dat het een topje van de ijsberg is geloof ik meteen, het is namelijk te gemakkelijk om dit soort bedrijven te vinden als handelspartner, wat denk je als je spullen wilt importeren uit bijv. china, japan, india, indonesie, het eerste dat ik vaak tegenkom zijn wholesale websites, die kunnen meer dan 10.000 artikelen per direct leveren, ik elke kleur en maat die jij maar wilt en dat voor een prikkie, te absurd voor woorden, wie denk je die die spullen allemaal maken? dat kan bijna niet uit...de normale handelaar moet je vaak met een zaklampje zoeken.

Dit onderwerp is al meerdere keren in verschillende vormen op Nujij.nl geplaatst. Onder andere:

http://www.nujij.nl/kleding-c-amp-a-van-dubieze...
http://www.nujij.nl/c-a-diesel-en-mexx-handelen...

ik zag het nu ook pas;)

@3 Maakt niet uit, maar ik dacht ik meld het ff :-)

@1 Klopt. Producten die ongeloofwaardig goedkoop zijn, worden de kosten vaak elders betaald. Door uitbuiting personeel of vernielen van het milieu.

@2 Zag ik ook net ook het al een keer al dubbel stond.

Is al heel lang bekend ,maar wordt niets mee gedaan ,zou zeggen boycotten die kleding

China Blue,

De 16-jarige Jasmine is een van de miljoenen, vaak piepjonge arbeiders die het arme Chinese platteland verruilen voor de fabriek in de hoop dat ze hun achtergebleven familieleden met hun salaris kunnen helpen. Ze werkt als losse-draadjesknipper in een jeansfabriek en woont net als haar

vriendinnen Li Ping, Orchid en Jade op het terrein van de fabriek, met twaalf meiden op een kamer. De huur en het geld voor de maaltijden uit de kantine worden op hun loon ingehouden. In haar dagboek schrijft Jasmine over haar dagelijkse bestaan: over het werk, het vieze eten, en de heimwee. 'China Blue' vertelt het verhaal van Jasmine en haar collega’s van binnenuit en geeft zo een des te schokkender beeld van de gevolgen van een overspannen textielmarkt, waarin de grote westerse merken alles bepalen en fabrieksarbeiders de prijs betalen.

Ooit nagedacht over de betekenis van 'Made in China'? Het betekent hard werken voor een hongerloontje. Hoofdzakelijk jonge vrouwen/meisjes verlaten in China hun geboortestreek, het platteland, om in de stad geld te verdienen voor hun ouders. Deze trek naar de stad heeft de afgelopen twintig jaar voor meer dan 130 miljoen migrerende mensen gezorgd in China: 's werelds grootste migratie van de afgelopen decennia. De meisjes en jonge vrouwen komen naar de stad voor werk, bijvoorbeeld als draadjes-knipster bij Lifeng, de jeans fabriek van Mr. Lam.

We volgen Jasmine die vanuit Midden-China meer dan 48 uur reist voordat ze in Zuid-China is. Daarvoor is ze haar vallei nooit uitgeweest en had ze geen idee dat je op een trein, een bewegend ding, gewoon kon slapen. Jasmine woont samen met onder andere Liping en Orchid in een hok in de

fabriek. In eerste instantie nog blij en verbaasd over stromend water, merkt Jasmine al gauw dat er verder geen luxe is en er slechts gewerkt mag worden. Soms wel dagen van vijftien of zelfs twintig uur. Mr. Lam, de eigenaar, beklaagt zich over de houding van zijn werknemers, hij kent dat luie

boerenvolk wel. Orders moeten op tijd af, Amerikaanse en Franse klanten gaan anders naar de concurrent. Deze buitenlanders komen soms ook op werkbezoek maar zijn blind voor de wantoestanden. Er wordt dan ook door de werknemers gelogen over de arbeidsomstandigheden.

Na drie maanden hebben Jasmine en haar collega's nog steeds geen loon ontvangen. Als kijker schreeuw je al bijna tegen je scherm "ga staken" en uiteindelijk doen ze dat ook. Ze worden betaald. Maar niet Jasmine. Het hoort bij het beleid het eerste loon van nieuwkomers in te houden. Het is Oud en

Nieuw en iedereen die ook maar een beetje gespaard heeft gaat naar huis. Jasmine kan dus niet weg. Orchid kan wel naar huis en neemt haar vriend Lee mee. Het is confronterend te zien hoe arm de ouders van Orchid zijn en toch spreken over hun hoge levenstandaard van de laatste jaren.

Nog veel schokkender is de aftiteling. De tijd dat de documentaire duurt hebben de meisjes alweer 40 jeans gemaakt en zijn 1,46 dollar rijker. De kijker blijft achter met veel vragen. Moet je wel of niet deze jeans uit China kopen? Als je dat niet doet hebben de meisjes zeker geen werk en zijn ze nog armer. Dat is een argument om het wel te doen. Beter is misschien toch te helpen deze uitbuiting te stoppen en dat doe je niet door het in stand te houden. De documentaire is in ieder geval zeer de moeite waard, al stemt het je niet vrolijker.

http://www.youtube.com/watch?v=1YGQGfDbtcA

#7

Klopt, het stemt je niet vrolijk maar geeft wel een goed beeld van hoe er daar met werknemers wordt omgegaan. Verdrietig en triestig.

@7
In z'n algemeenheid geef je een volkomen verkeerde voorstelling van zaken.

In de derde wereld vinden de mensen over het algemeen geweldig als ze de mogelijkheid krijgen om in de stad te werken. Waar ze vandaan komen is de situatie namelijk vele malen erger. Ze gaan echt naar de stad om het beter te krijgen en dat krijgen ze ook. Dat je echt dat ze daar massaal dom handelen?
Het zijn meestal rijke mensen (westerlingen bv.) die ze komen vertellen hoe slecht ze het wel niet hebben. Daar kijken ze echt van op.
Voor het eerst in hun leven ervaren ze iets van onafhankelijkheid en de beschikking over eigen geld in hun zak. Ook al is dat in onze ogen een schijntje.

De zogenaamde "self-sufficiency" die door het groen-sjieke volkje zo bewonderd wordt en die daar op het platteland zou heersen, betekent in de praktijk: treurige en uitzichtloze armoede.

In de stad krijgen de mensen kansen.

als je hier verbaasd over bent heb je nog veel te leren

@10 ja kijk maar eens onder de bruggen 's avonds.

@9 "In de derde wereld vinden de mensen over het algemeen geweldig als ze de mogelijkheid krijgen om in de stad te werken. Waar ze vandaan komen is de situatie namelijk vele malen erger."

Dus als ik je goed begrijp vinden ze het in de stad geweldig om 16 uur per dag te werken, slechte huisvesting, en eten te hebben. Tegen woekerprijzen de huur en onderhoudskosten van hun hongerloon word ingehouden. Vervolgens geslagen worden als ze achter de naaimachine in slaap dreigen te vallen en 1 keer per jaar naar huis mogen om de familie een paar dagen te mogen zien.

Het westen klopt zichzelf maar al te graag op de borst omdat die kinderen het nu in de stad iets minder slecht hebben als op het platte land. Tis maar net hoe je het bekijkt.

helaas moeten kinderen wel werken in die landen anders hebben ze helemaal niet te eten, dat het niet goed is is natuurlijk zo, maar in die landen is zoveel wat niet goed is, de regering die laat het ook maar voortbestaan, anders gaan ze naar nog armere landen en laten daar de goedkope spullen maken die wij zo graag kopen. triest maar waar

@5
Diesel en Mexx zijn nou niet bepaald goedkope merken.

Het is vreselijk, maar ook hypocriet om hier zomaar iets over te roepen. Ook in het westen hebben we in de 19e eeuw de industriële revolutie doorgemaakt, waarbij er ook (nog) geen arbo-regels etcetera bestonden. Welvaart moet ergens beginnen. Begrijp me niet verkeerd, hoor, ik vind dat we sowieso met z'n allen veel te ver doorgeslagen zijn in ons materialisme. Daarom brei ik zelf mijn kleding van wol, afkomstig van schapen die ik houd op mijn dakterras in Amsterdam Zuid. Tja... Wat is wijsheid en waar liggen de oplossingen in zo'n complexe wereld? Wie zegt mij dat wanneer deze meisjes niet in een fabriek werken, ze niet nog slechter terecht komen, bijvoorbeeld in de prostitutie? Weet u het? Ik niet!

@15
kun je nagaan hoe schandalig veel eraan verdient wordt

@Trendvolger
"In de stad krijgen de mensen kansen"

De stad fungeert in dit geval als een centripetaal absorptiepunt. Op een gegeven moment is er geen voeding meer voorhande en stopt de woekering.

Einde