Ik heb nu nog dieper respect voor Wim Kan gekregen. Ik wist dat hij zelf slachtoffer van Hirohito en de Birma spoorweg was, maar deze beelden van hem kende ik niet. Dat je al dat verdriet, die pijn en dat leed op zo'n humoristische, ironische, milde en toch scherpe manier kunt verwoorden is bijna bovenmenselijk. Ik mis die man.

Ikzelf heb de oorlog niet meegemaakt, maar als ik de verhalen lees en hoor, vind ik dat de aanstichters en beulen, zelfs nu nog veroordeeld moeten worden, naar mijnn mening!Iedereen stond op zijn achterste benen toen de vader van Maxima ons land en zijn dochter bezocht......Maar dat de keizer van Japan ook thee heeft gedronken bij de koningin, daar hoor je inderdaad niemand meer over! Win kan...........hij was en is geweldig! Ik zat net met tranen in mijn ogen te luisteren...........hij heeft zooooo gelijk! En inderdaad, toen riep iedereen: Dit nooit meer................en wat zien we nu??? We hebben er niks van geleerd! Zo jammer!