"Verlies van inkomen of vermogen doet volgens het CPB wel even pijn, maar went relatief snel."

Hangen ook !!

Verlies van inkomen of vermogen doet volgens het CPB wel even pijn, maar went relatief snel. Het ongeluk van de werkloze duurt echter veel langer.
Ja ja lekker gel.l,.......nou te kort geld went nooit.
Je loopt dag en nacht te piekeren hoe je rond moet komen!!

Ben zo blij dat ik niet meer naar een baas hoef.

was getekend:
Een Vrije Slaaf.

Verwijderd door redactie

Titel zou moeten zijn 'Geld maakt gelukkiger'. Als ik de jackpot zou winnen, dan weet ik zeker dat ik heel snel afscheid van mijn baas zou nemen. Ik zou dan heel happy zijn, ondanks het feit dat ik geen werk meer had.

Werk maakt gelukkiger.....

Zolang je werkt om te LEVEN en niet leeft om te werken.

@2 20 uur per dag, 7 dagen in de week, 365 dagen per jaar, 5 jaar lang......rekenen, rekenen, rekenen.....
veel mensen weten niet hoe moe(deloos) je daar van kunt worden.....

Tot ze zelf in dat schuitje zitten(ook MET een baan van 32-50 uur per week)

En de werkgever wordt er ook gelukkiger van...
.,

Niet als je voor een autoritaire baas werkt.

"Uit verschillende studies is gebleken dat werklozen gemiddeld aanzienlijk ongelukkiger zijn dan mensen met een baan."

Dat is niet nieuw dus heeft het niets met de recessie te maken.

Het komt op mij over alsof het CPB mensen aanmoedigd genoegen te nemen met een lager inkomen.

@9 volgens mij komt dat niet omdat ze geen werk hebben, maar keer op keer met niet-meewerkende-instanties te maken krijgen, ze 3 maand op hun geld mogen wachten en vervolgens moeten zien rond te komen van een veel minder inkomen en tegelijkertijd de schuld(die ontstaan is door die langzame instanties) weg te werken incl incassokosten e.d.


Nee daar word je niet gelukkig van nee.

@3
@5
@6
@7
@8
@9
@10

Haha, volgens mij snapt Nederland nog wel iets van deze "valse" berichtgevingen, ingefluisterd door de elite.

Als je geld genoeg hebt kan je niet genoeg vrije tijd hebben. Voetbalvrouwen, zangers ( die alleen s'avonds optreden) en filmsterrren ( 6 weken per jaar werken) kunnen daarover meepraten. Denk je nou echt dat als je voetbalvrouw bent en je dagen slijt met naar de kapper gaan en naar de sauna en naar de sportclub.....................dat je het dan mist om de hele dag achter de kassa, of de hele dag verplicht achter je bureau, .................dat je dat dan mist. Laat me niet lachen. Werken op kantoor is tegenwoordig de hele dag achter de computer. Niet meer naar het toilet kunnen wanneer je wilt de hele dag doen wat een ander zegt. En dat maakt zogenaamd gelukkig.

Gelukkig ben je wanneer je doet wat je wilt en je genoeg liefde geeft en krijgt en wanneer je de hele dag lacht en lief bent!!!!!

Goh,wat zullen een hoop buitenlanders gelukkig zijn ,wat zullen een hoop Nederlanders ongelukkig zijn
Nu maar hopen dat er niet nog meer buitenlanders komen en een werkgever nog gelukkiger maakt dan hij al is omdat ze voor de helft van het loon komen werken
en nog meer Nederlanders ongelukkig worden

@12 "en krijgt en wanneer je de hele dag lacht en lief bent!!!!! :



Aanvulling: als je de hele dag lief bent en lacht omdat je lief bent en gelukkig bent.
Als je de hele dag verplicht moet doen alsof je happy-de-peppy bent, werkt het averechts

Ik heb het een week of twee geleden ook al eens hier geschreven:

"Het CBS heeft duidelijk geen last van de crisis"! Tsjongejonge wat hebben die lui het druk met al die onderzoekjes.

En wat zullen ze 'gelukkig' zijn ...

p.s.
Moet overigens CBP zijn ipv CBS ... maar wat maakt het ook uit!

Ik onderzoek, hij onderzoekt, wij onderzoeken om moedeloos van te worden...

Grrrrrrrrr ... Rotafkortingen! CPB dus.

Verwijderd door redactie

Aha, verdere loonmatiging, verlaging van uitkeringen en de verhoging van de AOW-leeftijd moet weer eens ingemasseerd worden. Gelukkig hebben we dan het CPB om die maatregelen positief te onderbouwen.

Werkloos maakt ongelukkig.
Werken maakt minder ongelukkig.
Niet meer hoeven werken maakt gelukkig.

Ik werk wanneer ik zelf wil.
Oud geld he.

Wat een losers hier...

@10:
En niet te vergeten het hardnekkige vooroordeel "wie wil werken vindt altijd werk". Alsof je er voor kiest om niet aan de bak te kunnen komen.

@20 verlaging van de uitkeringen?
Een gezien van 1000 per maand onderhouden is nu al amper mogelijk.

#24,

ja, succes is een keuze. Niet alles komot aanwaaien naturlijk, maar een goede opleiding, gecombineerd met een positieve instelling levert gegarandeerd op, wat je zoekt.

Maar je negatieve houding spreekt al boekdelen.

#25,

Dus? Ga werken, kun je je gezin goed onderhouden.

Werken maakt zeker gelukkig. Totdat je onder dwang de helft van je beloning moet afgeven.

@26:
Bedrijfsongevallen zijn géén keuze. Blijft je echter wel je hele leven achtervolgen. Dan zul je 't moeten rooien binnen de mogelijkheden die er nog zijn. Als je dan ook een zekere leeftijd hebt bereikt, wordt de spoeling nog iets dunner.
Gezien je reactie heb je de leeftijd des onderscheids nog niet bereikt, en ook nog niet veel levenservaring opgedaan.

#28,

mwah, midden veertig, heb 2 eigen bedrijven en werk daarnaast ook in loondienst. Heb gewerkt in Noord en Zui-Amerika, Azie en Europa.

Zover over mij, maar na een bedrijfsongeval kun je toch nog aan de slag op allerlei andere gebieden?

@29:
En waar concludeer jij dan uit dat dat niet gebeurd (is)?
Na 20 jaar OV een bedrijfsongeval, waarna alleen kantoorfuncties nog mogelijk zijn, die zijn in het OV inmiddels wegbezuinigd dus het met midden 40 nog over een andere boeg gegooid, alleen nu na een niet-verlengd jaarcontract (geen projecten meer) ergens tussen "mbo" (nooit de goede richting) op papier en hbo in de praktijk heb je een bak redenen voor afwijzing: geen/verkeerde ervaring, geen/verkeerde opleiding, te groot voor het servet en te klein voor het tafellaken, en oja, "te oud" wordt niet hardop gezegd.
Met 'n paar opgroeiende kinderen ontbreekt het hier "effe" aan financiën om er dan nog maar 'n opleidinkje tegenaan te gooien, en 'n stuk of 10 sollicitaties per week de deur uit doen (incl. het hele traject van eerst bellen, refereren aan het gesprek, brief door tig mensen laten lezen, CV relevantie aanpassen naar de eisen van de WG) kun je van onwil niet echt spreken, is 't wel?

Ik vind werken geen donder aan, loonslaven zijn we.

Nou, ben ik even blij dat ik werk wel leuk vind en dat mijn salaris prima is.
Dan heb je het toch even allemaal net iets makkelijker dan de gemiddelde pessimistische zeurpiet diet hier rondhangt.
Schijnt trouwens ook dat je je werk beter doet wanneer je er plezier in hebt. Vergroot ook nog eens de kansen op een hoger inkomen. Het is allemaal niet eerlijk.

@31 dan heb je de verkeerde baan, ik vind mijn werk leuk. En verlang ook net als ieder normaal mens ook wel naar de weekenden hoor. :)
Maar als je tweeenhalf jaar in de horeca werkt in afwachting van een baan die wel aansluit op je studie, ben je dolgelukkig als je eindelijk op je plek zit ergens hoor. Tel daarbij leuke collega's en een minimale reistijd op en dan concludeer ik dat ik best wel gelukkig ben.

@32 hear hear!

Ja, het is het werk niet dat gelukkig maakt, wanneer een werkloze weer aan de slag kan, maar het feit dat je niet meer bedreigd wordt in je primair levensonderhoud..... kortom dat er weer geld binnenkomt.
Als ik de lotto won, zei ik werk vaarwel, want ik word er echt niet gelukkiger van, nondeju!!!!!!!
wasgetekend; een ervaringsdeskundige

@ blah en @ pouline; het is ook zo makkelijk praten, als je werk vindt waar je hart ligt. Maar voor velen is dat helemaal niet zo vanzelfsprekend, en veranderen is ook niet zo makkelijk als jullie dat stellen... dat is afhankelijk van vele factoren als opleidingsmogelijkheden, motivatie, de wil uberhaubt hebben om te veranderen. Ja, als je jong bent, is het allemaal relatief te doen. Wanneer je 30 jaar lang je ziel en zaligheid hebt gegeven, waardoor je nu, 30 jaar later, emotioneel en verstandelijk, en wellicht ook fysiek uitgeput en leeggezogen bent, is de eerder genoemde motivatie vaak helemaal weg. Dan wordt het een kwestie van overleven, en geloof me, dat moeten veel mensen doen tegenwoordig.

@ ottokar; work-a-holics mogen wat mij betreft 168 uur per week maken, inclusief de nachten. Ik doe het wel rustiger aan, onder het motto; werken om te leven, niet leven om te werken....'

@36
Als je de wil en motivatie niet hebt wordt het inderdaad doorsukkelen tot het einde.
Lijkt me naar.

@37
Maar dan moet je niet vervolgens gaan lopen zeuren over de maandlasten en de koopkracht die 1% daalt.
Dan oogst je ook wat je zaait.

Raar dat voor zovelen werk een nare bijsmaak heeft. Wat wil je anders de hele dag doen? Beetje voor de TV hangen?

@26 nu (nog) 100% afgekeurd wegens burnout/blackout + syndroom van Tietze.
Daardoor 20 kg aan spiermassa verloren en nu weer aan het opkrabbelen.
Bovendien werkte ik totdat ik ziek werd. Van mijn 15e tm mijn 34 fulltime + meer en heb daarbij nog de zorg voor 2 gehandicapte kinderen....

Dus ga lekker lopen zeiken tegen een ander aub en hou je hooghartige manier van praten aub voor als je niks meer te vertellen hebt dan: moet je maar je best doen.

@39 momenteel? minimaal 12 -14 uur per dag slapen ;)

Weet je wat mijn geluk ( als werkende NB ! ) aantast ?
Deze regering en alle andere van de afgelopen 10 jaar,de graaicultuur van alles wat maar in de top aanwezig is, ten koste van de door CPB genoemde werkenden.
Elk jaar fors inleveren, went niet CPB !
Misschien dat je als werkende met een jaarsalaris van meer dan 50.000 bruto inderdaad een stuk gelukkiger zult zijn.
Maar dit zal niet gelden voor de werkenden rond en onder de 33.000 bruto.
En volgens mij zijn dit er toch vele malen meer.

@42 en hoeveel zitten er tussen de 18000 en 30000 denk je?

@43 snap je vraagstelling niet.

In Nazi duitsland hadden ze een slogan ' Arbeit macht frei '.
Hier is de moderne versie ' Werk maakt gelukkig '.
Als ik de financiele middelen ( winnen loterij o.i.d ) zou hebben zou ik accuut stoppen met het pompen van mijn zuurverdiende geld in de slavernij creerende graaimaatschappij.
Zou als vrijwilliger de eerste beste voedselbank ( financieel ) ondersteunen; denk dat ik daar meer bevrediging uithaal en er een stuk gelukkiger van word.

@44 33.000 is modaal, daaronder heb je nog een heeeeeleboel mensendie t minimum verdienen.

Hmm,,...

Wat een bericht, ... verlies van vermogen en inkomen went snel.
Je reinste onzin.
Ik ben werkeloos geweest, en verloor mijn inkomen, vermogen had ik niet, alleen een bescheiden spaarcentje.
Dat was al snel op, kreeg de ene na de andere aanmaninbinnen, deurwaarder aan de deur, werd afgesloten van water en energievoorziening, en dat allemaal doordat mijn werkgever mijn contract niet kon verlengen vanwege de crisis.
Inmiddels heb ik weer werk, betaal me helemaal scheel aan betalingsregelingen, en houd amper iets over om te eten.
Ja,... ik ben weer gelukkig, ik heb weer werk.

@42
Gek. Ik zit ook rond modaal. Heb echter geen probleem mijn hoofd boven water te houden en kan daarnaast ook nog elke maand een beetje opzij leggen. Hoe kan dat dan toch?

Men maakt maar weer een kop aan die totaal niet klopt. Moet gewoon zijn: je baan verliezen maakt ongelukkiger. En sorry, onderzoeksgeleerden, maar dat heeft dan toch echt meer te maken met achteruitgang van inkomsten dan met die baan. "Moet mijn huis verkopen, dat is niet zo erg, maar ik mis mijn baan zo."
Wat een kolder.
Gelegenheidsonderzoeken dit, van generlei waarde.

@49:
Ben het maar gedeeltelijk met je eens. Dat inkomensverlies is met wat hangen en wurgen nog op te vangen (komt het "anderhalfverdieners"-schap toch nog goed uit), maar als je, met een arbeidsverleden van 27 jaar, ineens om 8u 's ochtens als enige overblijft thuis, is voor mijn partner behoorlijk frustererend, net als overigens de lakse houding van sommige werkgevers (waaronder uitzend-, detacherings- en werving&selectiebureaus en last but not least het WERKbedrijf) ten aanzien van sollicitanten. Als hij niet positief was ingesteld, en zich toch elke keer weer weet te motiveren na een afwijzing, zou hij er inderdaad depressief van worden.

Overigens, @29, na wat tegengas op je stelling "succes is een keuze" vind ik je toch wat stilletjes. Ik wacht met belangstelling je reactie op de geschetste situaties waar in die "succeskeuze" door de weerbarstige praktijk toch wat beperkter is dan in jouw eufemistische wereldbeeld...

Ik begrijp niet waarom het mis ging op 51 en 52


Werken neemt een te groot deel van je leven in beslag om er geen plezier in te hebben. Voor een baas werken is overigens ook niet mijn ding. Ikzelf begin elke dag met nieuwsgierigheid naar de dingen waar ik mee bezig ben. Voor mij voelt het helemaal niet aan als werken.

@blah; wat ik zou willen doen, is niet de hele tijd voor de tv hangen; wat ik zou willen doen is werk doen waar mijn hart ligt, maar geen werkgever die mij op mijn 46ste nog aanneemt met mijn achtergrond... als je de berichten leest her en der, worden sowieso de oudere werknemers overal voortijdig afgeschreven.
Maar in ieder geval heeft 1 van ons het naar zijn zin op zijn werk..... eens kijken wat jij zou doen wanneer de muren om je heen wegvallen. Ik denk dat je heeeeel anders zou praten. Neem een mens zijn (schijn)zekerheden en geborgenheid weg, en iedereen gaat over tot overleven. Dus kijk uit met die enigszins hooghartige opmerkingen, Blah. Blah....

Lekker simpel ... Je hele leef standaard gaat onderuit en je kan alles inleveren. Je huis, je auto enz... Alle prijzen zijn enorm opgedreven en we zijn simpelweg een slaaf van de economie gemaakt...

@54
Ik weet natuurlijk niet waar je hart ligt en wat je achtergrond is, maar op je 46 een baan zoeken die iets meer overeenkomt met je wensen moet toch wel te doen zijn?
Ik ben het met je eens dat oudere werknemers onterecht worden afgeschreven. Echter de enige manier om daar iets aan te doen is de ontslagbescherming versoepelen en ervoor zorgen dat de lonen niet meer automatisch het hoogste zijn aan het eind van iemands werkzame leven. Ik zie de bonden al op tilt slaan.

Maar goed, aan het wek maar weer.

@48 misschien omdat er vaak gekeken word naar het inkomen dat iemand elke maand ontvangt en niet naar het besteedbaar inkomen?(nee is geen aanval maar een uitleg)

voorbeeld 1: (netto inkomen 1200, gezin 1 moeder, 2 kinderen van 15 +17)
vaste lasten (alle): huur, gas/licht/water, internet(+bellen+tv), zorgverz/wa/overlijdensverz, =
300+160+50+130+= 1200-640= 560 over voor eten/sparen/leuke dingen/kleding etc

voorbeeld 2: (netto inkomen 1200, gezin 1 moeder, 2 kinderen van 15 +17)waarvan de kinderen niet thuis wonen wegens een handicap:
vaste lasten (alle): huur, gas/licht/water, internet(+bellen+tv), zorgverz/wa/overlijdensverz,onderhoudsbijdrage, bezoek/reiskosten =
300+160+50+130+240+100= 1200-980= 220 over voor eten + sparen

Sparen en dingen zoals kleding, verjaardagen, extraatjes vor de kinderen kun je in het laatste geval dus wel vergeten.

dus zodoende kan de 1 wel rondkomen van hetgeen hij verdiend en de ander niet.

@48
Ik heb bewust geen kinderen. Dat scheelt enorm. Niet alleen financieel maar ook in tijd, zorgen/stress etc.

@58 dat kan ik begrijpen. Maar snap je mijn uitleg?

beide situaties zijn voor de belastingdienst gelijk, voor de bijstand ook en voor overige instanties ook.
De realiteit is echter dat persoon 2 er echt wel slechter af is bij hetzelfde inkomen.

#50,

hier mijn reactie: Een winnaar wint, omdat hij gelooft. Geloof je niet, win je ook niet. Frappant, dat je genoeg excuses weet aan te dragen (externe factoren), waarom je niet aan de bak zou komen. Maar kijk eens kritisch naar jezelf, wat maakt nu dat jij die baan niet kunt krijgen, daar waar anderen wel slagen? Analyseer het, doe er vervolgens je goed mee. Tegenover elke belemmering staat minimaal een opening.

#40,

jazeker, succes is een keuze. Jij kiest ervoor rusitger aan te doen en meer aan je 2 kinderen te besteden, prima.

Maar iedereen die hier zeurt over dat er geen werk is, onzin.

@60 dat rustiger aan doen is nou niet bepaald een keuze vriend.
Mijn lijf is naar de kloten geholpen door buffelen, tot ik er letterlijk bij neerviel.
Ik had de keuze om door te gaan op de manier zoals t mij altijd geleerd is:
-"250 mg tramadol in mijn mik elke dag en:
-"schouders er onder en niet zeiken er zijn er genoeg die t slechter hebben dan jij
-"je mag blij zijn dat je werk hebt"enz enz enz
en dat te bekopen met de dood (letterlijke woorden van de psych, cardioloog, reumatoloog, huisarts en arboarts)

Of tegen me baas zeggen: gooi me er asjeblieft uit, want dit overleeft mijn lijf niet langer meer.
WE hebben gekozen voor t laatste.

Ik heb geen keuze gemaakt, die is voor mij genomen, anders had ik nu 2 kinderen zonder moeder!!!

sorry voor de kromme laatste zin, emoties ;-)

Bij 7% werkeloosheid is dus 93% gelukkig.

@60:
Iemand met een dwarsleasie kan ook niet lopen als hij er heilig in gelooft dat hij het kan...
Je zou het kunnen waarderen dat zo iemand binnen 't jaar weer (volledig) aan het werk is gegaan en zich niet 'heeft laten afkeuren', maar zich heeft ingezet om er met alle beperkingen die er zijn nog wat van te maken, in de 9 jaar daarna nog heeft op weten te werken tot een HBO werk- en denkniveau. Dat dat niet middels een diploma is te staven keert zich nu tegen 'm, werkgevers zijn in deze tijden waarin personeel voldoende voorhanden is namelijk bijzonder kritisch. Dan is niet alleen "te laag opgeleid" een reden voor afwijzing, maar "te zwaar voor de functie" ook.
Als er morgen een werkgever reageert op één van z'n vele sollicitaties is hij zelfs bereid voor 75% van z'n laatstverdiende loon aan de slag te gaan (op uitkeringsniveau dus).
Frappant is, dat jij kennelijk nooit aan den lijve hebt ondervonden hoe groot de invloed van die "externe factoren" kan zijn.
Tegen de stroom inroeien kost namelijk veel meer energie dan de wind mee hebben, en externe factoren hebben meer dan gemiddelde invloed op je koers.

@64 Dank je wel, Mona-Lisa voor je begrip. Ik zal niet zeggen dat Ottokar niet zijn hart op de juiste plek heeft zitten, maar hij dendert wel erg snel en rationeel over andersmans gevoelens heen.
Ik ondervind nog steeds klachten ten gevolge van een ernstige Burnout-periode in 2004/2005.
Het was mij niet vergund volledig te herstellen daarvan, en ik werd al binnen een jaar weer gesommeerd naar werk te gaan zoeken, terwijl de controlearts van het UWV mijn klachten erkende! In het kader van beleid dat destijds zijn intrede deed, namelijk zovelen mensen in de WAO aan het werk zien te krijgen, of zij nu ziek waren of niet, trok ik daarom aan het kortste eind.
'tja,' zei de arts, 'in Den Haag gaan ze tegenwoordig van uit, dat wanneer je geen 4 stompjes hebt, je nog altijd volledig inzetbaar bent.'
De goede man was zelf ook al overspannen geweest in het jaar daarvoor. Dat zei genoeg, dunkt me...... Er is niets veranderd wat dat aangaat.

Nu, bijna 4 jaar verder, heb ik nog steeds geen vaste baan, kan ik maar hooguit 32 uur per week werken, daar ik full-time niet volhoudt, aangezien ik nog steeds Burnout klachten ervaar. Leren gaat gewoonweg niet, omdat ik niets kan onthouden! Omdat ik na een half lezen, zodanig versuft raak, hoofdpijn krijg, zelfs de letters vervagen, dat ik de boeken wel weer weg kan leggen. Mijn brein werkt nog steeds niet optimaal, en ik baal daarvan.
Ik ploeg door, omdat ik zo nu eenmaal ben, omdat ik niet afhankelijk wil zijn van dat #@%%^%!!?instituut dat UWV heet, omdat zij volledig incompetent zijn gebleken, omdat zij als beul van de overheid fungeerden.
Het 'lourdes van de lage landen' werden zij genoemd, omdat plotseling chronisch zieke mensen genezen werden verklaard en op zoek konden gaan naar een baan. Wat een taferelen heeft dat opgeleverd, ook in onze kennissenkring!

Zo zie je dat 'veranderen' en 'goede wil' en de 'wil om te winnen' er niet altijd voor zorgen dat het geluk aan jouw zijde valt. De tijd is eenvoudigweg te complex, de samenleving, veel mensen zijn emotioneel, mentaal en fysiek gewoonweg uitgeput. Ik in ieder geval wel. Ik ben zo hemeltergend moe, ik kan wel 10 uur slapen op een dag, ik wil niet toegeven, ik richt mij nog steeds op het positieve. Als ik bemerk dat ik afglij naar defaitistisch denken (bij voorbaat opgevend zonder geprobeerd te hebben), dan corrigeer ik mijzelf, gesterkt door mijn overtuigingen en geloof, en hervind dan weer moed en kracht om verder te gaan.
Geluk is niet voor iedereen weggelegd, Ottokar. Ook al probeert een mens er nog zo voor te gaan.......

mona lisa en de rest,

ik dender nergens over heen, maar als je iets wilt bereiken, moet je keuzes maken. Ik kan daar lang of kort over zijn, maar zo is het gewoon.

Zolang als je in belemmeringen denkt, in plaats van in mogelijkheden, zit je je zelf in de weg. Natuurlijk, de een heeft meer externe factoren te overwinnen dan de ander, maar als je wilt overwinnen, zul je de drempel moeten nemen, hoe hoog ook.

Succes is mij zeker niet komen aanwaaien, dat kan ik je verzekeren.

Maar ik concentreer me op mogelijkheden, niet op belemmeringen.

#61,

zonder je nu aan te vallen, je 2 kinderen zijn een keuze en er voor hen zijn is eveneens een (prima) keuze.

@66:
Je snapt kennelijk de moraal niet.
Er zijn hier al flink wat hindernissen genomen en keuzes gemaakt (een dwarslaesie en toch "niet laten afkeuren", in de nieuwe functie van MBO naar HBO door weten te groeien), hier is nog nooit iets komen aanwaaien, alles wat we hier hebben bereikt is door eigen initatief, inzet en doorzettingsvermogen tot stand gekomen.
Nu het wederom tegenzit mag ik daar best even grondig de pest over in hebben en jou verwijten dat je kort door de bocht gaat met "succes is een keuze".

#68,

ik begrijp je reactie.

Lol!
ze gebruiken je gewoon als slaaf en werk maakt gelukkig?
hahahaha ze hebben tegenwoordig geen leven meer of ze zijn blind om te zien dat ze gebruikt worden voor de economie zodat de directeurs weer nieuwe auto's kunnen kopen....