Dit is zo mooi beschreven, en ik denk dat er veel mensen steun aan hebben.
Toch is de belevenis, het ervaren, het voelen en het rouwen, wanneer een kind dit, overkomt en beseft ,heel verschillend.

Kleine kinderen kunnen helemaal niet omgaan met rouw. Ze hebben een vader en een moeder broodnodig anders raken ze getraumatiseerd. Zo zit het beestje nu eenmaal in elkaar.

Mijn broer overleed 4 jaar geleden op 40-jarige leeftijd, zijn kinderen waren toen 9,7 en 4 jaar jong......nu we 4 jaar verder zijn kun je merken dat vooral de oudste het nog steeds moeilijk er mee heeft omdat hij zijn vader eigenlijk het langst meegemaakt heeft van de drie kinderen...Toen waren ze ook wel in de rouw, maar zeker wel op hun manier, de kleinste beschouwde het meer als een groot feest vanwege de vele mensen (700 stuks!!!) die op zijn begrafenis kwamen.....
Ze schreeuwde wel steeds rond..Papa is dood, mijn papa is dood.....kwam voor ons hard aan als volwassenen, maar we hebben het haar niet verboden om het te zeggen...het is gewoon de waarheid, kinderen zijn eerlijk.....