En mag ik weten waarom je denkt bij de vader?!?

Ik denk eerder bij de moeder, vader is nu een eikel, omdat hij Nook wegrukte van zijn moeder en meenam. Dat is sowieso verkeerd en ook in kinderogen.

Ik zou zeggen; Kijk naar ze uit, ze kunnen niet gemist worden!

Tja, het is natuurlijk makkelijk oordelen en veroordelen van achter een beeldscherm.

Zoals al werd aangegeven is er inderdaad een enorme voorgeschiedenis, veel te veel om hier zo in enkele woorden uit de doeken te doen.

Ik zal U de wanpraktijken van de r.v.d.kinderbescherming besparen, en houd het dus kort.

Allereerst is Nook niet weggerukt bij zijn moeder; Nook woonde namelijk al bijna 4 jaar bij mij.
Hij had een bezoekregeling waaraan hij moest voldoen, eens in de twee weken moest hij op bezoek bij zijn moeder, hetgeen niet goed ging.
Nook wilde er niet meer heen, maar had niets te vertellen, er volgden enkele rechtszaken en de rechter bracht de bezoekregeling terug naar 1 dag per twee weken, in de buurt van Nook's huis, en zonder de vrouw waar zijn moeder inmiddels mee getrouwd was.
Hier hield ze zich niet aan, en Nook wilde niet meer.

Ik was inmiddels gedwongen om mijn bedrijf te verlaten doordat mijn ex bijna een half ton aan bedrijfsgeld had achterovergedrukt en mij op alle mogelijke manieren het leven zuur maakte (tip: trouw NOOIT in gemeenschap van goederen).

Het belangrijkste, en waar het eigenlijk om gaat, is dat Nook helemaal niets te zeggen heeft bij zijn moeder, en zijn mening en gevoelens niet van belang zijn.
Het enige dat ze wil is alles afdwingen (nog steeds) en wat Nook wil is voor haar niet belangrijk.

Nook en ik zijn op vakantie gegaan naar Zuid-Amerika en ik hield contact met de (zoals gewoonlijk zwaar bevooroordeelde) gezinsvoogd van jeugdzorg, die mij meteen tot ontvoerder bestempelde en dreigde met de centrale autoriteit etc.

De slinkse actie die mijn ex tezamen met haar leugenachtige advocaat from hell en jeugdzorg vervolgens ondernam, was het -tijdens mijn vakantie afnemen van de mijn voogdij en opleggen van dwangsommen van 1000 euro per twee weken..dat nodigt uit tot terugkomen!!

Al die tijd heeft -en nog steeds- mijn ex de mogelijkheid gehad om met mijn zoon te skypen, wat ze niet doet, want ze wil zijn gevoelens niet aanhoren.

In het programma 'vermist', is Nook enkele seconden op tv geweest; Jaap Jongbloed heeft ongeveer een half uur met hem (in prive-situatie, want Nook kan prima zijn eigen woordje doen) gepraat over skype, en zag blijkbaar in dat er een andere kant aan het verhaal zat en men trok de handen ervan af.
Mijn ex heeft (haar kennende) blijkbaar heibel gehad daar, want nu beweerd ze -voor de rechtbank- dat ik de programma-makers zou hebben beinvloed en Nook in de publiciteit zou hebben gebracht..!?

Om een lang verhaal kort te maken; aangezien Nook absoluut niet bij zijn moeder wilt wonen en bij terugkeer naar Nederland, dus zwaar in de problemen zou komen (uithuisplaatsingen etc.) werden wij dus gedwongen om in Colombia te blijven en hier hulp te zoeken bij de kinderbescherming.
Ik was erg bang voor de geestelijke schade die Nook in Nederland hierdoor zou kunnen oplopen.

Gelukkig gaat het in Colombia heel anders dan in Nederland..een kind is hier belangrijk, word uitgebreid gehoord, en zijn mening telt.
De Centrale autoriteit in Nederland bestempelde mij als crimineel en men eiste Nook op.

De kinderbescherming in Colombia heeft vervolgens uitgebreide onderzoeken gedaan (op heel kindvriendelijke en speels wijze overigens), o.a. door medewerkers van de kinderbescherming zoals een dokter en psychiater, en ook nog eens een onafhankelijke dokter en psychiater.
Door iedereen werd vastgesteld dat Nook kerngezond is, zowel lichamelijk als van geest, en hij heel goed en onbevooroordeeld weet wat hij wil.

Men heeft het dossier bestudeerd vanuit Holland en met verbazing werd er vastgesteld dat moeder eigenlijk alleen maar op beschadiging en wraak uit is, daarbij volledig voorbij gaand aan haar zoon.

Er werd besloten dat Nook mocht blijven en de eisen van de centrale autoriteit van Nederland werden afgewezen.

Nu vraag ik mij af; waarom kon dit in Nederland niet en in Colombia wel?
Waarom bestaat deze wan situatie dat er in Nederland niet naar een kind geluisterd kan worden?
De wan praktijken van jeugdzorg zijn niet van de lucht, jullie weten nog half niet wat wij allemaal hebben meegemaakt in voorgaande 4 jaar met de raad van de kinderbescherming (die deze naam niet waard zijn).

Ondertussen heb ik geprobeerd om met jeugdzorg te praten en tot een oplossing te komen, maar daar word ik bestempeld als 'de biologische vader' die bij terugkeer echt wel bezoekrecht zou krijgen....voor jeugdzorg(!?) geld de mening van een kind ook absoluut niet.

Met Nook zijn moeder probeer ik al heel lang te praten, maar die reageert nergens op, en lijkt helemaal niet geintresseert te zijn dat Nook terug zou kunnen komen.

Ja, gedwongen, en zonder zijn vader, maar dat gaat niet gebeuren, daar is mijn zoon veel te belangrijk voor.

jij kunt schrijven wat je wil, maar het rammelt van alle kanten. en als je een vent bent kom je gewoon terug naar nederland. een kind heeft een vader en een MOEDER nodig. je rukt een kind niet weg bij zijn familie en vriendjes....

kijk naar ze uit ze kunnen niet gemist worden!

En wie ben jij dan wel, cvdv?
Waarop baseer jij dat wat ik schrijf rammelt aan alle kanten? ben je erbij geweest?
Als jij een vent of wijf bent, dan schrijf je in de eerste instantie je naam neer.
Op deze manier heeft jouw oordeel geen enkele waarde, je hebt geen flauw idee waar je over praat.

Moeder moet wel willen dat haar kind terug komt, he....maar moeder houd hem juist bij zijn familie vandaan door er voor te zorgen dat wij niet terug kunnen keren...is moeilijk te begrijpen, maar waar.
Ik heb onderhand vele voorstellen gedaan aan moeder om terug te keren, indien ik de gedeelde voogdij weer terugkrijg.
Zonder gedeelde voogdij is er niet terug te keren, want dan verklaar ik mijn zoon vogelvrij.

Moeder en Jeugdzorg proberen mij nu in een val te lokken door te zeggen dat ze naar mijn zoon luisteren en hij bij mij mag blijven wonen als ik terug naar Nederland kom...ja, ik ben op mijn achterhoofd gevallen...zonder voogdij heb ik geen enkel recht en zeggenschap meer over mijn kind.

En dat je dan als moeder je kind zo voorliegt en gebruikt..ze heeft het hem beloofd namelijk..en ze wist dat ik de gedeelde(!) voogdij eerst terug moet hebben om terug te kunnen keren!!

Mijn zoon is vrij om bij zijn moeder te gaan wonen als hij dat zou willen, dat is vanaf het begin al zo geweest.
Ik laat hem de keuze, hij mag wonen waar zich goed voelt, hij heeft hier tenslotte niet om gevraagd.
Voor hem is het enige belangrijke op dit moment dat hij bij zijn vader kan blijven, hij voelt zich veilig bij mij en dat wil hij zo houden.

Zeg nu zelf eens; is het normaal dat je als moeder 3 maanden lang niets aan je kind mailt, en vlak voor een rechtszaak even contact opneemt om dit soort trucs uit te proberen?

Zijn moeder doet er verstandig aan om te stoppen met oorlog voeren, en haar energie gaat steken in een herstel in de relatie met haar zoon.
Daar heeft ze alle mogelijkheid toe op dit moment, maar ze doet er niets mee.

Wat er rammelt, cvdv, is het hele rechtsysteem in Nederland, en het hele jeugdzorg en r.v.d.k.b. systeem, dat rammelt.

Het zou misschien een idee zijn voor de 'raad voor de kinderbescherming' en 'jeugdzorg' (voor mij is het 1 pot nat) om met zowel de ouders en het kind te praten.

Let wel; om beide ouders en het kind aan een psychiatrisch onderzoek (een echte psychiater wel te verstaan) te onderwerpen, dan zou dit soort ellende misschien niet meer zo veel voorkomen als nu.
ZEKER ALS DE MOEDER EEN PSYCHIATRISCH VERLEDEN HEEFT en vader aangeeft dat het niet goed met haar gaat, lijkt mij..maar nee, dat word volkomen genegeerd.

Bij een scheiding hoort op nummer 1 het kind te staan, zowieso altijd!

Het hele systeem moet worden omgegooid; 'raadsonderzoekers' en 'gezinsvoogden' hebben veel te veel macht, daar kan men niet mee omgaan.
Al snel veranderen ze in wrede ego-trippers die graag macht misbruiken.

In het begin van deze ellende, toen Nook's moeder hem wegrukte uit zijn woonomgeving, en ging samenwonen met haar nieuwe relatie (een vrouw die ze via internet ontmoet had en slechts 1 keer ontmoet had), op 2 uur rijden afstand van ons huis, kreeg ik hem met de grootste moeite na een tijdje af en toe een weekendje mee.

Ik heb dit zo'n twee maanden aangekeken, had contact gezocht met het schooltje waar ze hem op gedaan had (zelf uit moeten zoeken waar), en kreeg van de juffrouw te horen dat het niet goed ging met Nook.
Hij huilde vaak in de klas, en als de juf vroeg wat er was, dan zei hij dat hij zijn vader miste en naar huis wilde.

Ik had inmiddels informatie ingewonnen bij diverse advocatenkantoren, die me allemaal vertelden dat het systeem niet deugd, en je als vader eigenlijk geen rechten hebt, dat kwam hard aan.

Inmiddels kreeg ik ook te maken met een raadsonderzoekster van de r.v.d.k. (Lelystad), en dat was werkelijk een verschrikking; een dictator was er niets bij..
Het mens deed er alles aan om mij te 'diskwalificeren', zoals ze dat zelf noemen..
Om 1 voorbeeldje te noemen (ik kan wel een boek schrijven n.l.): Mevr raadsonderzoekster kwam bij mij thuis om 'onderzoek' te doen, en stelde mij enkele vragen, ondertussen alles op schrijvend.
Ze vroeg mij iets, waarop ik antwoord gaf, en vervolgens schreef ze iets heel anders op, dit luid hardop herhalend....waarop ik netjes zei: 'neemt u me niet kwalijk, mevr., maar dat is niet wat ik zei, ik zei....en toen keihard dwars erdoorheen zei ze: 'Uw houding bevalt me niet, dat zal ik rapporteren!!' en schreef meteen door..
Met andere woorden: ze probeerde mij uit de tent te lokken, en gedroeg zich werkelijk als een beest..

Ik heb haar toen gevraagd om te vertrekken, omdat dit geen onderzoek was, en het op deze manier helemaal geen zin had.
Ze ging weg, en ondertussen schreeuwde ze dat mijn zoon wel eens uit huis geplaatst kon gaan worden..deze dreigementen heb ik later nog meerdere malen te horen gekregen.

Ik besloot toen om hoe-dan-ook terug te gaan vechten, en dit niet te pikken.

Verschrikkelijk was het ook, dat ik Nook aan het eind van het weekend terug moest brengen naar zijn moeder; huilend smeekte hij me in de auto of hij alsjeblieft gewoon thuis bij mij kon blijven.

Ook ging hij erg achteruit; van een altijd volop babbelende jongen zakte hij af naar een stil, in zichzelf teruggetrokken kind, met ingevallen ogen en hij vermagerde...ook vrienden van mij en van mijn ex constateerden dit, en zijn allemaal brieven gaan schrijven naar de r.v.d.k., die deze brieven als 'waardeloos' bestempelde en er niets mee deed.

Ik ben gaan zoeken en zoeken, en kwam in contact met de S.O.S.-Papa, een stichting die zich inzet voor de rechten van het kind.
Via hun kwam ik in contact met een advocaat die het wel aandurfde en samen werkte met iemand die zich toegelegd had op dit soort smeerlapperij van de r.v.d.k.

Vervolgens (nadat ik van de partner van mijn ex telefonisch te horen kreeg dat als ik me niet stilhield, Nook niet meer te zien kreeg) heb ik Nook bij de eerst volgende gelegenheid gewoon thuis gehouden en niet meer naar zijn moeder gebracht; hij was dolgelukkig en knapte razendsnel weer op.
Vele rechtszaken volgden en Nook kon uiteindelijk bij mij blijven met een gedeelde voogdij, moeder kreeg een bezoekregeling.

Er is uiteraard veel meer gebeurd, o.a. is hij ook nog een keer door zijn moeder ontvoerd, en de weekends dat hij daar heen moest, wilde hij vaak niet, en vluchtte daar het huis uit, door bij vriendjes uit de buurt te logeren.
Moeder had alleen oog voor haar nieuwe, lesbische relatie, en liet Nook eigenlijk vaak een beetje aan zijn lot over als hij daar was.
Ook vertelde Nook dat zijn moeder compleet anders was dan hij haar kende; ze rookte (waar ze vreselijk fel tegen was), Nook had er last van (normaal gesproken moest iemand het niet proberen om in huis te roken, zeker niet met Nook er bij), ging demonstratief zitten zoenen op de bank met die vrouw, waar Nook bij was, en die vond dat niet leuk, en Nook vertelde dat die vrouw 'heel erg de baas speelde over haar'

Ik ging de strijd aan met de r.v.d.k. in Lelystad, en uiteindelijk naar de klachtencomissie, die mij gelijk gaf en men deelde mede dat de desbetreffende raads-onderzoekster op dat moment aan een ziekte leed, en daardoor haar werk niet gedaan had zoals het moest...een smoes!!..ze ontkende wel hardnekkig alles tot op het laatste moment, bijgestaan door een collega die eerst niets met de hele zaak te maken zou hebben, maar waar ik achter kwam door de (achtergehouden) dossiers in te hebben gezien, en ook nog een directeur die beiden de hand boven het hoofd hield....al met al een grote beerput daar.

Verder werd er helemaal niets met de raadsonderzoekers gedaan, slechts een kleine berisping, en men kon weer verder gaan met de praktijken..(ondertussen alweer inmiddels vele mensen narigheid te hebben aangedaan)

Ik kreeg een ander bureau r.v.d.k. aangewezen, in Zutphen, waar men na een onderzoek (o.a. in de vorm van een spel met Nook, bij mij en moeder thuis) tot de conclusie kwam dat Nook bij mij moest wonen.

Afgelopen? nee....vervolgens blijft moeder doorgaan met ellende, ze nam telefoongesprekken op, als Nook daar was, kon hij niet vrijuit met mij praten, alles werd afgeluisterd en getaped, en 1 keer wilde ze hem dwingen om bepaalde uitspraken te doen die ze tegen mij zou kunnen gebruiken, toen Nook een klein cassette-recordertje ontdekte onder het kussen op de bank achter haar....
Nook werd opstandig tegen haar, en kreeg vervolgens de wind van voren van de vrouw waar ze een relatie mee had, daar was hij inmiddels bang voor zei hij, want die kon zo hard schreeuwen..
Nook wilde er niet meer heen, waardoor weer rechtszaken, geen rust, en uiteindelijk toewijzing van een gezinsvoogd (o.t.s.) uit....LELYTSTAD!!!!!!
Collega van het tuig waar we al die ellende mee hebben meegemaakt!!!!

Ik ga er nu mee stoppen, want het duizelt me alweer; er zijn zo veel dingen gebeurd, dit zijn slechts fragmentjes, er is veel meer, maar ik ben het even zat zo.

Ik laat mijn kind niet naar de vernieling gaan, en ik zou iedereen adviseren: pik het niet en kom voor je kind op!!

LIeve Fred en Nook,

Heel veel geluk gewenst! Zet hem op samen! Jullie hebben al zoveel te verduren gehad! Veel liefs van Patty.

doeiiii Patty

Inmiddels heb ik na een zoveelste poging eindelijk met veel moeite een beetje contact kunnen leggen met Nook's moeder en het leek er op dat we nu tot een oplossing konden gaan komen.
In een rechtszaak heb ik de gedeelde voogdij weer terug gekregen en de hoofdverblijfplaats van Nook is weer bij mij bepaald, zoals het ook was voor onze vakantie.
Nu zou je zeggen dat we kunnen terugkeren naar Nederland en verder kunnen werken aan het herstellen van de relatie van Nook en zijn moeder....niet dus.
De aangifte van ontvoering staat namelijk nog; bij aankomst in Nederland word ik meteen opgepakt en kan tot 9 jaar..!! gevangenisstraf veroordeeld worden....
Punt is dat als ik in de gevangenis kom, Nook en de rest van ons gezin de dupe hier van zou zijn, wat mijzelf betreft; de ontelbare slapeloze nachten met pijn in mijn hart over alles wat er ons aangedaan is door de 'hulpverleners' en de pijn die het evengoed doet voor Nook's moeder en Nook's Oma wat ik hiervan dagelijks ervaar maakt een gevangenisstraf tot een lachertje..
De onrechtvaardigheid er van ja, dat zou het wel erg zwaar maken; het is gewoon te gek voor woorden allemaal, compleet belachelijk, waanzin!

Nook's moeder heeft geprobeert om de aangifte -die ze zelf toendertijd gedaan heeft- in te trekken en wat blijkt; een aangifte kán niet ingetrokken worden..!?
Er móet een zondebok zijn, ruimte voor het vinden van een oplossing is er niet..het stugge apparaat dat Openbaar Ministerie heet laat dit niet toe.
Het is niet te geloven.

Na alle moeite, stress en financiële aderlatingen weer (advocaten zijn niet goedkoop) draait alles toch weer uit op niets.
Wij zijn verbannen uit Nederland.

Dagelijkse straf voor vader, moeder, oma en voor Nook zelf, en nog vele anderen, en waarom?

De z.g. 'hulpverleners' hoor je niets meer van, wat voor ellende hebben ze nog meer aangericht voor hoeveel andere kinderen en ouders is het leven verwoest en onherstelbare schade aangedaan in de tussentijd, vraag ik me wel eens af..

Nederland, wat zijn we ontwikkeld en wat hebben we een kennis van zaken en professionele vakkennis in huis....
Met name op het gebied van het welzijn voor de kinderen, die de toekomst zijn.