het systeem is zo hypocriet. kosten nog moeite sparen om meisjes in te enten om hen te beschermen tegen een eventuele mogelijke baarmoederhalskanker. En dan zo met de ouderen om gaan. :(

@1 waar slaat dat nou weer op ?

het zal niet met opzet gebeuren, maar je kan je afvragen of de patient en de directe familie hier niet beter mee af zijn.
voor ieder die een dementerende in de nabije omgeving heeft meegemaakt is het een verschrikkeng.

'@2

Die eerste leveren jarenlang geld op, en die tweede kost geld.

@3

Beter af zijn? Te weten dat je moeder of vader strontziek van de medicijnen er langzaam aan dood gaan?

@ 1. Je slaat de spijker op de kop.

Ouderen kosten teveel geld en leveren niets op, dus worden ze op grote schaal volgestopt met troep in de hoop dat ze snel doodgaan.
Kl#temaatschappij...

Een artikel uit 2008, toen en waarschijnlijk jaren ervoor ook al bekend met de dodelijke 'bijwerkingen'.
En toch mogen instellingen deze medicijnen blijven voorschrijven aan de ouderen die daar verblijven.

Blijkbaar

@8
De link:
http://vorige.nrc.nl/wetenschap/article1874588....

"De Inspectie voor de Gezondheidszorg is er niet van overtuigd dat antipsychotica tot problemen leiden bij dementerenden. Er komen weinig meldingen over binnen, reageert de inspectie in de krant.`

die mongolen van de inspectie ook altijd... ze inspecteren AANGEKONDIGD en onzorgvuldig.

is ook een manier om van de vergrijzing af te komen.......

Feitelijk komt het neer op massamoord ...

Goh wat een hoop ongenuanceerde woorden: massamoord, hopen dat ze snel doodgaan...

@12 Bij deze oudjes moet op een gegeven moment de handdoek in de ring geworpen worden. Zeker als door dementie of andere aandoeningen de uiterste houdbaarheidsdatum overschreden dreigt te worden. Is dat massamoord? Misschien, maar het is wel bijzonder effectief om de wachttijden voor het verpleeghuis nog enigszins acceptabel te houden. Mooi!

Het wordt maar eens tijd voor een gedegen en breed, onafhankelijk onderzoek (geen medische kopstukken of aansturende politici met banden met de pillenindustrie) naar de wijze van voorschrijven van geneesmiddelen, de invloed van de pillenfabrikanten op het voorschrijfgedrag van artsen, en de bijwerkingen, koppeling aan bijwerkingremmende geneesmiddelen en de mogelijke risico's voor de gezondheid van deze algehele constructie.

Als ik zo links en rechts om me heen kijk, en zie hoe de pillencocktails ruimschoots worden voorgeschreven en geslikt, is er volgens mij iets grondig mis met deze doorgeslagen pillencultus.

Ik wil nog net niet zo ver gaan door te beweren dat wellicht bepaalde pillen met opzet bijwerkingen hebben, om er nog een set andere bijwerkingsremmers aan te kunnen koppelen (kassa!), maar ik vind het diep bedroevend om te zien hoe mensen vanuit een basiskwaal lichamelijk 'verslaafd' worden gemaakt aan uitgebreide pillencombinaties, die stukken verder gaan dan de eerste kwaal. Iets zegt me dat dit zaakje stinkt en er een grondige reset nodig is om e.e.a. weer tot redelijke proporties terug te brengen. Misschien moeten we gewoon van de meeste pillen af, en accepteren dat we alleen met leefwijze en wellicht alternatieve aanpak een hoop kunnen voorkomen, en wat we niet kunnen voorkomen moeten we tot op zekere hoogte accepteren. Dat kan voorkomen dat je leven wordt geregeerd door een paar decennia uitgebreid pillengebruik. Dan word je maar een paar jaar minder oud.

Mijn dementerende moeder (94 jaar) werd op de gesloten afdeling bijna gewurgd door medebewoonster. Ik heb haar in huis genomen met behulp van een PGB en ontdekte dat ze veel te veel medicijnen kreeg waardoor ze onnodig halucinaties had. Heb na eigen onderzoek medicatie gereduceerd en mijn moeder heeft nog naar volle tevredenheid een half jaar bij mij thuis gewoond. Zwaar maar zeer bevredigend! We moeten gewoon weer af van die grote tehuizen en leve de PGB die dit mogelijk maakte !

@14

We zullen er rekening mee houden zodra jij aan de beurt bent...

@15, klopt zeker dat we moeten accepteren dat we met sommige kwalen best kunnen leven tot op zeker hoogte. Maar gezondheid is tegenwoordig maakbaar en we willen allemaal vrolijk en zonder ongemakken de leeftijd van 90 halen... Ow, en het liefst zonder onze levensstijl gezonder te maken, want het probleem ligt overal, behalve bij onszelf...

Mijn moeder kreeg op hoge leeftijd (96 en lichtelijk in de war en soms angstig) , Haldol van de huisarts. Ze kon niet meer zelfstandig wonen. Opname was nodig. Ze reageerde heel vreemd op die Haldol, ze viel twee keer gelukkig zonder breuken maar wel een gat in haar hoofd. Ze kwam tussen zwaar dementerenden te wonen terwijl zij nog maar lichtelijk in de war was. Ze liep nog met hulp plus rolator en was nog niet incontinent. Binnen 14 dagen kon ze niet meer lopen en was incontinent. Waarom? Omdat incontinent makkelijker is. Een keer per 12 uur een schone mat dat scheelt heen en weer lopen naar toilet begrijpt u wel. En als familie kan je daar mee eens of oneens zijn maar je hebt niks meer te zeggen. En klagen? Nou dat kan je maar beter laten. Je wordt met de nek aangekeken en behandeld van: "Oh daar heb je ze weer. " Mijn roots lagen in de zorg. Ik ken nu beide kanten. Als ze in de gaten hebben dat je uit de zorg komt dan heb je het extra beroerd, maar daar trok ik mij niets van aan. Mijn moeders opname was noodgedwongen omdat ze het dag en nacht ritme had omgedraaid en wij bang waren dat ze zou gaan dwalen. Ze woonde tot aan opname al die tijd zelfstandig.
Op een gegeven moment was moeder ziek geworden. Grieperig. Maar ons was niets verteld. Ze had al dagen niet gegeten of gedronken. Toen pas werden wij geïnformeerd. Ikzelf zat midden in een scheiding en was min of meer overbelast. Normaal was ik er dagelijks of om de dag. Er werd ons gezegd dat moeder ook nog een beroerte had gehad. Ze was halfzijdig verlamd zei men en kon niet meer praten. Samen met mijn zus stond ik naast haar bed. Ik pakte op een gegeven moment moeders hand en ze kneep erin. Ik vertelde haar wie ik was, ze had dat waarschijnlijk allang gehoord. Ik fluisterde in haar oor of ze wat wilde drinken. Meteen likte ze over haar lippen. Ik ben naar de keuken gehold en vroeg de zuster om een tuitbeker. Ze keek mij raar aan. Je moeder drinkt niet meer zei ze. Dat zullen we dan wel zien, zei ik haar. Moeder dronk de hele tuitbeker leeg. Ze lag erg onrustig in bed ze schuurde met haar rug. Ze heeft jeuk door huiduitslag zei de verpleging, maar daar krijgt ze zalf voor. NEEEEEE moeder had geen jeuk door een huidafwijking!!!!! Moeder had jeuk en was rood van schuren door uitdroging daar moet geen zalf op!!!!! Maar dat moet je met vocht aanvullen dat zou het recept moeten zijn!!!!!!! De volgende dag een gesprek met de arts. Ik vroeg om vloeibare voeding. Nee, dat is haar leven verlengen en dat doen we niet. Zo is het protocol. Ze mag wel eten maar dat is het verpleeghuis eten en dat kon ze onmogelijk eten. Daarvoor was ze nog te zwak, om te kauwen enz. Daar sta je als familie, niets kan je doen. Ik ging naar mijn moeders kamer. Op een gegeven moment keek ik naar haar mond ik vroeg of ze die open wilde doen. Wat bleek nou? Haar gebit zat er muurvast in vastgeplakt en ik kreeg het er met geen mogelijkheid uit. Na wat drinken heb ik het er voorzichtig uitgetrokken. Meteen was haar scheve gezicht verdwenen. Ze had dus helemaal geen halfzijdige verlamming van haar gezicht!!!! Hoelang had ze met dat gebit zo gelegen? Ik ben op hoge poten meteen naar de arts gegaan. Toch heeft moeder een beroerte gehad, bleef ze maar zeggen. Maar wat kon ze anders zeggen? Toegeven dat ik misschien gelijk had? Dat doen artsen niet hoor!!! Ik zei dat ik daar helemaal niets van geloofde en dat ik dacht aan pure uitdroging en niets anders. Ik begon weer over vloeibare voeding en weer weigerde ze dat te verstrekken. Toen zei ik dat ik dat zelf ging kopen. Dat mag je doen zei ze maar de verpleging zal dat haar niet aanbieden!! Ik ging 2 of 3 keer per dag haar drinken aanbieden. Bij mij dronk ze, maar bij de verpleging niet. Ze kwam weer helemaal bij. Ik vroeg of er een vochtlijst kon worden bijgehouden dat mocht niet van de arts. Notabene iemand die een eed heeft afgelegd!!! Ik ben zelf toen een dagboek gaan bijhouden en samen met mijn familie schreven wij op wat moeder per dag at en dronk. Zo hadden wij een overzicht wat ze binnen kreeg. Moeder knapte op. Zelfs de arts moest toegeven dat ze dat niet verwacht had. Het ging zo goed dat moeder weer in de rolstoel naar de huiskamer ging. Toen werd mij voorzichtig gezegd dat ik niet meer zo vaak hoefde te komen. De verpleging kreeg het gevoel dat ze het niet goed deden in mijn ogen. Dat deden sommigen dus ook niet. Ik bleef wat vaker weg. En wat gebeurde er. Het begon weer van voor af aan, moeder at en dronk niets meer. Toen kwam ik weer 2 of 3 keer per dag om haar te helpen met eten en drinken. Tot mijn moeder in het bijzijn van mijn broer zei dat ze niet meer wilde eten. Ik heb haar gevraagd of ze dat echt meende en heb haar gezegd dat ze dan niet lang meer zou kunnen leven. Het is goed geweest zei ze. Ik had daar veel moeit mee maar heb haar verzoek gerespecteerd. Ze is na 14 dagen rustig ingeslapen. Haar eigen wens en niet die van de verpleging of arts. Ik wilde niet dat zij gingen bepalen wanneer het moeders einde was.
Aan een ieder die een vader moeder of welke familielid dan ook in het verpleeghuis heeft, houdt een vinger aan de pols!!! Ga kijken en zie wat er gebeurt. Het niveau van de verzorgende is oh zo laag. Als ik zie waar wij vroeger aan moesten voldoen om in de zorg te kunnen werken en vergelijk met dat van nu, dan schieten de tranen mij in de ogen. Met piercings en nagellak en lage nagels van hier tot Tokio waarmee je allerlei bacteriën over kan brengen maar ook mensen mee kan verwonden. Dan werden wij vroeger voor naar huis gestuurd om die nagels te gaan knippen!!!! Maar ook het taalgebruik en omgangsvormen daar zouden sommigen echt wel een lesje in kunnen gebruiken.

Lieve moeder, voor ons stond je altijd klaar. Niets maar dan ook niets was je ooit teveel. Een moeder uit 1000den. Dacht je werkelijk dat ik je zou hebben laten verhongeren en verdrogen omdat het protocol dat voorschrijft?? Het spijt me dat je in dat huis je laatste dagen heb moeten doorbrengen. Wel ben ik blij om wat ik voor je heb kunnen doen in die moeilijke uren. We hebben samen nog fijne uren mogen meemaken. Toen je weer kon praten hebben we samen nog heel wat afgeketst. Dag lieve Mam xxxxx.
.

@19
Jammer dat ik maar 1 +je kan geven

Er zijn vele manieren om van overbodige en onrendabele mensen af te komen, bewust en weloverwogen zoals in het verleden, of als bijproduct van de vooruitgang en welvaart.
Zodra zorg geld gaat kosten en dus ten laste komt van de economisch rendabele, dan gelden er kennelijk andere normen en waarden.
Het blijft altijd weer de vraag door wie of wat dit wordt aangestuurd en waarom ??
Menselijke eigenschap misschien ??

Mijn moeder hebben we 5 jaar langer in leven kunnen houden, omdat wij als familie ook als een bok op de haverkist hebben gezeten en iedere dag wel iemand daar was om te kijken of er wel juist gehandeld werd, (is ook ons niet in dank afgenomen) we werden als lastig beschouwd en er werd ronduit gezegd, als je het beter weet, dan doe je het zelf maar en dat hebben we gedaan

@22,

RESPECT.

@22,

Sorry, ik gaf je per ongeluk een - , terwijl ik op + had willen klikken (dementie? :-))

Vandaag al naar het nieuws gekeken ??
Zorg wordt onbetaalbaar. (AWBZ) zegt Rutte, namens wie ???.
De Wereld wordt steeds rijker. Weer meer miljoenairs/miljardairs.
Ouderen, geestelijk- en lichamelijk zwakkeren en andere weerlozen worden afgeserveerd.
Dat euthanasie (zachte- of milde dood) mogelijk is, is een goede zaak, maar men moet er niet toe gedreven of veroordeeld worden (zie oa.@19 en @22) !!!!

@3 Dan is het dus moord zoals jij het stelt, en de Paus maakt zich druk om de Euthanasie in Nederland, heeft ie misschien toch gelijk, en een dode kan niet meer klagen.

@19 Heel fijn dat je ervaring met ons deelt ik vindt het een mooi verhaal hoe je zelf de beste kwaliteit opeist in een verzorgingshuis en met je eigen kundigheid je moeder hebt bijgestaan, mooi voorbeeld voor ons allen.

@ allen,

Dank voor jullie warme reacties!!!!!!!!!!

Het eten geven was een probleem, moeder lustte niet alles en accepteerde sommige zusters ook niet. Moeder kon er beslist niet tegen als er gehaast werd. Moeder moest in no time een bord met pap of zo eten. Dat deed ze niet en als het haar te snel af ging hield ze de lippen op elkaar geklemd. Ik heb dingen gezien aan bed en je houdt je mond omdat je bang bent dat moeder het moet bezuren. Moeder was ziek, ze was ook nog bang in het donker. Ik kwam dagelijks. Ik trof moeder dus ook wel eens aan in het donker. Dat betekende dat ze heel lang alleen heeft gelegen en wellicht niets te eten of te drinken gekregen, ook dat men niet even naar haar ging kijken hoe het met haar was want dan was het licht of een klein lampje wel aan geweest. Ik heb zo’n schuldgevoel dat ik ooit heb toegestaan de zorg van mijn oude moeder over te laten aan zulk een instantie die op zo’n manier voor mensen zorgt. Gevangenen hebben het beter las ik ooit ergens. Ja, dat geloof ik meteen. En de verzorging die hebben het druk met de hele dag mappen op kantoor invullen en buiten staan roken. als het op papier maak klopt. Maar klopt op papier met de werkelijkheid?????? Stond er misschien in het rapport mevrouw kreeg haar verzorging terwijl ze uren alleen in het donker lag? Ben aleen paar uur niet bij haar wezen kijken zal men wel niet ingevuld hebben, denk ik.

Ik geloof ook wel dat moeder niet altijd even makkelijk was. Maar moet dat dan? Ze was uniek als persoon. Ze was erg gesteld op onafhankelijk zijn, alles zelf doen. In haar beleving kon ze alles nog zelf, maar die verzorgsters hadden geen takt om daar mee om te gaan. Als je bij binnen komst mijn moeder zou aanspreken bijv. op wat zit je haar toch prachtig dan smolt ze als sneeuw voor de zon. Of hoe gaat met u en heb u nog bezoek gehad van de kinderen. Daar zou ze uren over kunnen vertellen en onderwijl zou men haar kunnen wassen of iets anders. Maar niets van dit heb ik ooit bij de vezorging. gezien. Ik zag natuurlijk ook hoe zij met anderen omgingen. Weinig takt en weinig invoelend vermogen. Triest gewoon. Jongens dit is ons voorland. Hier kunnen wij ook belanden en willen wij dit??? Het is voor velen een ver van mijn bed show maar vergis je niet als je morgen aangereden wordt door iemand onder invloed dan lig je zomaar in zo'n verpleeghuisbedje!!!
Om over na te denken misschien?

Zij die mij het leven gaf en voor ons kinderen alles deed zou ik haar kunnen laten verdrogen???? Nee. Ik had geen rust als zij niet gedronken had. Ik was blij als zij een halve liter vocht binnen had. En geloof me of niet, de vloeibare voeding ,men noemt dat ook wel astronautenvoeding, is wel zo geweldig. Als Moeder daar een beker van op had, zag ik al de volgende dag meer energie in haar. Het deed wonderen. Die voeding is wel zo goed. Alle tekorten werden door die voeding aangevuld natuurlijk. Dit paste natuurlijk niet bij het protocol van het verpleeghuis die dit waarschijnlijk als levensverlenging zagen. Het is duur maar ze dronk soms maar 1 pakje per dag, naast bouillon en thee. Maar ik had dat er wel voor over. Maar belachelijk dat ik zelf moest kopen. Daarnaast bouillon en thee. Later toen de arts zag dat moeder weer opknapte mocht er toch die voeding komen. Zo zie je maar dat als je ergens voor vecht dat het je lukt.

Toen moeder zo ziek was en ik een heftige discussie had met de arts over het toedienen van hoogwaardige drinkvoeding was er niemand van de verzorging die mij steunde. Geen hoofd van de afdeling of manager die ik zag. Maar toen moeder op sterven lag kwamen zij wel langs. Soms wel een paar keer op een dag. Zij hadden toen voor mij ook weg kunnen blijven. Ik had geen behoefte aan een gesprek met hen. Toen het einde naderde konden zij opeens wel tijd vrijmaken. Zo tegenstrijdig. Ook de arts kwam langs en normaal moest er heel wat zijn wilde je de arts te spreken krijgen.

Nog steeds word ik verdrietig als ik denk hoe het allemaal gegaan is rondom moeder 's opname en haar verblijf daar. Mijn moeder was een sterke en gezonde vrouw die zelfs tot aan hoge leeftijd ( 96 ) geen medicijnen gebruikte. De hele situatie heeft gemaakt dat moeder de lust om te leven verloor. Nooit liet zij haar koppie hangen, ze leefde voor haar kinderen en kleinkinderen, daar genoot zij van. Maar in de laatste fase van haar leven doofde die levenslust. Ik geloof echt dat het leven in dat verpleeghuis moeder 's dood heeft vervroegd.
Mijn moeder verdiende beter. Ik neem het de machthebbers in dit land kwalijk dat er zo wordt omgegaan met onze ouderen. Wie is verantwoordelijk voor deze situaties in de verpleeghuizen? Ik geloof niet in tekorten in de zorg zolang er in de TOP forse salarissen worden uitgekeerd. Zouden de tehuizen niet kunnen draaien zonder die topfunctionarissen? Vroeger toen de nonnen op veel plaatsen aan het roer stonden draaiden dingen ook. Niet dat ik terug wil naar oude tijden maar toen draaide het ook. Nu met alle moderne middelen kunnen we wellicht ook zonder die topfunctionarissen, maar wie onderzoekt dat?

Wie is er nog aan te spreken als er iets mis is? Alles is verdeeld in lagen en de top zie je die ooit? Zij zijn onbereikbaar en hebben zich, zo lijkt het wel, afgeschermd van de werkvloer. Maar zeker afgeschermd van de familie want zij hebben hun woordvoerders als familie een gesprek wil enz.

Ooit kwam er extra geld vrij voor de zorg? Voor meer handen aan het bed? Waar zijn er meer handen gekomen? Waar?

Maar ik liet niet met mijn moeder sollen en heb de deur platgelopen in dat verpleeghuis. Mensen dat moeten jullie allemaal doen!!!!!!!!!!!!!!! Naar binnen!!!!!! Ga kijken op alle momenten van de dag en zie wat er gebeurt en help je oude moeder of vader!!!!! VOOR HEN ZIJN ER GEEN ACTIEGROEPEN OF STEUNCOMMITEES!!!!! U BENT HUN WOORDVOERDER EN ZIJ HEBBEN U ONTZETTEND HARD NODIG!!!! WIE VERTEGENWOORDIGT HEN DAN??? ZIJ HEBBEN GEEN STEM MEER!!!!! LAAT UW STEM HOREN!!!

Zoals ik al zei, ik zag wellicht teveel omdat ik er dagelijks kwam. Zo was er een verpleegkundige
( iemand met een titel die beter behoort te weten, zij leidt ook leerlingen op, nota bene zij die leerlingen moet laten zien hoe het moet) liep met een dame aan de arm naar het toilet. De verpleegkundige hield over het hoofd van de dame een gesprek met een collega over het weekend. Ze hoorde niet dat de dame steeds riep: "wat loop je hard, wat loop je hard, wat loop je hard"!!!! De dame kon haar niet bijhouden. Ze hoorde de dame niet!! Dat zal je moeder maar zijn. Of ooit JIJZELF!!!! Mijn vingers jeukten en mijn hart deed zeer. Waar is moeder beland??? Ik heb daarna moeder nog ruim een half jaar verzorgd in dat verpleeghuis. Totdat moeder weer een terugval had en in bijzijn van mijn broer heel duidelijk zei dat ze niet meer wilde eten. Het was goed zo liet zij weten. In die periode waren haar broer van 94 jr. en zijn vrouw vlak na elkaar overleden. Dat speelde ook mee dat het voor haar niet meer hoefde. Moeder heeft dus zelf gekozen om niets meer te gebruiken en is na 2 weken rustig ingeslapen. Wij waren de laatste weken allemaal bijeen rondom haar bed en hebben waardig afscheid kunnen nemen. De wens van moeder gerespecteerd. Rust zacht lieve Mam.

ik werk in de zorg, en ja, ik vind ook dat men makkelijk naar middelen als haldol grijpt. en ja, ik zou dat ook liever anders zien. maar ja..er is teveel bezuinigd in de zorg. Er is geen personeel. Een voorbeeld..ik heb vandaag van 7.,00u 's morgens tot 13.30u 's middags alleen gestaan op een huiskamer met 7 dementerenden. Kleinschalig wonen, dus ik moest alles doen, de mensen uit bed helpen, wassen/douchen, aankleden. tafel dekken, ontbijt geven, bedden opmaken, stofzuigen, badkamers schoonmaken, koffie zetten voor de bewoners, vaatwassen in en uitruimen, medicijnen geven, eten koken, zorgen dat de bewoners dat eten ook opeten, tussendoor de bewoners naar toilet brengen als zij dit aangeven (en ook als zij dit niet aangeven) voorraden controleren (wasgoed, eten enz) tussendoor de bewoners persoonlijke aandacht geven (lukt niet altijd).
Op 1 na zijn al deze 7 bewoners afhankelijk van rolstoel, rollator of wat dan ook. Ze kunnen niet zelfstandig ergens naar toe, je moet ze begeleiden.
om half twee liep ik op mijn tandvlees.
oh ja,,,en ook al was het voor velen een vrije dag, ik heb een bezoeker gezien die zijn vrouw kwam ophalen voor een wandeling.
Het is vaak zo dat áls er bezoek komt, ze ook nog eens verwachten dat jij voor hen koffie schenkt. gelukkig niet allemaal, er zijn er ook die zien dat je het druk hebt en die helpen soms even met koffie zetten of een afwasmachine leegmaken.
Mijn nagels zijn kort, ik rook niet, ik sta niet met collega's te praten want ik sta alleen op de huiskamer. Ik doe mijn uiterste best om de bewoners zo af en toe te verwennen, met een advocaatje met slagroom, met een arm om hen heen als ze het moeilijk hebben, met een glimlach, een liedje. Als ze een 'ongelukje' hebben gehad en ze moeten verschoond, dan zeg ik dat dit iedereen kan gebeuren, dat het niet erg is. Ik probeer hun schaamte weg te nemen.
Maar wat zou het fijn zijn als deze mensen ook een wat vaker bezoek kregen, bezoek dat hen meeneemt, even weg van de afdeling. Van de 7 mensen is er die dagelijks buiten komt. En 4 die zo goed als nooit bezoek krijgen.
Wat zou het fijn zijn als er meer geld was, zodat er meer personeel was die ook eens een wandeling met deze mensen zou kunnen maken.
Vindt je het gek dat de mensen onrustig en agressief worden? Ze zitten opgesloten, ze zijn dementerend en er is geen geld om goed voor ze te zorgen.
Dus ja...ga maar eens kijken naar je vader, moeder, oma of opa, ja neem ze maar eens mee. Ja, geef ze een blij moment op de dag. Neem ze mee de frisse buitenlucht in.
Ja....kom maar eens vaker naar het tehuis waar je familie zit. Ga maar eens kijken.
Ik vind het wel makkelijk om te schrijven dat de verzorgenden een laag niveau hebben, dat ze roken en praten. echt dit vind ik erg.
Er zijn natuurlijk altijd mensen die niet geschikt zijn voor dit vak en beter iets anders kunnen zoeken. Maar er zijn er genoeg met het hart op de juiste plek en die werken zich kapot.
Als ik dementerend zou worden, dan hoop ik op een enorme overdosis medicatie, want ik zie dagelijks wat ik niet wil worden.
Zo....dat moest ik dus even kwijt.

@34 Nou Leeuwin, je doet je naam eer aan, hoop dat jij geen uitstervend ras bent, uitvoerend personeel kan nooit betere service geven dan het management/organisatie voorheeft mbt service.
Ik geloof dat, als er zoveel managers zijn in de gezondheidszorg, het uitvoerend personeel (door de bezuinigingen en uitbuiting van arbeid) niet echt gemotiveerd wordt, jij bent daar een uitzondering op, shapeau , hoop dat je andere mensen hier aanspreekt en motiveert.

Dit is een echt triest gegeven.

Komt omdat wij het verdommen een beetje redelijke hoeveelheid geld te geven aan de verpleegtehuizen. In de zorg is het heel raar verdeeld. Gehandicapten krijgen veel, maar oma's en opa's weinig en hebben soms pyamadagen...

Oplossing zou zijn dat mensen gaan praten of zo, maar daar is geen geld voor.

We moeten per se geld verdienen en onze oma's en opa's in verpleeghuizen douwen !!

Ik vind het ook vrij triest dat dit topic maar 7 stemmen krijgt !

@14 wtf jij had beter in Duitsland kunnen wonen, rond de jaren 30 vorige eeuw, nazi !!

Het is nu bijna 5.30u. Om 7.00u sta ik weer alleen bij de 7 mensen die aan mijn zorg zijn toevertrouwd. Mijn collega staat op de andere huiskamer, waar 6 dementereden wonen. Zij krijgt om 9.00u hulp, dat is ook wel nodig omdat van de 6 dementerenden, er 3 zijn die zo hulpbehoevend zijn (kunnen niet praten, lopen, zelfstandig eten) dat je dat in je eentje echt niet redt.
Ik red me wel, tot 13.30u. Dan zit mijn dienst erop en draag ik mijn dienst over aan een collega die er ook in haar eentje voor staat.
Ik hoop voor de bewoners dat ze bezoek krijgen die hen even mee naar buiten neemt. Kunnen ze ook eens van dat mooie weer genieten. Maar de kans is klein dat, behalve die ene bewoonster wiens man haar dagelijks komt ophalen, er nog mensen buiten komen. Dus kijken ze door het raam naar het schitterende weer buiten. Wat zou ik ze toch graag meenemen naar buiten, wandelen naar het dierenparkje. Maar ja, 6 rolstoelen duwen in mijn eentje is geen optie. Ik ga er weer het beste van proberen te maken en hoop de bewoners weer even te kunnen laten lachen.

@39 succes leeuwin !

Heb ook gewerkt met deze mensen. Er was zelfs een burgemeester bij, maar niemand kwam bij deze man. Kan je nagaan.. ben je burgemeester geweest, met vele mensen onder je, maar niemand komt naar je toe... al die kinderen moeten maar werken en werken... ik vind Nederland ziek...

@39

Sterkte en plezier met werken ... Wat jij beschrijft is precies hoe ik de ouderenzorg heb ervaren en voor mij een reden waarom ik er nooit in zou kunnen werken ... Hulde dat jij dat wel kan en doet ...

Weet jij toevallig om welke anti-psychotica het gaat? Ik ben er alleen mee bekent dat bij dementie haldol wordt gegeven en volgens mij (maar kan het fout hebben hoor) gaan daar geen mensen aan dood ... Als het ineens risperdal, zyprexa of clozapine zou zijn ... Tja dan kan ik het me voorstellen ...

@14

Excuseer? Die keuze is niet aan jou ... Dat is een keuze die de persoon en familie in samenspraak maakt met de arts ... Een persoonlijke keuze dus ... Als jij je dementerende ouders wilt laten sterven ... Ga je gang voor de rest sluit ik me aan bij @38 ... Wat een walgelijke benadering ...

dag mevr fanfan nummer 19. Met alle respect voor jou en je moeder.. Maar zoals jij over verzorgenden denkt, hoe die tegenwoordig zijn. Dacht je dat de verzorgenden vroeger hun beroep beter konden uitoefenen. Ze hebben niet allemaal piercings of lange nagels tegenwoordig. Lekker makkelijk of personeel in verpleeghuizen de schuld te geven, bij de directeuren moet je zijn. Verzorgenden werken hard, ga er maar aan staan. Ik ben zelf ziekenverzorgende en heb het verpleeghuis vaarwel gezegd, omdat ik chagerijnig werd van het werken in een verpleeghuis. IK kon de druk niet meer aan. Ik werk nu in de psychiatrie, daar is wel tijd voor een gesprek, gelukkig. Met bewoners, bedoel ik dan. Je praat zo minderwaardig over verzorgenden.
Bah! Niveau te laag! Aan me hoela!

@41
Ik weet dat dipiperon ook wordt gegeven maar ook dat is een mild middel, milder nog dan haldol.
Ik denk ook niet dat ouderen overlijden aan een soort geneesmiddel, maar aan de hele zwik bij elkaar. Ik vind dat er nogal wat geslikt wordt door deze mensen. en als de stofwisseling niet goed werkt dan krijg je opstapeling van medicatie in het bloed, daar kunnen mensen zeer verward van raken en als de oorzaak niet duidelijk is, krijgen ze dus nog meer medicatie in plaats van minder. Ik zou echt niet zoveel medicijnen willen slikken, het middel is soms erger dan de kwaal. Maar ja,,,ik ben maar een simpele verzorgende, het is de verpleeghuisasrts die de medicijnen voorschrijft, ik moet ze uitdelen en doe dat ook, maar leuk is anders als je haldol moet geven.
Lees het boek "ik heb alzheimer" van Stella Braam, een duidelijk boek, waar gebeurd, over dementie, familie en verpleeghuizen.
en ik heb prettig gewerkt vandaag, gelukkig 3 uurtjes een collega erbij. Ik had meer tijd voor de mensen en dat is heel prettig voor de mensen en voor mij. Morgen een late middag en avonddienst, ook in mijn eentje maar die zijn minder hectisch dan de ochtenden.

Ik schreef net dat ik het niet leuk vindt om Haldol te moeten geven, maar mensen rusteloos rond te zien dwalen, gevangen in hun steeds kleinere wereld van dementie, dat is ook erg.
Het fijnste zou zijn dat er een goede dagbesteding kwam voor deze mensen. Afleiding van hun trieste bestaan. Soms komen er een soort clini-clowns en als ik zie hoe dementerenden daar op reageren, dan ben ik ontroerd. Maar ze komen maar 1x in de 6 weken. dat is echt niet veel. En nogmaals, familie kan ook veel betekenen voor deze mensen. Niet op bezoek komen en koffie drinken, maar de mensen op komen halen, de buitenlucht in met ze. Ik heb nu 2x in mijn vrije tijd iemand meegenomen naar een dierenparkje en zie ze dan genieten.
Natuurlijk is het moeilijk voor familie om je vader/moeder broer of zus te zien in hun dementie. Maar moet je er dan voor weglopen? Ik begrijp het en ik begrijp het niet.
Maar er zijn bij ons mensen die niet een fatsoendelijke kleding hebben, ze lopen in afdankertjes, versleten kleding. Dat is ook erg hoor, als je dat ziet. er zijn ook mensen die iedere dag frisse kleding aan krijgen, omdat hun familie zorgt dat er genoeg is. En dan vind ik die paar mensen die in vodden lopen zo zielig, ik zou me rot schamen als ik mijn familie er zo bij liet lopen.
Het is zo makkelijk om de beschuldigende vinger naar de zorg te wijzen, en er zou ook veel anders moeten en kunnen in de zorg. Maar de familie moet ook maar eens naar zichzelf kijken.

Ik heb als verpleegkundige ook in de bejaarden zorg gewerkt. Niet in Nederland maar overal is er handen te kort aan het bed. De management heeft het goed maar de mensen die daadwerkelijk het werk doen, worden onderbetaald en vaak aan hun lot over gelaten.

Mijn moeder zit nu in een bejaardentehuis maar het personeel is geweldig. En als ik op bezoek kom (woon in het buitenland) dan neem ik mijn moeder mee om rond te rijden en om te lunchen. Ik heb er ook opgestaan om medicijnen te verminderen en die medicijnen is de schuld van de arts. Ze begon te wauwelen en niet omdat ze dement werd maar onder de meest vreselijke medicijnen werd gezet. Lekker makkelijk. Gelukkig zit ze in België en daar wordt veel gedaan. Carnaval, je kunt een wijntje kopen en buiten lopen.
Je mag bier drinken en ook weggaan voor lunch of diner.

Verder in mijn baan in een bejaarden tehuis voor Britten in Portugal, we gaan met ze barbecueën en boodschappen doen.
Maar de afdeling met de demente en alzheimer patiënten bleef altijd triest. Maar toch hadden we net genoeg personeel om met alle geduld ze eten en drinken te geven. Sommigen hebben voor meer dan 10 jaar geleefd als een plantje, geestelijk waren ze al dood, lichamelijk niet. Over deze patiënten heb ik vaak mijn vraagtekens gesteld. Zo wil ik niet eindigen.

Maar mijn petje af voor fan fan en leeuwin. Allemaal levens echte verhalen.

Beste Leeuwin en Fan Fan,

Er zijn veel verzorgenden in Nederland die doen wat ze kunnen met hun hart op de goede plek: Leeuwin, zo te lezen ben jij daar 1 van.
Maar Fan Fan beschrijft bijna gedetailleerd hetzelfde verhaal als ik nu met mijn vader mee maak:

Eind december hebben wij hem naar het verplegingstehuis gebracht; hij was licht dementerend.
De volgende dag had hij al een luier om (hij was niet incontinent), mocht hij 's middags niet even slapen (deed hij na een ernstige ziekte in de jaren 50 elke dag een uurtje, maar werd nu door verpleging verboden: anders slaapt meneer vannacht niet).
Mijn vader durfde niet naar de toilet (toiletpapier steeds op/angst omdat alles nieuw was) en durfde daardoor niet (teveel) te drinken.
Zijn gebit (eerst onder later boven) raakte zoek waardoor hij moeilijk kon eten: ondanks herhaaldelijk verzoek van ons had het personeel geen tijd om zijn eten te malen.
Hij kreeg binnen twee maanden het middel Haldol voorgeschreven omdat hij onrustig was als hij moest douchen. Dit probleem hadden zijn (andere) verzorgenden van de thuishulp ook gehad, totdat ik uitlegde dat mijn vader van de generatie 'bad' was en dat hem wassen met washandje/bak water veel beter ging. In het verpleegtehuis hebben wij aangeboden dat wij als kinderen wel wilden komen om hem te wassen: maar hier was geen interesse in.

Op een dag was mijn vader met 'geweld' onder de douche gezet (met koud water) en raakte daarna volgens de arts in een Delier. Vervolgens hebben ze met dwang antibiotica toegediend en de Haldol op opgevoerd.
Die Haldol was zo heftig dat hij pas echt verward, verstijfd en totaal van de wereld raakte. Ook kon hij niet meer eten/drinken (combinatie van Haldol en het niet hebben van een gebit).
Hij lag al 2 weken op bed en het verplegingstehuis meldde ons afgelopen week dat het nog 2 tot 6 weken zou duren en hij zou komen te overlijden.

Om het verhaal niet te lang te maken: deze week hebben wij na sterk aandringen (maar met veel tegenwerking van de afdelingsarts) mijn vader laten opnemen in het ziekenhuis: een veel te hoog natrium gehalte als gevolg van ERNSTIG vochttekort.
-----------------------------------------------
Mijn vader zou dus gaan overlijden aan (en ik draai het even terug):
-> ondervoeding/vochttekort -> omdat hij geen voedsel/vocht kreeg toegediend van het tehuis ->niet kon/wilde eten dankzij gebrek aan gebit maar ook door toedienen van Haldol die hem helemaal suf/stijf maakte -> en die Haldol had hij gekregen omdat hij 'opstandig' was als er gedoucht moet worden.
Volgt u hem nog?

Mijn vader zou niet sterven van ouderdom, maar omdat het personeel niet voldoende tijd had om met een angstige/tegenwerkende patient te werken wat een kettingreactie veroorzaakte.
Vervolgens werd het afgedaan als "dit is heel normaal" en "uw vader hoeft niet naar het ziekenhuis" en instanties als de inspectie voor gezondheidszorg krijgt het nooit te weten: immers; vader is gestorven aan… tja, waaraan eigenlijk?

Dus Leeuwin: JA (goede) verzorgenden zijn ondervertegenwoordigd en ALLE lof voor hen, maar dit tekort aan personeel mag niet leiden tot een situatie in Nederland waarin wij ouderen dan maar verdoven en vervolgens op deze manier laten sterven.

Fan Fan: heel erg dank voor jouw verhaal, dit sterkt mij en ik hoop anderen in dezelfde situatie.