Helemaal mee eens.

Goh, dus je moet mensen toestaan zich als mensen te gedragen i.p.v. als productierobots. Wat een verrassing, daar moet je echt professor voor zijn om dat te verzinnen.

Tja, het is eenzaam aan de top.......

Ik herken die eenzaamheid wel. Je hebt geen klankbord en alleen werken in een regio geeft het gevoel er alleen voor te staan.

Nou ik wou dat ik werk had ! Dan alleen maar thuis is zitten. Dat is pas nog is alleen :-)

Tja dat krijg je in een maatschappij die volledig is ddorgeschoten in het harken naar geld. Bedrijven gedragen zich steeds meer als slavendrijvers en werknemers verworden tot de loonslaven die ze zijn. geweldig dat kapitalisme. Elk beetje menselijkheid wordt de kop ingedrukt want er moet geld geld geld verdiend worden.

@6
Je kan tot die tijd vrijwilligerswerk gaan doen, waardering van een ander is ook een goed recept tegen eenzaamheid......

TjongeJongeJonge En daar hebben ze hoelang onderzoek voor gedaan om dit te ontdekken?

Wil mezelf niet op de borst gaan kloppen, maar de thuissituatie en hoe iemand in zijn vel zit, vond ik indertijd als manager vaak belangrijker dan de cariëremogelijkheden en het salaris (etc.).

Gelukkige mensen werken harder..

@9 behalve je eigen carrière waarschijnlijk

Managers hoeven alleen nog maar constant rond te kijken wie er als volgende uit geschopt kan worden. Tenminste, zo lijkt het tegenwoordig...

@11 helemaal correct

@10 bedankt voor je vooroordeel.

Werk niet meer als manager, maar als begeleider/hulpverlener voor mensen met psychische problemen.

Om toch wat tegenwicht te bieden. Zolang de meeste (commerciele) organisaties winstmaximalisatie als belangrijkste doel kiezen, zal er een balans tussen productiviteit en gezondheid moeten worden gekozen door managers. Bij de ene medewerker zal de productiviteit omhoog moeten en bij de ander de gezondheid. Als je een team hebt van 10 medewerkers en 1 ervan is zwak, ziek en misselijk en zijn colega's treken het makkelijk (zowel productitviteit als gezondheid), dan moet je gewoon afscheid nemen van die ene collega. Als een aantal medewerkers in je team last hebben van productiviteit en/of gezondheid, dan heb je als manager (en als organisatie) een groot probleem.

@14 Helemaal mee eens.
Helaas zijn het aantal organisaties die inderdaad de realistische aanpak van balans tussen werk-en-privé toepassen op één hand te tellen.

(De rest doet alleen maar alsof voor het imago)

De situatie bij Amerikaanse bedrijven is niet te vergelijken met die bij de meeste Nederlandse bedrijven, maar dat terzijde.

"Managers moeten ervoor zorgen dat hun teams en teamleden interpersoonlijk betrokken en met elkaar verbonden zijn."

Waarom moeten managers dat? Waarom doen de werknemers dat niet zelf? En wat als werknemers die bemoeienis van de manager helemaal niet willen?

Tegen de tijd dat je tijdelijke contract afloopt heb je net de mensen wat leren kennen.
Op naar de volgende job, kun je weer opnieuw beginnen.
Zo bouw je nooit een band met een bedrijf of collega's op.

@17 Idd.. En het CDA maar roepen om meer flexarbeid

@13 heb heel veel managers meegemaakt en tot nu toe er nog geen één gezien die aan het welzijn van het personeel denkt... alleen maar aan het bedrijf en/of eigen positie
Dus heb ik geen vooroordeel maar is dit gebaseerd of vele ervaringen.

@13 aanvulling op @19 ... en managers worden niet aangenomen of aangesteld voor het welzijn van het personeel, maar het welzijn van het bedrijf.
Zij werken met een opdracht en die is niet..."hoe zorg ik ervoor dat het personeel het hier zo goed naar z'n zin heeft" Die opdracht is over het algemeen, hoe zorg ik ervoor dat het bedrijf zo efficiënt mogelijk draait, met zo laag mogelijke kosten (dus zo min mogelijk personeel)

@20
Managers zijn de marionetten van de organisatie tegenwoordig.
Ik heb bij ons nog niet één manager iets positief daadkrachtigs zien doen.
Toen er een ontslagronde kwam konden ze ineens wel daadkrachtig optreden en de mensen eruit "schoppen" . Waarschijnlijk omdat ze anders zelf de klos waren.
Gevolg: een bedrijf met een kwart minder werknemers en nog steeds de zelfde managers. Het is dus wachten op de volgende ontslagronde....
Managers houden zichzelf in stand ten koste van alles.

@19 @20 Dat je weinig managers met een meer menselijke inslag tegen bent gekomen komt misschien, omdat de meeste managers die het wel begrepen hebben al gauw gillend weglopen.

De meesten gaan bij een non-profit organisatie (o.i.d.) werken of beginnen voor zichzelf.

Dat gillend weglopen wordt inderdaad veroorzaakt door een verziekte cultuur van "Geld Geld Geld" en wel zo snel mogelijk.
Blijf er wel van overtuigd dat een organisatie efficienter werkt als de medewerkers beter in hun vel zitten
(ook al kan dat betekenen dat het bedrijf dan eens wat meer lange-termijn moet gaan denken.. au!)

@21 jij hebt t begrepen. Het is vechten of vluchten, ook voor de managers.

@22 misschien ben jij dan wel een 'goede' managers geweest en behoorde jij tot een 'zeldzaam ras'. Als dat zo was, mijn excuses voor mijn eerdere opmerking

@21 vervolg op mijn verhaal:
Helaas wil niemand in het bedrijfsleven "onderaan" beginnen, maar het lieft inderdaad meteen als manager. Wel met een bruine arm tot aan de schoenzolen... De echte "doener" word kort gehouden en heeft maar één doel : doen wat de managers zeggen...dus niet wat de klant wil, want dat kon weleens geld gaan kosten...

Het is een beetje simpel te stellen dat elke manager erop uit is om alleen maar geld te verdienen. Er zijn ook veel managers die gewoon lekker willen werken met een gemotiveerde groep medewerkers. Het bedrijfsbelang staat voorop, maar dat wil niet zeggen dat er geen tijd of geld wordt vrijgemaakt voor de individuele medewerkers.

@24 Niks te doen met "zeldzaam ras".
Iedereen is te koop! Kwestie is alleen het bedrag.

Zeg nou niet dat je zelf nog veel moeite heb met het doorvoeren van een reorganisatie als er een bonusje van een paar miljoen tegenover staat...

Er zijn grote verschillen tussen de Amerikaanse en de Nederlandse werkcultuur, deze artikel moet in dat kader zijn gelezen.

Een Nederlandse werkplek is traditioneel meer menselijk en aan de andere kant procesmatig ingericht. Te veel socialiteit daarin kan tot een daling van de productiviteit toe leiden.
Verder is een Nederlandse (kantoor)werkplek al vrij plezieriger dan een werkplek bij een Amerikaanse onderneming die zijn cultuur in Nederland probeert af te dwingen.

Bij de Amerikaanse cultuur waren automatisatie en de onmenselijke scheiding van werknemers de kern al sinds 30 jaar geleden (denk aan de 'cubicles' met steeds hogere muurtjes tussen bureaus.

Dat Amerika begint te realiseren dat werknemers zijn ook gewone mensen en niet alleen getallen te kunnen "hire and fire' wanneer de directie of de aandeelhouders het best uitkomt is maar een goede teken.
Dat het zo lang heeft geduurd om daar achter te komen is triest, zowel als het feit dat, volgens deze en andere moderne theorieën, zijn managers en de business die de werknemers moeten "manipuleren" (in dit geval in de richting van meer socialiteit tussen elkaar).

Medewerkers moeten best wel in staat zijn zijn eigen (sociale) leven door te brengen, onder normale omstandigheden. Of een manager daar in richting moet geven en dat zelf moet micromanagen betekent dat de werkplek situatie niet menselijk is maar vals en kunstmatig opgebouwd, wat kan best op korte termijn werken maar leidt tot geen goede resultaten en geen goede gevoelens op lange termijn.

Tis natuurlijk al gauw opgelost als alle managers nu eens niet gingen vergaderen maar gewoon bij het koffieautomaat met iedereen een praatje maakt en samen met zijn werkvloer gaat lunchen zodat hij weet dat Pietje zijn vrouw ziek is, Jan zijn dochter in een moeilijke leeftijd zit en Marjan voor haar oude moeder zorgt en als manager kan hij dan gewoon vertellen wat er hogerhand speelt... openheid en gelijkheid.. het zou het werken zoveel makkelijker maken...

@29 precies. Het probleem is dat we alles persé willen controleren. Alles moet op papier kloppen.
Terwijl, als je een goed product maakt, het niet uitmaakt hoe goed je organisatie in elkaar zit. (denk maar aan bepaalde Italiaanse autofabrikanten) Het geld komt toch wel. En dat als iemand plezier in zijn werk heeft hij/zij automatisch beter/harder gaat werken.

Als je passie hebt en talent dan komt het geld vanzelf.

Daarnaast pretenderen mensen zich teveel en geloven ze teveel in sprookjes. Wie de flim "office space" heeft gezien weet dat deze eindigd met dat de bureau-klerk helemaal gelukkig word van een baan in de bouw.
Dat kan ik alleen maar onderschrijven. Heb korte tijd als vuilnisman gewerkt. En ik kan niet anders zeggen dan dat een van mijn meest ontspannen banen ooit was. Lekker doen en roepen waar je zin in hebt, op het moment dat je er zin in hebt. Geen managers, geen roddel/achterklap, geen prestatiedruk, maar lekker bewegen in de buitenlucht.
Heb er veel van geleerd..
Je word zelden gelukkig van te doen wat anderen zeggen (wat je gelukkig zal maken)

Een organisatie, dat zijn mensen die samen een doel halen. Zodra je mensen alleen maar als een "productiefactor" gaat beschouwen, maak je van de mensen in je gedachten een soort machine , die moet doen wat de manager zegt. Veel managers zijn helaas zo opgeleid (technische managers). Die hebben waarschijnlijk ook de term "Human Resource Management" uitgevonden, in plaats van "Zorg voor Personeel".

Uiteraard moet er productie (en uiteindelijk winst) worden gemaakt. Maar als je personeel als mensen beschouwd, moet er ruimte zijn voor de sociale onderdelen ervan. Helaas is er nog steeds (fundamenteel) onderzoek voor nodig om dat te bewijzen aan die Technische Managers (of spreadsheet managers).

Ik werk altijd alleen.....ZOU NIET ANDERS WILLEN.....:))))

Heb je ook geen last van matennaaiers als collega's ....!

Een bedrijf runnen is een groeps-prestatie. Een manager alleen maakt niets klaar, net zo min als een lopende band-werker alleen succesvol kan zijn.

Moderne managers zien dit heel goed in en ook de opleidingen zijn tegenwoordig van dien aard dat er oog is voor zowel groepsverbanden, als voor individuele prestaties.

Helaas zitten veel bedrijven nog vastgerot in de oude doctrine en krijgen managers maar weinig ruimte voor het sociale aspect.

Ik zeg dan altijd dat ze die ruimte gewoon moeten creëren. En als de directie / hoger kader dit niet zint, moet je je afvragen of dit wel het bedrijf is waar je bij wilt horen.

De andere kant wordt zelden of nooit belicht.
Dat men er domweg vanuit gaat dat als je een nieuwe baan hebt, je die “collega’s” aardig moet vinden en zij jou.
Werk is in de eerste plaats omdat er brood op de plank moet komen.
Dat je nieuwe “collega’s” te lui zijn om uit hun ogen te kijken en je als nieuweling voor allerlei rotklusjes laten opdraaien, wordt als heel normaal ervaren.
Heb je als nieuweling zelf een deadline en daarom ook een tijdsprobleem, dan zal je merken dat al die “collega’s” die wel van jou verwachten geholpen te worden, voor jou nou net toevallig geen tijd hebben.
Managers zouden wat alerter moeten zijn en het lef moeten hebben om dat soort luiwammesen er direct uit te schoppen.

" Managers zouden niet geïrriteerd moeten zijn als werknemers tijdens een gezamenlijke koffiepauze een tv-programma van de voorgaande avond bespreken." Waar zou ik het anders over moeten hebben in MIJN pauze? Over het werk? Geen denken aan, dan ben ik weg...

Bazen, bedrijfs eigenaren zijn te herkennen aan hun zwarte of donker blauwe mercedes. Managers zijn te herkennen aan hun blauwe / zwarte ellebogen. Personeel aan hun blauwe / zwarte achterwerk. Een zwerver aan zijn blauwe neus. Iemand die dus gewoon met plezier zijn werk doet, niet de kantjes eraf loopt. Maar een leuke collega is, heeft - exn eigenhuis, rode auto, en bruine kop. Hahaha;)

Eenzaamheid is zowel een probleem voor de betrokkene, de lokale gemeenschap, de maatschappij én dus ja ook voor een bedrijf...

hoewel: er zijn uitzonderingen op de regel: er zijn mensen die alleen maar meer produceren door alleen te werken. Deze mensen moet je ook die ruimte en vrijheid geven die zij nodig hebben. Wat te denken van schrijvers bijvoorbeeld; genoeg die 's nachts geheel alleen willen schrijven en dit bewust opzoeken.

vwb 'bazen' : een hond heeft een baas, een werknemer heeft in de regel een werkgever.

Als je wil dat je bedrijf goed loopt, dan moet je de mensen bij de onderneming betrekken. Niet als jan lul aan de zijkant zetten, en als klootjesvolk behandelen,, maar vragen wat ze ervan denken hoe het loopt en luisteren ... of dat het te gebruiken is in een onderneming. Want dan zal het personeel veel meer voor een bedrijf over hebben, anders kweek je alleen maar haat onder het personeel. En gaan ze schijt aan het werk krijgen, en zullen ze niet harder gaan lopen. Beloon je personeel op een goede manier, en zeur niet over een vrijedag. Het personeel heeft dat nodig, want als het thuis niet loopt, dan is het op het werk ook niks. Dus.... Mensen gebruik wat minder de ellebogen, denk wat meer aan elkaar, hou de sfeer goed, en dan komt de rest vanElf.

@38 ...dan komt de rest vanElf.

U bent al carnaval aan het vieren zo te zien.

Zoals een zeer gewaardeerde engelse collega eens treffend zei: " most managers are as usefull as a dick on your forehead"

@39 bedoelde, van zelf

@41

.................... :-)

Eenzaamheid leidt tot minder productiviteit.

Bij het NIeuwe Werken (minder kosten aan bedrijfsgebouwen, meer productiviteit, outputgericht werken) zou deze conclusie wel eens de oorzaak van kunnen zijn dat de productiviteit lager wordt bij het Nieuwe Werken.

Managers zouden niet geïrriteerd moeten zijn als werknemers tijdens een gezamenlijke koffiepauze een tv-programma van de voorgaande avond bespreken...

Wat een zielig hoopje manager ben je dan wel niet...

Alsof zoiets onder 1 noemer te plakken valt. ieder mens is anders met andere behoeften.

Koffiepauze, wat is dat ??

Er is een heel simpele oplossing: Neem meer stagiairs aan voor korte verbanden! Stagiairs zijn doorgaans neukbare en nemen alle bagage weer naar buiten als de termijn voorbij is. Iedereen blij, niemand meer eenzaam!

Het is een groot toneelspel waar je inzit, als je met pensioen bent kent niemand je meer zelf diegenen, die het zo goed met je voor hadden.