Het bericht hierboven berust op waarheid. Er zijn echt mensen die zich geen houding weten te geven als zij met dergelijke berichten geconfonteerd worden. Dat is kennelijk onoverbrugbaar. Trek de stoute schoene aan en vraag gewoon hoe het met iemand gaat. Je krijgt vanzelf antwoord en dat maakt het ellemaal een stuk gemakkelijker voor alle partijen.

@TS Jammer dat dit onderwerp niet de aandacht/interesse krijgt hier op het forum, welk het verdient.

Het is ook een onderwerp wat veel mensen maar het liefst vermijden, het komt dan wel erg dichtbij.
Heb je zelf ervaring op dit gebied?

Klopt niet alleen met dodelijke ziektes wat vaak als confronterend wordt ervaren maar ook met vele chronische aandoeningen en dan vooral de psychiatrische ... Schrijnend ... Echt heel erg schrijnend om te zien dat juist wanneer mensen steun nodig hebben hun omgeving hun in de steek laat ...

Is het echt in de steek laten of het gevoel hebben van "ik ga maar niet want ik ben bang dat hij/zij zo niet gezien wil worden"?
Iemand als het ware in zijn waarde willen laten?
Dat is tenminste een van de redenen dat ik weinig tot geen bezoek kreeg in de psychiatrische instelling waar ik ooit verbleef.

@6 Ik herken wat je schrijft, maar heel veel mensen gaan je ook mijden omdat ze bang zijn.

Ben zelf sinds mijn pubertijd ziek, wat ik ook deed jarenlang ben ik heel eenzaam geweest.

Maar vooral jongeren (Hoe ziek ze ook zijn) mogen dat vaak niet zeggen.

Natuurlijk heb je het recht om te zeggen dat je ziek en daardoor eenzaam bent, dat recht heb je altijd.
Weet je wat moeilijk is met jonge mensen@6?, het begrip en inlevingsvermogen is nog niet voldoende ontwikkeld ze zijn even onder de indruk en pakken hun oude leventje weer op terwijl dat van jou stilstaat.
Hoe is het nu met je?

@8 met mij gaat het nu gelukkig goed.
Helaas waren de mensen niet alleen jong, juist ook oud. Maar hun kenden het niet dus bestond het niet.
en dat gebeurdt helaas vaker. Ik hoor en zie het meer. Iemand anders is ergens goed door heen gekomen of van genezen dus moet een ander dat ook kunnen en zo niet is het die persoon zijn eigen schuld.
Heel kortzichtig deze manier van denken, en het heeft ook veel mensen beschadigd.

Heel herkenbaar wat je schrijft,dat werd bij mij ook vaak gezegd "Zet je er overheen, ga naar buiten"? "Kom op, de zon schijnt ook voor jou" en nog tachtigduizend van die dooddoeners waar je niets aan hebt.
Uiteindelijk moet je het toch zelf doen, dat is me dan gelukt maar vraag me niet hoe.
Bij mij waren het ook de iets oudere mensen die dus inderdaad "fout" reageerden, die van net na de oorlog zeg maar;-)
En inderdaad niet elk ziektebeeld is hetzelfde zelfs elke ziekte verloopt niet hetzelfde, je bent allemaal uniek.
Ik ben blij dat het nu goed met je gaat.

@5
Herkenbaar. In mijn omgeving ben ik bekend met een aantal ADHD-ers, volwassenen en kinderen.
Ik ken nogal wat verhalen van dat die mensen zijn verstoten door familieleden, andere kinderen die van hun ouders niet met die ADHD-kinderen mogen spelen, buurtbewoners die die ouders echt 'gemeen' behandelen vanwege de ADHD, sportscholen die adhd-ers wegsturen vanwege de adhd!!!!, enzovoort.

Mijn respect en medeleven naar de stervenden, maar voor jullie houdt het na een relatief korte tijd 'op'. De adhd-er wordt er (heel) oud mee.
Een terminaal zieke kan een beroep doen op de wet levensbeeindiging, de adhd-er kan dat niet.

Ik vraag me af wat 'erger' is. Terminaal zijn of zo'n aandoening zoals bijv. ADHD hebben. Ik ken ADHD-ers die liever vandaag dan morgen dood zouden willen gaan, en een enkeling heeft het ook 1 of meer keren geprobeerd.
In ieder geval hebben beide groepen last van hetzelfde. Zoals bijv. de uitsluiting dus.

Het probleem zit 'm in uitsluiting van mensen die 'anders' zijn. Dat is groter en 'breder' dan enkel terminaal zieken. De campagne had daarom ook 'breder' moeten zijn omdat het een onderwerp is dat een grotere groep betreft dan alleen terminaal zieken.

(met een +-je voor @5)

@5Het spijt me maar ik vind de vergelijking die je hier maakt niet kunnen.
Ik citeer:"Ik vraag me af wat 'erger' is. Terminaal zijn of zo'n aandoening zoals bijv. ADHD hebben. "
Wat denk je nu zelf?, even logisch nadenken graag!
Dan wil ik het hierna nog wel met jou over euthanasie hebben,want dat is een heel ander verhaal.

@12
Het is altijd makkelijk(er) oordelen als buitenstaander.
Bezien vanuit de optiek van patiënten zelf, kan toch ineens een ander beeld geven.

(p.s. euthanasie vind ik niet zo'n interessant onderwerp. de wet die het regelt wel)

Ik oordeel niet als buitenstaander, heb zelf 2 psychoses achter de rug met 1 poging tot zelfmoord dus ik weet goed waar ik over praat.
Ik vind alleen je vergelijking met terminaal zijn en ADHD niet opgaan.
Ik vind (waarschijnlijk net als jij ) dat psychiatrisch patiënten in het geval van ondraaglijk lijden ook recht zouden moeten hebben op euthanasie.
Gelukkig is de euthanasiewet wat dat betreft versoepeld maar in de praktijk valt het nog niet mee om euthanasie via een psychiater te regelen en dat zou moeten veranderen vind ik.

@14
Ten eerste: respect(!) voor je openhartige reactie.
Ten tweede: ik lees uit je reactie dat we het er i.i.g. over eens zijn dat er meer groepen patiënten zijn die - onder omstandigheden - een beroep zouden moeten kunnen doen op de 'euthanasiewet'.

Ik denk dat het beslissende criterium zou moeten zijn of er sprake is van, en onder welke omstandigheden kan worden gesproken van, het niet meer hebben van een 'menswaardig bestaan' of 'ondraaglijk lijden'.
Bij die beoordeling zou naar mijn mening wel iets meer gewicht toe mogen worden gekend aan de beleving van de patiënt, dan aan de 'aandoening'.
Mijn indruk is dat daarover onder hulpverleners, specialisten (en ook rechtspraak?) geen overstemming is.

Die 'onduidelijkheid' (als ik het zo kan noemen) lijkt ook op te gaan voor het topic van dit draadje 'ik ben er nog'. De kritiek gaat in dat laatste geval enkel meer op voor 'naasten', kennissen en familieleden, dan voor de groep van hulpverleners en specialisten.
'Menswaardig bestaan', 'kwaliteit van leven', of de 'draaglijkheid van lijden' is immers óók afhankelijk van de factor 'sociale contacten', van interesse tonen, even bellen en vragen hoe het gaat, bij elkaar langs gaan, enzovoort ... Daar zouden mensen zich inderdaad wel iets meer meer bewust van mogen worden.

Het is al vervelend genoeg om terminaal te zijn (of andere 'serieuze' en heel 'vervelende' aandoening te hebben).

Om dan ook nog je sociale contacten te verliezen, is dan eigenlijk een éxtra 'klap' om te verwerken.

@15 Dank je wel voor mij is het achter de rug nu dus het is normaal geweorden om daar openhartig over te zijn
Over euthanasie in de psychiatrie heb ik een apart topic geopend misschien vind je dat interessant?
http://www.nujij.nl/euthanasie-in-de-psychiatri...
Niet om reclame te maken hoor maar ik merk dat we op één lijn zitten wat dit betreft en ik weet niet zeker of je het al gezien hebt.