeien met de opvoeding van hun kinderen en ze niet tot in de grond verwennen. Wat noemen ze dan een depressie?? Gewoon doorwerken en niet mauwen, als ze de school al niet aan kunnen, hoe moet dat dan als ze gaan werken?? Nog meer van die slapjanussen als die er nu al rond lopen, waar alles teveel voor is en denken dat ze het al helemaal gemaakt hebben.
Get real!

Dat is allang bekend, alleen de meeste volwassenen signaleren dit als puberaal gedrag of aanstellerij.

@28
Heeft U kinderen ?

Volgens mij hebben veel volwassenen hier tegenwoordig ook last van, en geven dat dan automatisch door aan hun kinderen.
Komt wel door materialisme denk ik.

zoals eerder is aangekondigd , de jongeren moeten te veel dit door o.a. de ouders , omgeving , en ze willen en moeten veel waarmaken wat betreft hun prestatie op school ..en meedoen aan de huidige trend...
Daarbij is de maatschappij momenteel heel onrustig.en onzeker...

@28 En alle anderen die het hebben over verwend zijn: als een kind depressief is moet je dat altijd serieus nemen. Een gezond kind is vrolijk en blij en ontwikkelt goed.

Dat spartaanse is iets uit de middeleeuwen: toen dachten ze ook nog dat de aarde plat was. Zo'n argument van "vroeger hadden we dat niet" wordt meestal geuit door mensen die vroeger zelf problemen hadden waar geen aandacht voor was en die ten onrechte denken dat ze daar hard van geworden zijn.

Hard worden is vaak niet meer dan afstompen op sociaal emotionele ontwikkeling. Iets wat in de huidige maatschappij goed merkbaar is in hoe mensen met elkaar omgaan.

Liveer op tijd behandelen en erger voorkomen.

Als ouders geen interesse tonen in hun kinderen, begin je al fout!

Je kunt de tijd van vroeger niet vergelijken met nu. Als voorbeeld neem ik altijd de films van vroeger en de films van nu. Neem Pipi langkous, heel langzaam en rustig wordt er een verhaal getoond. Als je nu naar een film kijkt gaat die zo snel dat als je even je aandacht niet bij hebt, je een stuk mist. Als je de film verder wilt volgen, moet je dus extra focussen. Zo vind ik reclame tussen programma's ook schadelijk. Je bent ergens in verdiept en hopla die verdieping wordt verstoord door de reclame. Deze periode wordt niet voor niks Zap periode genoemd. Aangezien puberbreintjes nog aan het ontwikkelen zijn en er bij sommige de hormonen flink op hol slaan is het best lastig om in deze maatschappij mee te kunnen. De omgang met elkaar is ook sterk veranderd. Echte vriendschappen zijn aan het verdwijnen, want we leven ieder voor zich. Iets doen voor een ander, zonder er iets voor terug te krijgen is aan het verdwijnen. Het aanschaffen van spullen is belangrijker dan vriendschap. De kinderen kunnen hier zelf niets aan doen, want dit gevoel heb ik zelf ook. Als puber ben je onzeker. Nu gebeuren er dagelijks wel dingen, waarvan je denkt, moet dat nu zo. Komt nog bij dat in de klassen veel gekliert wordt. In mijn tijd was het soms akelig stil in de klas. De manier waarop onderwijs wordt gegeven en de manier waarop kinderen op verschillend nivo gewoon bijelkaaar in de klas zitten is ook anders. Punten berekening is veranderd. Je kunt met een 5 voor gym blijven zitten. Genoeg voorbeelden dat er heel veel veranderd is en dan heb ik ze nog geeneens allemaal benoemt.

Google eens op Levensklem... depressie, hoe komt dat eigenlijk? En waarom slikken 1 miljoen mensen in NL antidepressiva? En werken die wel? Wat is er mis met onze maatschappij (remedie daarvoor: deniesa, kun je ook op googlen evt).

@3 Sorry hoor, maar van niet je zin krijgen krijg je echt geen depressie. Kan wel merken dat het jou nog niet is overkomen. Een depressie krijg je niet het overkomt je. Heeft eigenlijk ook niet zoveel met leeftijd te maken iedereen van jong tot oud kan het krijgen. Geloof me als je een depressie krijgt is echt geen lolletje. Ongenuanceerde meningen daar zit niemand op te wachten. Zelfs bekend Nederland lijdt onder depressies en we weten allemaal tot wat voor daden dat kan komen. Mensen met een depressie hebben steun nodig en vaak ook medicatie. Ik denk dat een hoop mensen de fout maken dat als je niets aan de buitenkant ziet je dan ook niet ziek bent. Dat geldt overigens niet alleen voor een depressie! Er ligt gewoon te veel druk op mensen vandaag de dag. Daar hoef je geleerde voor te zijn.

@37

''Er ligt gewoon te veel druk op mensen vandaag de dag.''

Dat ligt op iedereen, alleen het verschil is hoe je daar mee om gaat. Hoe je daar mee om gaat wordt grotendeels bepaald door je opvoeding en karakter(ook opvoeding?) Dus ik zou niet zo maar zeggen dat depressie je overkomt en niet voorkomen had kunnen worden.

@37

''Sorry hoor, maar van niet je zin krijgen krijg je echt geen depressie.''

Inderdaad, dat klopt. Maar van wèl je zin krijgen misschien wel. Als je nooit met teleurstellingen om leert gaan, krijg je daar bijna zeker last van in je verdere leven. Ik denk dat @3 dat bedoelt te zeggen

Belachelijk. Zowiezo speelt de puberteit hier een enorme rol in en ook nog eens het feit en vermoedelijk het hoofdzakelijke, DE OUDERS en REGELMAAT.

De ouders werken bijna allemaal, hebben bijna geen tijd voor hun kinderen, kinderen gaan laat naar hun bed, hier zie ik hen om 01.00 uur 's nachts nog buiten rondzwalken. Vervolgens zitten kinderen alleen maar achter de pc. Komen op diverse sites waar zij een minderwaardigheidscomplex van krijgen door de info die daar staat enz.

Gewoon aandacht aan de kinderen geven, veel meer regelmaat, vroeger naar bed, huiswerk maken en veel minder achter de tv en pc.

Een depressie wordt namelijk ook veroorzaakt door gebrek aan aandacht, gebrek aan regelmaat, gebrek aan slaap etc.

Depressie wordt veelal namelijk ook verwart met chronische vermoeidheid. Men wordt dan ook lusteloos, opstandig etc.

Vroeger was dit niet aan de orde omdat ouders hun kinderen als kinderen beschouwde en niet als status en last. Kinderen hadden ouders en zij hadden het gezag over hun kinderen. Ouders waren geen vriendjes met hun kinderen. Tegenwoordig is dat vaak wel zo op zeer vroege leeftijd. Het lijkt wel alsof ouders tegenwoordig geen ouders meer willen zijn, hun verantwoording niet meer willen nemen, hun gezag niet meer willen laten gelden.

Een kind heeft sturing nodig en dus gezag. Hierdoor ontwikkeld respect en eigen verantwoording.

Vroeger was je gewoon in de pubertijd tussen 12 en 18 jaar. Psychoanalyses etc. Allemaal grote kolder. Dat soort mensen vind dat voor alles een onderliggende grondslag moet liggen, waarvan vaak de ouders de schuld krijgen. Kinderen hebben gewoon aandacht nodig en sturing. Inderdaad zijn er tegenwoordig veel ouders die te veel bij de "jongeren" willen horen, vandaar dan ook veel oudere mannen/vrouwen het liefst een groen blaadje willen. Laten we allemaal bij onze leeftijd blijven en gewoon aandacht besteden en tijd maken voor je kind zonder direkt een vriend te willen zijn. En sorry mensen, maar we worden allemaal ouder en leg je daar eens wat makkelijker bij neer. We hebben jonge kinderen, pubers/tieners, jonge volwassenen, middelbare leeftijd en oudere mensen. Laat dit verschil eens duidelijk zijn, zodat jongeren ook weten waar ze aan toe zijn.

Wat ik hier nou toch allemaal lees: depressie door verwennerij, depressie door materialisme, depressie door opvoeding, wat een flauwekul allemaal. Wel heel gemakkelijk om de schuld maar bij de ouders te leggen, terwijl we met z'n allen verantwoordelijk zijn voor deze maatschappij die zo complex en veeleisend is. En alle "vroeguh was alles beter" reakties getuigen ook al niet van erg veel begrip.

Zelf heb ik een 10-jarige dochter die eerder dit jaar (succesvol) is behandeld voor een gegeneraliseerde angststoornis. Ik ben blij dat we er snel bij waren, waardoor ze met al deze angstige en dwangmatige gevoelens niet de puberteit in hoeft. Veel praten, veel aandacht, het helpt allemaal om de boel onder controle te houden maar het is uiteindelijk toch een aangeboren stoornis waar je mee om moet leren gaan. En het helpt niet als iedereen om je heen gaat lopen roepen dat je je niet zo aan moet stellen en dat je verwend bent. Ook dat zijn van die maatschappelijke invloeden die het probleem alleen maar groter maken.

#3

Ik hoop dat je geen kinderen hebt en zo ja, dan heb ik medelijden met hen!

@43 De mensen die roepen dat het te maken heeft met verwennerij, weten er niets van.
Een depressie, of angststoornis, is veelal aangeboren. Stomme botte pech uit de caroussel van de genen.
En mensen die blaten dat het de schuld van de ouders is o.i.d., maken de zaak alleen maar erger. Door dit soort vooroordelen in de samenleving houdt iemand met een depressie, die toch al denkt; wat maakt het allemaal nog uit, nog eerder zijn mond.

Wat ouders op hun geweten kunnen hebben, óf onze prestatiemaatschappij, is verdriet, overspanning, faalangst, etc.. En dat is heel wat anders dan een depressie of angststoornis.

@19, nee, ik weet niet waar ik over praat, ik ben natuurlijk nooit puber geweest....

@23, Oké, laten we er dan vanuit gaan dat de tijden drastisch zijn veranderd en dat de jeugd tegenwoordig meer druk heeft te ondergaan dan wij vroeger.

De jeugd tegenwoordig kan dat toch allemaal zo goed handelen? Ze willen graag vroeg volwassen worden, zelf alle beslissingen nemen, zich vooral niks laten vertellen door wie dan ook, en als het dan een beetje tegenzit, moeten ze vooral niet gaan mekkeren.

Sorry hoor, maar dezelfde symptomen en problemen die nu 'depressie' worden genoed' werden vroeger verholpen met een draai om de oren, zo simpel is het gewoon.

@46 @47 Door die stigmatiserende aannames over "de jeugd tegenwoordig" door mensen als u, wordt het er niet beter op.
Nogmaals, u weet er niets van. U praat in cliché's. Dat hindert niet, maar als iemand zonder behoorlijke kennis van zaken zou u zich eerst moeten beraden wat u zegt bij een onderwerp als dit.
Die geliefde draai om de oren vroeger bij u, heeft jammer genoeg niet bijgedragen tot enig begrip, en/of kennis omtrent dit onderwerp.
Noch omtrent de jonge mens.

@47

"[...] dezelfde symptomen en problemen die nu 'depressie' worden genoemd werden vroeger verholpen met een draai om de oren, zo simpel is het gewoon."

En, dat betekent dat dat die draai om de oren terecht was? Dit bedoel ik los van de discussie over de "gewone" opvoedkundige tik.

Of is het misschien zo dat allerlei symptomen "gewoon" niet onderkend werden? Bepaalde ziektebeelden niet bekend of onderkend?
Een reactie als "er worden tegenwoordig overal maar labeltjes op geplakt" vind ik dan overigens geen sterk tegen-argument - het doet niets af aan het belang van een kind, dat altijd voorop dient te staan. Natuurlijk moet er niet "in het rond gestrooid worden met labels" maar vergis je niet, met het niet-onderkennen van een probleem kan veel schade berokkend worden.

Natuurlijk had je ook vroeger "gewoon" kinderen die soms vervelend waren.

Maar je gooit nu veel te gemakkelijk alle mogelijke gedragingen op één hoop.
Ik vind dat je als ouder (of als iemand die heel dicht bij het kind staat) altijd oog moet hebben voor hoe je kind zich voelt en gedraagt, hoewel dat niet altijd even gemakkelijk zal zijn; kinderen weten zich vaak niet goed te uiten, schamen zich voor wat ze voelen, denken dat ze aanstellers gevonden worden, etc.

Ik vind dat je met je reactie #46 nogal voorbijgaat aan wat #19 je probeerde duidelijk te maken.
Het feit dat je (uiteraard) ook puber bent geweest, betekent niet dat je over andermans kindertijd/puberteit kunt oordelen, over andermans gezinssituatie.

@49, alsjeblieft zeg, door dit soort zoetsappige gelul zou ik zelfs depressief worden. Wat een onzin, ik ben in de jaren 90 netzo goed puber geweest, net als ieder ander. Maar omdat ik geen medelijden heb met die snotjongeren van tegenwoordig en niet meelul met die slappe hap van tegenwoordig, weet ik ineens niet waar ik het over heb?? Als er nou minder aandacht wordt besteed aan sit soort dingen waait het zo weer over en misschien dat we dan eens aandacht kunnen hebben voor dingen die belangrijk zijn, zoals de constant stijgende ziektekosten en de steeds krimpende vergoedingen die daar tegenover staan. Dat lijkt mij meer iets om ons zorgen over te maken.

Maar ach, hier tel je pas mee wanneer je met de massa meelult!

#43, Een gegeneraliseerde angststoornis is geen depressie. Durf mij niet hier op tegen te spreken, want deze heb ik zelf ook. Toen wist ik nog niet dat ik borderline heb.

Angst is heel normaal, maar het wordt anders wanneer men hierdoor in het dagelijks leven niet meer functioneert.

Voor een kind is het vrij lastig. Daarbij wie heeft deze stoornis vastgelegd. Wie heeft dat gedaan? Een huisarts mag dat namelijk niet vaststellen. Mijn ervaring is dat huisartsen te pas en te onpas plaats nemen op de stoel van de psych en zeggen wat het kind mankeert.

Ik zeg niet dat jou kind het niet heeft gehad, maar ik vind het wel erg jong om dat te krijgen. Dat komt namelijk zeer zelden voor. Veelal begint het ergens vanaf hun 13e jaar en kan als men het niet aanpakt, overslaan op borderline of andere psyschische stoornissen. Dus het is goed dat je het hebt aangepakt, maar of jouw kind er ook daadwerkelijk vanaf bent is een 2e en ik betwijfel dat.

Tijdens puberteit vinden er veel veranderingen plaats in het lichaam. Mentaal, fysiek en psychisch verander je. Dat kan verschillende problemen opleveren, MAAR wilt niet zeggen dat je dan ook een depressie hebt.

@50
Ik begin de indruk te krijgen dat u een hekel heeft aan jonge mensen.
"Snotjongeren"?
"Meelullen met die slappe hap van tegenwoordig"?

U beledigt in hoge mate mijn kinderen en hun vrienden en vriendinnen.
Hard werkende, hun studie zelf betalende mensen.

Maar het ergste nog; u beledigt mijn jonge patiënten.Met uw one-liners en gebrek aan kennis.

Enfin, ik wens u een prettig week-end.
Met veel spekjes enzo.

@52 We hebben het hier dan ook over een echte depressie. Een ziekte die zich veelal juist pas in de pubertijd openbaart.
En alleen gediagnosticeerd kan worden door een bevoegd psycholoog of psychiater.

En we hebben het niet over de normale stemmingswisselingen die elke puber heeft, door al die hormoonveranderingen. :-)

Verhaaltje over een depressieve jongere .

Het eiland Als en de dood

De klas gaat op excursie naar Denemarken, zoals elke eindexamenklas. Naar het eiland ‘Als’. Ik heb geen zin. Mijn moeder zegt: ‘Het hoeft niet, lieverd. Het is jouw leven, jouw keuze.’ Ze is de enige die me begrijpt.
Op vakantie is niets voor mij. Vorig jaar ben ik naar Duitsland geweest. Wat voor mijn vertrek groot was, was klein toen ik thuiskwam. De tuin, de kamer. En de nieuwslezer van het journaal zat aan de verkeerde kant . Zo leek het. Kortom ik wil niet naar Legoland. Wie gaat daar op zijn zeventiende nou naar toe. Niemand kan me dwingen. Nergens ga ik heen. Nu niet. Nooit niet. En als ik me terugtrek voor het eindexamen moet ik dat zelf weten. Ik weet toch niet wat ik worden wil. Niets.

Als als als. ‘Als’ is een klein eiland dat tegen het zuiden van Jutland aanleunt. Het grootste deel van het Deense grondgebied wordt gevormd door meer dan 400 eilanden. Daar weet ik sinds kort alles van. Van Als en van Denemarken. Ik heb een boekje over Denemarken gekocht en uit mijn hoofd geleerd. Met tips erin van kenners. Om iedereen die vraagt waarom ik niet meega te bewijzen dat ik er al een keer ben geweest. Voor een tweede keer bedank ik, zonde van het geld ook. Mijn moeder kan het goed gebruiken.
‘Als’ is vooral bekend vanwege zijn ringsteekwedstrijden. Staat in het boekje. Goed onthouden. ‘Twee ruiters te paard met een lans, een spies , een stootwapen met een lange schacht en een metalen punt, moeten in vol galop een ring op hun lans prikken’. Geloof me maar. Ik heb het met eigen ogen gezien. Mooi dat het was!
Het allermooist vond ik de zwanen die ‘in groten getale’ over vliegen. ‘Het is een prachtig gezicht wanneer deze imposante vogels hun brede vleugels uitslaan en weer intrekken bij een sierlijke landing in de buurt van een nest bij een boerderij’.
Als ik een zwaan was zou ik mijn twee grote witte vleugels om mijn moeder heen vouwen als ze morgen huilt omdat ik dood ben.

@55
Heel goed verwoord.
Ik hoop zo,dat deze depressieve jongen zichzelf nog een kans wil geven m.b.v. een goede psycholoog, een vrij gevestigde, zodat hij niet steeds een ander krijgt zoals vaak in Psy Q het geval kan zijn....

Depressie is een ziekte mensen, geen luxekeuze of uitvloeisel van verwendheid.