Tja, dan moet je wel tijd willen vrijmaken voor je kinderen, maar tegenwoordig krijgen ze de voordeursleutel om hun nek, een zak chips mee en op hun 10e een mobieltje zodat ze de ouders kunnen bellen om te vragen of ze ergens heen mogen...
Alles voor het grote geld, want dat is immers toch veel belangrijker?

En als de ouders veel vlees eten ... is de kans op een goede relatie 23,7% hoger

Ik krijg alleen maar meer depressies als ik met m'n ouders praat... Maar ben dan ook geen jongere meer. Maar mij heeft het absoluut nooit geholpen, t kan je in sommige gevallen alleen maar verder van huis brengen...

Onderzoek is een beetje eenzijdig. Als je ouders afstandelijk zijn is er gewoon geen behoefte om te praten met je ouders. Als er alleen gekeken wordt naar de relatie met de ouders is het hele onderzoek onzin. Er zijn meer relaties dan je ouders, zoals vriend/vriendin en vrienden/vriendinnen, maar voor de rest klopt het onderzoek wel.

"Die jongeren zijn gewend om hun ouders te vertellen waar zij zich zorgen over maken en kunnen op die manier hun stress en spanning delen met de ouder"

Maar dit moet niet uitgelegd worden om in individuele gevallen toch vooral met ouders te gaan praten.
Want in vele gevallen zal de stress en spanning dan alleen maar toenemen.
En de kans dat de relatie dan helemaal uit elkaar klapt is groot.

Een volledige breuk die dan het gevolg is, kan overigens ook veel ruimte en vrijheid geven.
Ieder nadeel hep zijn voordeel.
Eigenlijk kan ik het velen aanbevelen.

@4 als ze te verstikkend zijn doet het ook meer kwaad dan goed. Dus echt niet alleen afstandelijkheid is n factor.

@5 helemaal met je eens, een breuk kan soms echt goed doen. Je kan weer adem halen, en je op jezelf focussen ipv altijd maar rekening houden met. Ik krijg soms ook echt de kriebels van moeders & dochters die alles alles alles samen doen. Zo slecht voor je ontwikkeling. De dochter wordt gewoon een kopie of kloon van de moeder. Brrrrrr.

@7 Wat ook erg is:
Grootouders die vinden dat ze het recht hebben op "hun" kleinkinderen.
Brrrrr.

Het is goed dat veel jongeren hun problemen bij ouders kwijtkunnen. Goede steun van ouders kan inderdaad heel positief zijn in het verloop van je verdere leven.

Ikzelf ervaar dit jammer genoeg niet zo. Op jonge leeftijd had ik al psychische problemen doordat mijn ouder gescheiden zijn, en beide alcoholist waren. Dit bracht veel problemen met zich mee, waar ik als kind de dupe van was.
Bij mijn moeder kan ik niet met mijn problemen terecht, vooral niet als ik wil praten over irritatie's tussen ons. Doe ik dit wel, dan is het huis te klein en word het contact verbroken. Zelfs toen ik vorig jaar ging trouwen was mijn moeder daar niet bij. Wegens ziekte van mijn moeder heb ik nu weer contact met haar, maar er zijn al weer erg veel irritatie's. Tot nu toe zwijg ik er maar over, want ik weet dat ze anders het contact weer verbreekt. Dus blijf ik weer met problemen rondlopen, en krop ik alles op.

Vaak is het prettiger om met goede vrienden/innen te praten, maar ja die heb ik geen. Gelukkig kan ik met mijn man overal over praten, al neemt dit niet alle pijn en verdriet weg!

@8 Haaa ja, ik begrijp je, die zelfde (groot)ouders die t altijd zo gemakkelijk hebben gemaakt, klaar om een nieuwe generatie te verneuken.

Soms kan ik best 'jalours' zijn, als ik gezinnen 'leuke' dingen met elkaar zie doen, maar ik heb ook de wetenschap, 'ieder huisje draagt zijn kruisje'
Ik geloof niet meer zo in familie & onvoorwaardelijkheid. Ik leef mijn leven als kluizenaar, en dat bevalt mij 'best'. Ik wil geen frustratie van anderen in mn leven. Ik heb altijd voor iedereen klaar gestaan, maar een keer is de koek op. Heb meerdere therapieen gehad om met mijn depressies om te kunnen gaan. Ik zit nu in een therapie van 3 jaar, heb er 2 jaar opzitten, en toen ik aan deze therapie ben begonnen, heb ik al mn familie de deur uitgedaan, behalve mijn vader. Ik kan zeggen, dat dit de beste beslissing is geweest die ik ooit heb genomen.

@9 Ik wens & gun je alle kracht om voor jezelf te kiezen!!! Goed om te lezen dat je man achter je staat. Sterkte...

@9 Veel geluk in je huwelijk.
En hopelijk met je toekomstige vriend(inn)en
(maar natuurlijk vooral met jezelf)

Ik zou bijna zeggen: Proost! ... maar in jou geval doe ik dat maar niet :-)

@10 familie en onvoorwaardelijkheid ... dat was vroeger (tegen wil en dank) nodig om te kunnen overleven.

Een van de voordelen van de 'verzorgingsmaatschappij' is dat die noodzaak is weggevallen.
Dit is een grote bevrijding.
Het kost wat ... maar dan héb je ook wat!

Veel mensen leven echter nog alsof deze noodzaak bestaat.
En met het concept dat je kinderen zou moeten krijgen.
Het is er cultureel en religieus in ingestampt.

De nieuwe vrijheid is dus nog niet tot iedereen doorgedrongen.

@10 Dank je! Goed om te lezen dat jij wel voor jezelf hebt kunnen kiezen, en dat de therapie baat heeft! Kan me voorstellen dat het niet altijd makkelijk is, en hoop voor je dat je deze strke persoonlijkheid behoud!

Ik heb er moeite mee, om voor mezelf te kiezen omdat ik dan mensen moet kwetsen. Geen contact met mn moeder betekend ook geen contact met mijn zus. Toen we vorig jaar geen contact hadden, ben ik wel veel tot rust gekomen. Ik voelde me vrijer en was vaak vrolijker. Al was het ook een moelijke tijd, vooral omdat een trouwdag ook een dubbel gevoel geeft zonder moeder en zus.
Mijn man vind het ook schandelijk hoe ze mij behandelen, en het kwetst hem om te zien hoeveel pijn en verdriet ik heb. Ook hij vind dat ik voor mezelf moet kiezen, maar ik vind dit moeilijk omdat mijn moeder ook ziek is. Zelf loop ik ook al 3 jaar naar het ziekenhuis wegens pijnklachten, maar dat is niet belangrijk, ik ben gewoon niet belangrijk heb ik het idee. Ook ik sta altijd klaar voor iedereen, ook al staan ze niet klaar voor mij. Het is gewoon frustrerend.

@10 Laat ik dan (tegen mijn gewoonte in) ook maar wat persoonlijks melden.

Vroeger heb ik ook een "therapie" ondergaan.
Ik werd daar min of meer gedwongen om gesprekken met mijn vader aan te gaan.
Doel was om "het contact te verbeteren".

Ik had duidelijk aangegeven dat me dit echt geen goed plan leek.
Maar als ik het niet zou doen... dan werkte ik niet mee en zou ik in de groep geïsoleerd raken.
Ik werd min of meer gedwongen.
Dacht ergens nog: misschien weten "de specialisten" het beter.
Zo naïef was ik toen nog.


Eind van het verhaal is dat ik die man (uiteraard) nooit meer zie.

Het positieve is:
Het scheelt een hele hoop gezeik en verspilde energie.
Het geeft veel ruimte.
Ik heb geen spijt.
Ik mis hem niet.


... maar als die zgn. therapie het beter aan had gepakt. Bijv. door mij niet min of meer te dwingen om "te praten".
Was er misschien wel wat contact mogelijk gebleven wat zich ... als de tijd werkelijk rijp was... zich nog had kunnen ontwikkelen.

Maar zo als het nu is ... is het ook goed.
Alhoewel dit niet de doelstelling van die "therapie" was.

Eikels!

@14 Bevrijd je !

(aldus een leek)

@16 Jammer dat die therapie voor jou een averechts effect gehad heeft. Als je therapie volgt, dan lijkt het mij ook belangrijk dat er niets opgedrongen word.
Ik heb zelf ook een jaar of 3 geleden therapie gevolgd, omdat ik in mijn vorige relatie 7 jaar lang geestelijk en lichamelijk mishandeld ben. Ook voor mij heeft therapie niet geholpen. Zelfs over die mishandelingen kon ik niet met mijn moeder praten, was volgens haar mijn eigen schuld, want ik heb dit zelf 7 jaar lang toegelaten. Mijn ex mocht zelfs nog bij mijn moeder over de vloer komen toen wij uit elkaar waren. Ook heb ik vaak gehoord, dat ze wilde dat ik niet geboren was, alleen met mn zusje had ze een makkelijker leven gehad! Moet je nagaan dat ik een 6 maanden kindje ben, 3½ maand in de couveuse heb gelegen, dus gevochten heb voor mijn leven.

Ik ben er wel over aan het tobben om mezelf te bevrijden, maar weet nog niet hoe, wil dit op een nette manier doen al weet ik dat dat onmogelijk is.

@17 Kies voor jezelf.
Iemand moet dat doen!

(aldus een leek)

ps. "Ook heb ik vaak gehoord, dat ze wilde dat ik niet geboren was, alleen met mn zusje had ze een makkelijker leven gehad!"

Dat kan allemaal zo zijn... maar het was wel haar keuze of gevolg van haar daad. En zij heeft de verantwoordelijkheid daarvan te dragen.
En jou op dit punt niets te verwijten.

pps. "wil dit op een nette manier doen"
Ik vraag me af waarom je dit op een nette manier wilt doen.
Vanwege een netheids-moraal?
Of vanwege de angst voor evt. consequenties (geestelijk/lichamelijk geweld) als je het niet "net" doet?

Volgens mij is een “nette”manier de manier waarbij je trouw bent aan jezelf.
(Dat hoeft niet in botheid en weder-geweld te leiden. Want dat is ook niet echt trouw zijn. Maar in helderheid, duidelijkheid, mildheid ... maar volhardendheid).
Daarin zit de bevrijding.
En als dat trouw zijn ontwikkeld wordt... dan wordt het ook voor de buitenwereld vanzelf een “nette” manier.
Want je kunt dan niet meer gechanteerd worden met je angsten.
De buitenwereld heeft dan een keuze: accepteren en mee-veranderen ... of barsten.

(Amen)

@17 Mogelijk wat brutaal om me er mee te bemoeien.
Maar het roept wat op wat ik toch maar meld

"Ik ben er wel over aan het tobben om mezelf te bevrijden, maar weet nog niet hoe"

M.i. zit de bevrijding er in om te ontdekken en voelen wat je niet hebt gehad en waar je nog naar opzoek bent in de buitenwereld.
Te rouwen over het feit dat je het niet hebt gekregen (maar hier niet in weg te zakken)
En vervolgens in staat te zijn, vanuit een nieuw ontwikkeld bewustzijn, om het jezelf te geven / jezelf er in op te vangen.

(excuus)

@18 en @19 Bedankt voor de adviezen en de reactie's. Voor een "leek" ;), zeg je wel dingen die een schot in de roos zijn!
Excusses is niet nodig, een ieder mag zijn/haar eigen mening geven.

Het zinnetje met betrekking tot het bevrijden, wilde ik mee zeggen dat ik het moeilijk vind die stap te maken, ik wil niet de schuldige zijn, voel me altijd overal schuldig om. Vooral omdat mijn moeder ziek is, en ik daardoor verder na ga denken hoe dit in de toekomst verder moet als er wat ernstigs met haar gebeurd. Wel weet ik dat ik snel wat moet ondernemen, want dit alles beheerst mijn leven, wat ook voor mijn eigen gezondheidsproblemen niet goed is. En ik heb mijn man, die ook recht heeft op een rustig leven, zonder alle irritatie's en frustratie's van mij.
De ervaring van de bevrijding heb ik vorig jaar al ondervonden, heerlijk rustig was het toen in mijn leven.
Er staan wat dingen te gebeuren de aankomende weken, waardoor ik naar mijn moeder en zus toe, de irritatie's weer duidelijk moet gaan maken. Dus waarschijnlijk zal binnen nu en 3 weken het begin van de bevrijding zijn.

@20 Pas goed op jezelf

(geen excuus)

@21 Dank je, dat zal ik doen!

Jij ook, pas goed op jezelf! Thnx voor het gesprekje, al was het dan via deze nieuwssite ;)