Of je geeft als ouders dagelijks gewoon het goede voorbeeld......

De basiskennis tafelmanieren behoor je gewoon thuis te leren. Ouders hebben helaas nog al eens te weinig tijd voor de opvoeding.

Als kinderen thuis leren dat ze met hun voeten op de salontafel en het bord op schoot kunnen eten, lekker kijkend naar de tv dan zullen ze niets snappen van met mes en vork eten en de ellebogen van tafel, de tv uit en dan gezellig converseren samen. Dan kan ik wel snappen dat je kind dan op cursus moet, dan twijfel ik ook aan de tafelmanieren van de ouders eigenlijk.

Ik heb van huis uit tafelmanieren meegekregen, maar dat zijn wel basisdingen zoals geen ellebogen op tafel, rechtop zitten, mond dicht eten, en in het geval van knabbeltjes wat de vereiste periode was tussen elk knabbeltje of handje, en van buiten naar binnen werken met het bestek, hoe je je bestek legt tijdens en na het eten, etc.

Maar als je dan opeens in een héél chic restaurant zit met mensen bij wie je liever geen slechte indruk wil maken, dan begin je echt aan alles te twijfelen. Hoe moest dat servet ook alweer na gebruik? Welk glas is de goede voor welke wijn tijdens welke gang? En heeft u ook van uw ouders geleerd dat de zout altijd samen met de peper wordt aangegeven bij wat meer officieuze diners? Misschien is het eens gezegd, maar als ik mijn nogal praktische moeder beide zou aangeven zou ze alleen maar geirriteerd raken. :)

Daar komt bij dat tafelmanieren per land of regio (subtiel) kunnen verschillen.

Genoeg reden voor onzekerheden dus.

Hoewel, laten we wel wezen, wat tafelmanieren te maken heeft met de familie dichter tot elkaar brengen snap ik echt niet. Vroeger gingen kinderen lekker kleurplaten kleuren, en nu gaan ze Mario spelen. Of het nou echt anders is, is nog maar de vraag. Etentjes zijn nou eenmaal ontzettend, geeuwend gapend saai voor kinderen. Als u dat vergeten bent - als 24 jarige, die nu overigens dol op etentjes is, staat me dat nog zéér helder voor de geest!

"De kersttijd levert veel meer stress op dan vroeger en kinderen trekken zich vaker terug op hun kamer om te gamen."

Stress? Ik dacht dat het een feest was. Die stress ontstaat, doordat mensen absurd overdrijven met "vreten op aarde": ingewikkelde kerstmenu's met exotische recepten, die te hoog gegrepen zijn voor de gemiddelde keukenprins(es). Doe toch gewoon, gezelligheid wordt door mensen gemaakt en niet door vreten.

Wil je dat de kinderen niet gaan gamen? Geef ze dan aandacht en zorg dat het niet alleen een 'grotemensenfeest' is. Als je het feest samen met de kinderen voorbereidt en doet, trekken ze zich heus niet terug.

Wij houden één kerstdag voor het gezin. En dan dineren we niet. We zetten allerlei liflafjes op tafel die je gewoon met je vingers of een prikkertje mag pakken. Glaasje kinderbubbels in een mooi glaasje, kerstcircus op TV, helemaal goed...

Waarom wil een gezin een gezin zijn als ze niet samen willen zijn???

Huisje-boompje-beestje is kennelijk de norm, maar hoeveel mensen willen dat nou werkelijk?

Hmm,,...

Ik heb een huisje, boompje's en de hond beestje's.
Maar ik snap niet dat er een academie moet zijn om kinderen te leren fatsoenlijk te eten.
Het hoort bij de opvoeding van de kinderen.
Dat dienen de ouders te doen, maarja,.... bij de Mac eten...
Ik heb mijn zoons ( denk ik ) redelijk goed opgevoed.
Niet met vieze kleren aan tafel, praten mag, maar niet met volle mond.
Wat ze zelf op hun bord scheppen, dus ook opeten.
En pas van tafel wanneer iedereen klaar is met eten.
Nu zijn ze 22 en 24 jaar oud, ik durf ze mee te nemen naar een restaurant, ze weten hoe het hoort.

Met alleen manieren voor het kerstdiner kom je niet zover lijkt mij.