.. en dit ter repressie en ontmoediging...

Het wordt tijd dat hier een keer aandacht aan wordt besteedt.

Hmmm lastige ... Ik heb er enigszins moeite mee dat een advocaat hiermee komt maar goed. Denk dat het belangrijker is te kijken naar de wetgeving.
De huidige wetgeving is er inderdaad op gericht dat de patient / client de moeite neemt om intern klachten op te lossen in samenwerking met de zorginstelling. Dat dit problemen kan opleveren lijkt me logisch ...
De nieuwe wetgeving zoals die er aankomt geeft de patient / client veel meer ruimte om deze route te omzeilen en naar de rechter te stappen ... Het verzet tegen deze nieuwe wetgeving komt vooral vanuit AGZ-artsen en de GGZ ... De redenen vanuit deze twee verschillende groepen is volledig verschillend ... Persoonlijk kan ik alleen vanuit een GGZ visie hierover spreken ... Veruit de meeste klachten ten aanzien van verpleegkundigen zijn afkomstig vanuit de GGZ ... De meeste klachten hebben vooral te maken met vermeende (sexuele) intimidatie, onheuse bejegening, te lang separeren, etc. ... Bij een goede instelling worden alle incidenten nabesproken en krijgt de client of een vertegenwoordiger een stem hierin ... Opvallend is dat veruit de meeste zaken die wel voor het tuchtcollege terecht komen ongegrond worden verklaard omdat er sprake blijkt te zijn van manipulatie door de client die boos is ...
Ik zeg niet dat mensen niet zouden mogen klagen of dat mensen bij medische missers niet het recht hebben op een schadevergoeding alleen denk ik dat we met de nieuwe wetgeving een kant opgaan waar artsen, verpleegkundigen en andere professionals wel heel gemakkelijk aangeklaagd kunnen gaan worden voor vermeende fouten ... Ik ken meerdere collega's (AGZ en GGZ) die voor het tuchtcollege hebben gestaan omdat de client / patient vindt dat er iets niet goed gegaan is terwijl achteraf blijkt dat het gewoon binnen de richtlijnen valt ...
Het voorbeeld in het stuk is natuurlijk dramatisch en 10.000 euro lijkt me wat weinig (understatement) maar de nieuwe wetgeving gaat denk ik leiden tot een stortvloed aan klachten en procedures van mensen die om het minste of geringste naar een advocaat gaan stappen ... Er is tegenwoordig nog maar erg weinig ruimte om een mens te mogen zijn in de zorg, alles moet foutloos en exact zoals de patient wil en als dit niet het geval is dan is het fout ... Hier zit wel een heel groot grijs gebied in waarvan ik het gevoel heb dat dit in zwart - wit ingedeeld aan het worden is ... Ik voel me persoonlijk als verpleegkundige steeds zwakker staan in het uitvoeren van mijn werk. Mensen dreigen al steeds vaker met advocaten en deze wetgeving zal hun deze mogelijkheid ook steeds gemakkelijker gaan maken om het uit te voeren ...

Medische missers zijn niet in geld uit te drukken. Ik ben voor een systeem waarbij medici inkomen moeten inleveren na een misser. Op die manier wordt de zorg niet zo achterlijk duur als in de vs en kan ook de laagstbetaalde nog zorg krijgen. Het slachtoffer zou een kleine vergoeding voor de gevolgschade moeten krijgen.

". ''Iemand bij wie hier het verkeerde been afgezet wordt, krijgt een bedrag van 30.000 euro aan smartengeld"

PARDON? Maar 30.000? Ik zou die rechter aanvliegen zeg.. Op zijn minst genoeg geld voor de rest van je leven lijkt me, aangezien je misschien je baan niet eens meer uit kan voeren, psychologisch getraumatiseerd bent, en verminkt door een idiote fout; het verschil tussen links en rechts.

Het aangaan van een letselschadezaak is een tweede lijdensweg,na alles wat een mens al heeft moeten door staan.
Ik ben 3 jaar geleden een letselschade zaak begonnen en ik moet zeggen het gaat me niet in mijn koude kleren zitten.
Gelukkig heb ik de juiste personen getroffen(door lidmaatschap van een vakbond),maar het is niet zo dat je denkt, er is iets mis gegaan en nu wil ik geld zien.
Ik ben 3 jaar geleden met de zaak begonnen omdat ik een hele beroerde periode af wilde sluiten.
Ik weet inmiddels dat dat via deze weg niet de aflossing is.
Ik zit nog steeds vol boosheid en verdriet.
Er is een grove fout gemaakt,een aantal jaren van mijn leven zijn naar de knoppen.
Die krijg ik niet terug.
Wat ik wel hoopte te krijgen is gerechtigdheid.
Laten zien dat wat er is gebeurd niet door de beugel kan,en dat men mij nooit voor vol aangezien heeft omdat ik vanaf het begin af aan wist wat er met mij aan de hand was.
De verzekeraar van het ziekenhuis heeft inmiddels aansprakelijkheid erkent.
Er zijn fouten gemaakt.
Maar daarmee is de kous nog niet af,ik moet nu nog 3 onderzoeken ondergaan voordat ik weet hoe het echt ten einde loopt.
(.a om te kijken naar de hersenschade en mijn psychisch welbevinden.)
Hoeveel smartengeld ik krijg!
En dat ik geld krijg is echt wel terecht,al zouden ze in eerste instantie alleen maar de kosten betalen voor alles wat er uit voor gevloeit is.
In de WAO gezeten,volledig afgekeurd,daarna baan kwijt geraakt en alle onkosten die daar mee gemoeid gaan.
EN HET HAD ALLEMAAL NIET GEHOEVEN.
Al zou ik een miljoen krijgen(wat je natuurlijk nooit van zijn lang zal ze leven krijgt) ik denk dat de pijn niet via deze weg zal verdwijnen.
Ik krijg een aantal jaren van mijn leven er niet mee terug.
Ook blijft het wrang dat ik het gevoel heb dat de persoon die de fouten heeft gemaakt er geen nacht van wakker heeft gelegen en er geen boterham minder om eet.
Het ziekenhuis betaald wel.
Daarom denk ik nog steeds wel aan het medisch tuchtcollege.
Deze fout mag niet nog eens gemaakt worden.
En de persoon in kwestie mag en moet weten wat hij heeft veroorzaakt.
Zie ik daar toch vanaf,wil ik koste wat kost als de letselschadezaak afgehandeld is nog wel een gesprek met de persoon in kwestie.
Ik wil uit zijn mond horen hoe het zover kon komen en hij mag weten wat hij heeft veroorzaakt.
Door de post en emails die je krijgt ben je er eigenlijk dagelijks mee bezig,het blijft in je kop zitten,ik hoop ook echt dat het dit jaar ten einde loopt maar ik ben ongeacht het bedrag wat ik krijg wel blij dat ik er aan begonnen ben.
Door de juiste personen om mij (letselschadespecialist en advocaat)heen voel ik mij gesterkt.
Zij krijgen overigens 10 % van het bedrag wat mij toekomt.
Vind ik zelf niet meer dan redelijk.
De kosten die nu al 3 jaar gemaakt zijn
worden betaald door de vakbond.
Hoef ik niet zelf te betalen.
Verhalen zij misschien wel bij de verzekeraar van het ziekenhuis.

Hangt een beetje van de situatie af. Bij iemand die het overleeft lijkt het me niet meer dan logisch dat de onkosten worden vergoed en een beetje extra om nog iets van het leven te maken. In geval van overlijden heb je niet zoveel aan geld.

De enkele misser in het alternatieve circuit wordt te vuur en te zwaard bestreden. Terwijl ieder jaar enkele duizenden doden vallen te betreuren in de reguliere sector.

Het is maar waar je je energie insteekt.