Enig idee hoeveel mensen er bij het RIAGG, bij de psychotherapeut of psychiater "lopen" omdat ze tijdelijke de weg kwijt zijn?.
Die hier en daar wat minder "rationele wezens" zijn op dit moment?

Toch wel verstandig om daarvoor een drempel op te werpen tegen onbesuisde stappen?

@1 Die beslissing neem je ook niet van de ene dag op de andere. Een arts mag helpen hierbij, onder zeer strenge voorwaarden.

Tijdelijk de weg kwijt zijn, is natuurlijk wel wat anders, dan de weg voorgoed willen verlaten.
Zoals @2 zegt in de meeste gevallen is het een weloverwogen besluit.
De verantwoording voor deze stap moet je dan mi ook niet bij een ander neerleggen, alleen bij jezelf.
In Zwitserland werkt er al jaren een team per provincie die mensen naar het einde toe begeleidt, onder verantwoordelijkheid van medici.
De mens bepaalt dus zelf zijn eindedatum.
Het voorkomt dat mensen in wanhoop voor de trein springen/zich ophangen oid. Gewoon een humaan en respectvol einde.
Voor de ouderen wiens einde door ziekte of geestelijk lijden nu al vast staat, is het een nachtmerrie te weten dat zij tot het gaatje zullen MOETEN.
Gezellig met elkaar (kwijlend, incontinent, vegeterend)aan de huiskamertafel in een verpleeghuis, waar de zorg steeds "zorgwekkender" wordt.

@2 Enig idee hoeveel mensen een zelfmoordpoging doen en als die voorkomen wordt achteraf zeggen: "eigenlijk wilde ik niet dood" ??

@3 Als je beslissing weloverwogen hebt genomen, is die ook netjes uit te voeren. Daar heb je geen Pil van Drion voor nodig die je bij het Kruidvat kunt halen