#200 Ik heb autisme (asperger) en ik ken aardig wat autisten. Maar geen van hen is narcistisch/psychopathisch.

Iedereen die ik ken, en mijzelf ook, is zeer vredelievend en eerlijk. Eerlijkheid is kenmerkend voor autisten. Ik kan hooguit wat verborgen houden of mijn minder sterke punten vergoeilijken maar liegen doe ik nooit.

Ik kan wel liegen, maar doe dat hooguit in een rollenspel om andere personages in bescherming te nemen of vanwege afspraken met de spelleiding.

Nu is mij in het verleden vaak wel eens egocentrisme verweten op basis van mijn gedrag, maar ik was nooit bewust egocentrisch. Ik had op die momenten alleen geen behoefte aan anderen.

Ik ben ook arrogant genoemd. Dat kan wel eens waar zijn want in alle eerlijkheid: kapitalisme leidt tot ongelijkheid en oorlogen waar de gewone burger geen ene hol aan heeft. Het is zeer jammer dat het communisme als gevolg van de aard van de gewone mens niet heeft gewerkt. De machthebber immers moet altijd zijn/haar machtspositie beschermen en dat leidt tot megalomanie en andere wantoestanden (kijk naar Stalin, Mao etc). De mens, en ik denk met name de 'neurotypische' mens, is te zwak om een harmonieuze maatschappij te onderhouden. Mensen worden altijd verleid door macht en geld terwijl deze zaken niet het belangrijkste zijn voor ons voortbestaan. Als het er op aan komt, hebben wij gewoon niet de middelen om onze ondergang te voorkomen.

Uitbarsting supervulkaan: einde mensheid.

Beetje te grote meteoor die met Aarde botst: einde mensheid.

Ik kan nog wat van deze zaken noemen. Daar kan een economie of een machthebber geen ene moer aan doen. Wetenschappers wel. De sleutel tot ons voortbestaan licht in wetenschappelijke en technologische ontwikkeling en dit kan voortgaan zonder 'geld'. Je hoeft alleen alle middelen te verdelen zodat ieder naar behoefte heeft. En die behoefte wordt bepaald door wat men wil binnen een pacifistisch kader. Aangezien autisten over het algemeen een grote interesse hebben in techniek en wetenschap, is het reëeler dat een autist de Aarde zal redden dan dat een cowboy in een JSF hier in slaagt. Bovendien is zo'n cowboy slechts een pion.

De meeste mensen zijn slechts schapen in een grote kudde met meestal slecht leiderschap, leiders die ze zelf gekozen hebben op basis van slechts enkele ideeën en verder onderbuikgevoelens en/of omdat ze bang zijn voor verlichte opvattingen. Wat mij betreft is het een voldongen feit dat een hoop mensen onderontwikkeld zijn en daar eerst eens iets aan moeten doen voordat ze überhaupt zoiets als stemrecht verdienen. Wat betreft Nederland betekent dit bijvoorbeeld dat het schoolvak staatsinrichting niet voorbehouden moet zijn aan bovenbouw HAVO/VWO, maar verplichte kost voor iedereen zal moeten zijn. Eerst maar eens bv middels een examen aantonen dat jij weet hoe het in de politiek werkt en hoe je dat als burger kan beïnvloeden (dus ook weten wat een burger-initiatief is) voordat je stemrecht hebt, en niet, zoals het nu gaat, op basis van leeftijd.

Kortom: ben jij een individu met kennis en onderbouwde opvattingen of ben jij een schaap dat het allemaal voorgekauwd moet krijgen? Individuen hebben behoefte aan overleg en management, schapen hebben slechts een herder nodig. Zo zit de mensheid globaal in elkaar.

Zo klink ik inderdaad arrogant. Maar wat wil je ook met zoveel stupiditeit in je eigen directe omgeving en de hele wereld, veroorzaakt door vooral egoïsme. Ik ben voorstander van een pragmatische en logische aanpak. Mensen hebben natuurlijk recht op vrijheid maar moeten ook niet meer vrijheid hebben dan ze mentaal aan kunnen. Net zoals met autorijden, moet je ook eerst je rijbewijs voor halen. Tevens vind ik dat 'paupers' gericht aangepakt moeten worden met verplichtingen en educatie en zo nodig therapie. Doe wat maatschappelijk logisch en nodig is want iedereen verdient kansen. Feit is gewoon dat oa schoonmaakwerk over 20 jaar door robots wordt gedaan en kom je zonder kwalificaties niet aan de bak. En ga gewoon op een sociale manier met elkaar om, ongeacht geloof etc. Een hele hoop stupiditeit is vermijdbaar, een kwestie van zelfbewustzijn, verlichting en nadenken. Omdat helaas een hoop mensen niet weten wat goed voor hen is, is democratie geen goede bestuursvorm. Een dictatuur helaas ook niet. Naar mijn mening is verlichting van de gehele wereldmaatschappij het antwoord. Alleen dan kan democratie goed functioneren.

In de regel is het zo dat als autisten iets verkeerd doen of iets wat wij doen wordt verkeerd opgevat, doen wij nooit dingen bewust verkeerd of met verkeerde intenties. Vaak komen 'fouten' voort uit (sociale) onhandigheid en niet vanuit kwade bedoelingen. Dat wordt dikwijls dus niet begrepen.

Meestal zijn het de autisten die worden getreiterd als kind, niet worden begrepen en doelwit zijn van wangedrag door anderen. Anderen die zelf vaak echt egocentrisch zijn en dermate stupide dat zij de wereld en maatschappij eerder schade zullen berokkenen dan dat ze iets goeds doen.

Autisme kun je niet krijgen op latere leeftijd, je hebt het of je hebt het niet. Ze kunnen er op latere leeftijd wel achterkomen dat je autisme verwant bent, maar dat ben je dan altijd al geweest, zonder dat men het zelf wist. Ik heb zelf een vorm van autisme, gekomen door zuurstofgebrek in de hersenen vlak na m'n geboorte. Je doet er helaas niks tegen, het is de natuur. Enniemand is 100 procent perfect. Soms is het verdomd lastig te leven met een beperking, omdat ik contact maken met mensen erg moeilijk vindt in het echte leven en situatie's van onmacht soms enorm frustreert en niet direct een plek klan geven, of pas veel later dan anderen. Bepaalde handelingen die men moet herhalen en denken gaat ook anders dan bij iemand die geen autisme heeft.

Op zo'n late leeftijd nog te horen krijgen dat je autisme hebt lijkt me enorm vervelend.

@201 ik zie mn eigen gedachten op papier staan. Ik denk er nl ook zo over en word ook vaak niet begrepen.

Volgens mij hoef je geen autist te zijn om de gedachten van @201 te onderschrijven :-)))

#204 Wij autisten kunnen dat vaak gerust zonder emotie en zonder interesse in de 'ja-maars'. Het is een veel betere weg dan dat het nu gaat en zo moet je sociale problematiek aanpakken.

@200, een heel interessant gegeven! Ik denk dat voor de buitenwereld RAT en ASS op veel vlakken niet zo heel verschillend is. Voor de persoon die het heeft daarentegen wel!
Een narcist/psychopaat vertaald emoties anders voor zichzelf en ziet zijn eigen rol in de wereld anders. Een autist snapt de emoties in eerste instantie al niet of ziet ze ze gewoonweg over het hoofd. Verder zie een autist de wereld anders en kan daardoor de eigen rol daarin moeilijk plaatsen.

Een RAT heeft dus een heel duidelijk beeld van de wereld, de mensen daarin en zijn eigen rol in het geheel (wat overigens in de praktijk dus wel een volstrekt onjuist/onreëel beeld van de zaken is), een autist heeft dit volstrekt niet!

Een autist kan overigens vaak ook niet (goed) liegen, want geeft dan vaak de verkeerde non-verbale signalen en herkent de signalen van de tegenpartij niet. Manipuleren van (het gedrag van) anderen kan een autist ook niet. Hij snapt andermans gedrag al niet (helemaal), laat staan dat hij het zou kunnen sturen.

Wat wel voor zowel RAT als ASS geldt is een vorm van egocentrisme. Bij de autist is dit echter onbewust en veelal ook onbedoeld. Bij een narcist/psychopaat niet.

Ikzelf ben bijvoorbeeld erg begaan met andere mensen, wil weten waar ze mee zitten en wil anderen helpen. Ik heb zelfs een heel sterke neiging om anderen boven mijzelf te plaatsen! (als ik een ander kan helpen ten koste van mijzelf zal ik dat snel alsnog doen). Echter, in de praktijk ben ik toch vooral met mijzelf bezig en richting de buitenwereld (met name privé) kom ik als redelijk egocentrisch over. En wanneer ik dan anderen help (ten koste van mijzelf) pakt het vaak heel anders uit dan de bedoeling en heb ik veelal wel de nadelen, maar die ander niet de voordelen van mijn hulp. Dit heeft tot nogal wat frustratie geleid in het verleden en heeft ook grote gevolgen voor mij gehad (nog steeds). Nu kan ik er (door schade en schande) beter mee omgaan en weet ik een betere balans te vinden tussen zinvol anderen helpen zonder nutteloze acties en/of zelfdestructief gedrag én ervoor kiezen anderen niet te helpen omdat ik dat simpelweg niet kan (en ook niet hoef!).