99% van de liefdesliedjes gaan over verbroken liefdes.
Je was gewaarschuwd!

Ik ken ouders die in een huweliksoorlog leefden.
De spanning was er om te snijden,ook las er schijnbaar "niets" was.
Ik denk dat vooral de kinderen van hun er onder lijden moesten.

Ik weet het,omdat ik één van de kinderen was

Dit is toch niet iets nieuws? Al jaren "weet" men toch al dat het geen gezonde situatie voor de kinderen is?

altijd lastig.

Ouders die continue ruzie hebben is vreselijk voor kinderen. Maar het gemis van 1 van de ouders (meestal de man) als eenmaal gescheiden is snijdt ook door de ziel van een kind, ook al is er dan een weekendregeling.

Het voordeel van het zijn van een kind van gescheiden ouders is dat ik me heel goed als gescheiden ouder kan verplaatsen in het verdriet/gemis van mijn kinderen. Het slijt maar het litteken blijft altijd, ook als volwassene neem je dat mee

@ 2 Jammer als de kinderen daar de dupe van worden, zoiets vergeet je niet meer, maar vroeger gingen de ouders ook niet zo snel uit elkaar, ze schaamden zich, nu is alles veranderd, het zal best wel veel inpact hebben gehad op je leven.

Ik kan me er niet in verplaatsen omdat ik gewoon altijd in gelukkig 2 ouder gezin ben opgegroeid. Enkele jaren geleden zat er een jongen bij mij in de klas die door de situatie van zijn ouders er lichtelijk aan onderdoor ging.

Als je er met hem over sprak, kwam al de ellende van de thuissituatie eruit, het was niet weinig, nadat de ouders definitief uit elkaar waren en er thuis dus geen ruzie en kibbelende ouders meer waren, ging het steeds beter met hem.

Een kind hoort niet in een thuissituatie als boven beschreven te leven, dat kun je lichamelijk maar vooral fysiek niet aan.

Beter is het dat als het niet meer gaat dat 1 van de ouders de deur achter zich sluit.

En ik geloof ook dat dat wat Krek zegt er altijd littekens achter zullen blijven.

Ik had vaak vrienden en vriendinnen over de de vloer van m,n kinderen er waren er ook twee van gescheiden ouders, die zaten vaak bij ons en ze zochten warmte en geborgenheid, de situatie was thuis onhoudbaar.we namen ze overal mee naar toe, en die leefden op, af en toe komen ze nog wel even, zijn nu getrouwd en nog steeds zo dankbaar, leuk als je ze dan een klein beetje steun kunt geven.

@7 NRKZ Fijn om te lezen dat het nu zo goed met ze gaat. Ja bij jullie thuis was het gezellig, geen kibbelende ouders. Ze vonden bij u thuis datgene wat ze bij hun eigen ouders zo missen moesten. Soms heb je er ook nog bij die met elkaar op de vuist gaan en de kinderen ze uit elkaar moeten halen, dat moet je als ouder toch niet willen.

Hm moeilijk. Zelf zit ik in een relatie met ups en downs. Maar we weten heel goed waar het precies aan ligt bij onszelf. De laatste slechte periode hebben we het voor het eerst openhartig over scheiden gehad. En dan gaat het weer goed en willen we niet meer uit elkaar... Maar we zijn beiden heel traditioneel ingesteld qua ideeën over scheiden als je kinderen hebt. Ik heb zelf een moeder die dan weer wegging dan weer terugging. Nou aan mijn schoolwerk en sociale vaardigheden was het wel te merken hoor! En het moederschap in je eentje, god wat moet je daar sterk voor zijn! Ik heb het ook nooit alleen willen doen. Nee, we worden waarschijnlijk zo een koppel dat zestig jaar lang kibbelt maar wel gelukkig samenblijft... :S Of we scheiden alsnog wanneer de kids groot zijn... Aargh! Gillend brullend gek word ik ervan. Excuse my french...

Als een ouder zich gelukkiger voelt in een andere situatie neemt een kind dat over en voelt zich ook prettiger.
Elk kind kan stress situaties aanvoelen hoe goed je het ook probeerd te verbergen.

Ik kan me in iedereen vinden, gelukkig is het mij nooit overkomen, ook al mopperden mijn ouders wel eens op elkaar, maar dat moet kunnen, je hoeft het als ouders niet altijd met elkaar eens te zijn,
Inmiddels ben ik zelf mams van 3 kinderen, en al oma.
Ik heb wel het geluk gehad, dat ik na dat ik mijn man bijna 38 jaar ken, waarvan bijna 34 jaar getrouwd, we nog steeds verliefd op elkaar zijn, en van elkaar houden. dit zie je ook terug in je kinderen, en ook mijn schoondochter.

Ik kan me goed voorstellen dat mensen die hier midden inzitten zoals @9 , hoe zwaar zoiets is.

Misschien kijken of je nog gevoelens voor elkaar hebt, door dingen uit te praten?
En ook je kinderen erbij in betrekken, zodat zij niet later het gevoel krijgen bij een scheiding, dat het hun fout is?

In @6 staat "Lichamelijk en Fysiek" dat betekent beide hetzelfde, ik bedoelde "lichamelijk en geestelijk".

@11 Dat is het: we hebben hele goede gesprekken na weer zo'n slechte periode en dan heb ik dan het gevoel van tja waar hebben we het nou over... Maar we hebben verschillende afkomsten en culturen en dat blijft meespelen. Mocht het toch uitdraaien op een scheiding dan willen we dat natuurlijk heel goed aan de kinderen uitleggen, idd hen toch wel erbij betrekken, maar zonder verwijten aan elkaars adres en alles zo goed mogelijk voor hen regelen. We willen allebei een grote rol spelen in het leven van onze kinderen en gunnen het elkaar ook. Een vechtscheiding is ons beiden nachtmerrie.

Mijn ouders hebben gelukkig na maanden ruzies besloten om te scheiden. Dit vonden mijn broer en ik toen moeilijk, maar wij beseften ons ook heel erg goed dat het niet meer goed zat. Hoe mijn ouders ook probeerde de ruzies verborgen te houden, die sfeer pik je gewoon op. Hoe jong je ook bent.

Bij elkaar blijven voor de kinderen is naar mijn idee geen goede zet. Kinderen zijn niet dom, hoe jong ze ook zijn. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat mijn leefomgeving na de scheiding veel stabieler is geworden. Daarnaast heb ik ook geleerd dat je voor je eigen keuzes moet staan, ookal zijn deze moeilijk.

Ken mensen die bij elkaar gebleven zijn voor de kinderen ja....twee jongens hebben ze, inmiddels volwassen en het huis uit.....ouders zijn nog steeds bij elkaar, zij wordt regelmatig geslagen, hij doet dat uit onmacht wegens minderwaardigheidscomplex en niet weet wat ie moet doen....zijn onderdruk van zijn bloeddruk is veels te laag kwam uit bij de dokter....vroeg de dokter aan hem of er misschien thuis wat aan de hand was of andere problemen.....zegt ie ook nog NEE HOOR, alles prima....zijn vrouw is daarop woedend natuurlijk en zei dan ook tegen hem: Waarom zeg je nou niet dat we wel problemen hebben????

De twee jongens van hun hebben hun ouders toen ze nog thuis woonden al gedreigd met zelfmoord als ze uit elkaar zouden gaan..........kun je nagaan........

Goeie reacties! Ik denk ook dat als je in een slechte relatie zit, vaak heftige ruzies hebt en als er geen ruzies zijn die akelige gespannen sfeer, kinderen hier erg onder lijden. Ondanks dat het dan eerst vlak na een scheiding natuurlijk heel erg moeilijk is voor kinderen, is de rust van geen spanningen te ervaren en geen ruzie's meer ook wel rustiger voor de kinderen. Soms is het zelfs mogelijk dat na een scheiding vader en moeder beter door 1 deur kunnen dan dat ze samen waren in een huwelijk en varen kinderen hier wel bij....

@15 Er zijn natuurlijk wel grenzen... Bij huiselijk geweld (lichamelijk en geestelijk) is het eigenlijk minder vanzelfsprekend dat je het blijft proberen voor de kinderen. Of je kunt echt goede hulp zoeken, maar niet blijven aanrommelen. Heb daar een goed boek over gelezen: Gebroken prinsessen, huiselijk geweld van verschillende kanten besproken, vanuit 7 slachtoffers, één dader, politie, maatschappelijk werker en onderzoekers.

Tja, ik heb helaas ook een relatie moeten zien eindigen nadat de wederhelft niet bereid was om de kinderen te ontzien. Ruzies waren er door gebrek aan vertrouwen en gebrek aan wederzijds begrip. Grenzen zijn er vaak niet, het gaat van kwaad tot erger, tot onhoudbaar. Uiteindelijk komt er een einde, en dan begint het gevecht. Wie krijgt de kinderen, wie niet? Wie zijn er bij betrokken, en wie niet? Wie dient de belangen van de kinderen, en blijven beiden achter in verdriet.

Het is een competitie, een strijd, allemaal volgens juridische procedures, waarbij gevoel en menselijkheid geen rol hebben. Het belang van het kind staat voorop. Daar zijn we het allen wel over eens. Wat dat belang precies is, daar verschillen de meningen over. Het recht van het kind op beide ouders, maar ja, George Orwell zei het goed: We are all equal, but some are more equal than others.... en zo is het helaas te vaak in dit soort gevallen....

Jammer voor de kinderen als het tot een scheiding moet komen. Want ik vermoed dat er bij de meeste scheidingen geen sprake is van huiselijk geweld (daar valt ook psychologische mishandeling onder), en dan denk ik weleens misschien hadden ze het kunnen redden en hadden de kinderen niet heen en weer gemoeten tussen mama en papa...