Grappig verhaal.
Het leuke is dat ik als christen ook wel meer dan eens heb bedacht dat ik er niet was geweest als... maar dat bewijst niet dat je dat toeval moet noemen. Noem het God. Of Allah. Of Karma. Of wat dan ook.

"Dat ik geleefd heb was immers het grootste geschenk dat ik had kunnen krijgen."
Lijkt me geen steekhoudend argument. Als er geen gever is, is er ook geen geschenk. Dan kun je tenminste nog je voorgeslacht dankbaar zijn, zoals in het lied van Vader Abraham:
"Bedankt, lieve ouders, bedankt voor het leven".

En "wetenschappelijk"?
Je leven, je bestaan toeschrijven aan het toeval lijkt me niet wetenschappelijk. Hooguit empirisch. Volgens mij doet de wetenschap over het algemeen geen harde uitspraken over wie jij bent. Of er een ziel bestaat. Wat jou tot jou maakt. Of God bestaat. Wetenschappers die dat wel doen neem ik vooral niet serieus.

@1
Anonieme minner: als je mint bij een inhoudelijke reactie zou het wel zo netjes zijn daar een onderbouwing bij te geven. Jammer dat je daar kennelijk de moeite niet voor wil doen.

@1
Henkes, bedankt voor je verhaal. Ja ik moet natuurlijk even reageren op het geen toevals argument. Alvorens ik die vertel, weet dat ik het weet van Richard Dawkins. Hij vertelde het in een documantaire "breaking the science barrier'.

Het is geen toeval maar kansberekening. Dat ik hier sta is een feit, de kans dat ik besta is astronomisch maar niet toevallig klein. Beschrijving van de factoren daargelaten. Ook zou ik je willen wijzen op het gegeven dat mocht er een levensbrenger zijn deze een slechte klus afleverd door, noem eens wat op, de evolutie theorie. Bijvoorbeeld de verspreiding van alle soorten apen.
Als het verhaal van Noach waar is, waarom zijn dan aapsoorten zo verspreid dat ze op 'eilanden' leven. Dus niet echt verspreid over de hele wereld. Zoals beschreven Dawkins laaatste boek 'the greatest show on earth' hoofdstuk over de ark der continenten. Het spreekt voor zich dat ik als ongelovige dit aanemelijker acht dan noach's verhaal.

@3
Anti-theïst, ik snap je verhaal heel goed, en je argumentatie ook wel. Ik wijs alleen even op het waarschijnlijkheidsgehalte van het verhaal. Dat jij op basis van empirische en wetenschappelijke gegevens tot de conclusie komt dat God niet bestaat, laat ik volledig voor jouw rekening.

En die zogenaamde tegenstellingen? Ach, je weet vast wel dat ook binnen het christendom er heel verschillend gedacht wordt over zaken als schepping, ID of evolutie, het al dan niet historische karakter van bijbelverhalen enz. enz.
Ik kan voor mijzelf het geloof in God heel goed combineren met de evolutietheorie. Voor mij staat als een paal boven water dat God bestaat, gewoon op basis van dingen die ik zie en meemaak. Kan ik het bewijzen? Nee.

Dus de discussie stokt al snel. ik ben ervan overtuigd dat niet geloven in God ook een keuze is, want dat hij niet bestaat kan niet bewezen worden. Als ik dat zeg komt er bij sommigen een rood waas voor de ogen, dat zij dan zo. Ze vinden dat de bewijslast bij mij ligt, maar ik hoef helemaal niets te bewijzen. Ze accepteren feiten en meningen als bewijs dat God niet bestaat, maar voor mij is dat bewijs subjectief. En dus heb ik er niets aan.

Ik vind het best interessant om hun argumenten te horen. Maar het wordt vervelend als sommigen dan op de man gaan spelen. Dan krijg je kwalificaties als "dom", "onderontwikkeld" etc. naar je hoofd. Of ze doen alsof je bij "de kerk" in de tang zit. Wat een onzin. De kerk is zijn greep op de maatschappij in Nederland allang kwijt, en het gros van de mensen die er nu nog zitten, zitten er uit vrije wil of omdat ze te lui zijn om op te stappen.

@4
Ik denk dat er eigenlijkweinig argumenten tegen een positie die jij inneemt bestaan. De theorie van evolutie is een feit welke jij erkend. Ik vind het geweldig dat er een link is tussen ons mensen en alles wat leeft. En zelfs dat de basis element koolstof waar we grotendeels uitbestaan van andere sterren komen.
We zijn gemaakt uit sterrenstof. Iedereen die dat niet als geweldig ervaart is imo
een pessimist.

Christenen claimen niet alleen dat God bestaat maar ook dat zijn gedachtes en wensen weten. In jouw geval, een panteïstische wezen.
Zoals Spinoza(als eerste) en Einstein al beschreven.

Ikzelf houd het op materialisme met eigenbeschikkingsrecht. En een sterk gevoel van broeder en zusterschap. Wetenschap is hetgene dat met echte innovaties komt die zorgen dat we iets minder bang voor de dood hoeven te zijn dan voorheen, het universum beter begrijpenen en al haar mystieken kunnen bewonderen.

@5
*spinoza was niet de eerste pantheïst, dat waren de oude griekse filosofen als epicurus.

@5
Even een correctie: ik geloof in een persoonlijke God, niet een pantheïstische. En ik geloof in de Bijbel. Daaruit kan ik God leren kennen, maar ook door zijn Geest. Ik vind het belangrijk dat mijn geloof in God levend blijft. Teveel christenen bouwen een systeem en noemen dat geloof. Ze weten precies hoe God is en denkt. Het boeiende van geloven vind ik juist dat ik elke keer weer nieuwe dingen denk en leer en God voor mij als het ware steeds groter wordt. Overdrachtelijk gesproken.

Het verbaast me wel hoe jij praat over de dood. Als we de schepping beter leren begrijpen is dat prima, maar zonder God zou mij dat geen enkele troost bieden. Je leeft, je gaat dood en je wordt weer een deel van de voedselketen. Tja, voor mij is daar niets aantrekkelijks aan.

Nu zou jij kunnen stellen dat ik dus geloof om mijn leven (en mijn dood) zin te geven. Misschien is dat waar, maar voor mij speelt nog veel meer. Juist al die "toevallige" dingen waar je op een bepaald moment wel een patroon in gaat zien hebben mij ervan overtuigd dat God bestaat. Maar nogmaals, objectief bewijs is dat natuurlijk niet.