Heel treffende vergelijking, met die cafe-bezoeker. Ik merk het ook: elke keer als ik weer mijn beste beentje voor zet, mijn vriendelijkste glimlach tevoorschijn tover, het wordt altijd beantwoord door wantrouwen (ik ben een vrouw) of een hysterische reactie (jegens mijn hond) - je voelt op je klompen aan: dit zijn niet de meest gezellige mensen, die fanatiekelingen in niquaab of djellaba, ze motten niets van ons hebben. (hiermee bedoel ik dus niet de gewone Turk of Marokkaan in de straat.)