Van elke tien meldingen van kindermishandeling is er één onterecht. Het gaat dan om meldingen die worden gedaan door mensen uit de omgeving van een gezin.
Zulke meldingen kunnen anoniem worden gedaan bij een meldpunt kindermishandeling, een AMK. De overkoepelende organisatie van AMK's zegt dat er in sommige regio's nog veel meer valse meldingen zijn; zo is in Flevoland zelfs een op de vijf meldingen onterecht. Het gaat deels om opzettelijk valse meldingen, bijvoorbeeld naar aanleiding van een ruzie. Deels zijn het ook goedwillende omstanders, die zich vergissen.
Als een gezin bij een AMK wordt gemeld, volgt een onderzoek. Daarbij wordt bij onder meer crèche, huisarts en school geïnformeerd naar het welzijn van de kinderen. Gezinnen ervaren zo'n onderzoek vaak als stigmatiserend.
Trefwoorden bij dit artikel:
Sorteer op:
-
Dit is echt heel moeilijk. Als je de spotjes op tv ziet dan word er natuurlijk ook gezegd, "Ook als u maar iets vermoed" en dat vermoeden kan onjuist zijn.
De valse meldingen naar aanleiding van b.v een ruzie dat kan natuurlijk niet. Het zal je toch maar gebeuren dat het niet zo is en ze staan onverhoopt ineens bij je voor de deur.
Erg moeilijk, niet opletten is ook geen optie, stel dat je iets vermoed en je meld het niet en het blijkt later toch waar te zijn, erg lastig en moeilijk. -
*De tijd dat je elkaar goed kende, is er niet meer, als buren*
-
beter 10% vals dan geen melding doen
en al die kinderen die geslagen worden voor niets
de kinderen van 3 4 5 jaar die snape niet wat ze fout doen
echt zielig kinderen die zullen rest van hun leven psychisch probelem krijgen -
@1 Ja heb je gelijk in, het is zo moeilijk te bepalen, hoe en wat, daarom zeg ik ook, als je elkaar onderling beter kent, is het misschien gemakkelijker.
Ook het feit, och, het zal wel een ruzietje zijn, terwijl er misschien veel meer aan de hand schijnt te zijn, is zo vreselijk moeilijk te beoordelen.
Oplettendheid zou misschien ook meer besteed, zijn aan nabije familie, vrienden,
Maar ook school personeel, en artsen.
Toch zijn er ook jonge kinderen, en tieners, die zelf valse meldingen geven aan de kindertelefoon, omdat ze hun zin niet krijgen. -
@3 Dat is ook wel weer waar.
Het is aan de andere kant, wel jammer dat het ten koste gaat van gezinnen , waar niks aan de hand blijkt te zijn, en ze wel door de mangel gehaald worden.
Maar waar het wel degelijk gebeurt, en van die leeftijd, moet er ingegrepen worden.
Ik vind dan wel dat de situatie niet alleen voor de kinderen bekeken moet worden, maar ook in samenwerking met de ouders.
In sommige gevallen gebeurt het misschien maar 1 x, snap je?
Praten en uitleggen zegt zoveel meer! -
@3 & @5 Het is ook ontzettend moeilijk, daarom gaf ik ook dat voorbeeld. Ik schetste een situatie "Stel dat het niet zo is" maar dat kun je natuurlijk ook omdraaien "Stel dat het wel zo is" daarom is het ook zo moeilijk.
Je zou dan bijna denken, ook bij twijfel toch melden. Of in ieder geval voorzichtig proberen in te schatten of je vermoeden juist is. -
Ik heb geen jonge kinderen meer maar ik zou ze ook mishandelen als ik zie hoe onbeschoft en niet te temmen ze zijn in deze tijd. Ík zou ze zo achter het behang willen plakken.
-
@7 Sorry? Weet u wel wat u zegt? Er zijn erbij dat zijn geen lieverdjes maar dat wil niet zeggen dat je ze dan maar mishandelen moet, lijkt me meer iets om dan eens aan de opvoeding van een kind te werken.
Bovendien worden er veel kinderen mishandeld door ouders die het even allemaal niet meer op een rijtje hebben (en dan zeg ik het nog netjes). Onschuldige kinderen, die nergens schuld aan hebben. Een kind mishandelen mag niet! Als je je kind niet de baas kunt, moet je het opvoeden en als het te laat is hulp in roepen, maar zeker niet lukraak om je heen gaan meppen. -
@6 Je hebt volkomen gelijk!
@7 Ik kon toen mijn zoon 15, 16 , 17 jaar was ook wel degelijk achter het behang plakken!
Maar dat had een reden, hij was toen aan de drugs, begon met wiet, en later erger.
Hij had de waan, alles beter te weten, en op een moment mij iets aan willen doen. hij was een hoofd groter dan mij , 16 jaar...
Toen kreeg hij van mij een harde klap in zijn gezicht, omdat er totaal niet meer met hem te praten viel, op welke manier dan ook.
Het gekke was, door die klap, en daarna praten, heb ik hem mogen helpen met afkicken, vele dagen en nachten. Mishandelen was in mijn geval niet nodig.
Toen hij echt weer clean was, klapte ik in elkaar.En toen was hij er voor mij.
Nu inmiddels 30 en zelf vader, we hebben het er heel soms nog over, maar wat ben ik blij dat het niet escaleerde! -
@8 Helemaal mee eens, net als ouder mishandelingen ook niet mag.
Jonge kinderen die het overkomen, zijn vaak niet mondig, onder ouderlijk gezag.
Maar tieners zijn wel mondig. Wat ik beschreef bij mijn zoon,was 1 malig. -
Beter een melding teveel dan een melding te weinig. Ook onder artsen wordt er nog vrij vaak niets gemeld bij een vermoeden, omdat er twijfel is... terwijl het het beste is om het tot de bodem uit te zoeken als er een vermoeden is.
Er werd ook gesproken over opzettelijk valse meldingen vanwege een ruzie, damn dat is echt laag om je wraak te halen over de rug van de kinderen. Daar zou echt een boete op moeten staan ofzo. -
@9 Dat is heel iets anders dan mishandeling, dat is iemand tot bedaren brengen en iemand tot inzicht te laten komen dat hetgeen wat je zoon toen deed niet kon.
En als ik het zo lees heeft de klap geholpen om hem te helpen van zijn verslaving af te komen, knap hoor! Daar heb ik veel bewondering voor. Gelukkig gaat het nu goed met hem. Geweldig. -
@12 Dank je meis, maar dat was ook een antwoord op @7, met ik zou ze ook mishandelen...tja.
Toch blijft het heel moeilijk, om de situatie in te schatten, van wel of niet melden.
Je moet denk ik toch het gezin kennen, lijkt mij? Waar zoiets gebeurt.
@11 Daar heb je deels wel gelijk in, :Beter een melding teveel dan een melding te weinig. -
Het gevaar bestaat dat een medewerker gaat denken:
Paps een verneukte jeugd + Mams een verneukte jeugd + apart gedrag van kinderen =
Dat MOET wel kindermishandeling zijn.
Die fout hebben ze bij mij gemaakt 10 jaar terug.
Achteraf(na 5 jaar vechten tegen de bierkaai) bleken beide kinderen aspergers te zijn en hun gedrag kwam niet door mishandeling.
Het lullige in deze is dat mijn kinderen en ik zodanig door de molen zijn geragd dat ze niet meer thuis konden wonen.
Ze wonen nog niet thuis, maar de relatie tussen mijn kidneren en mij is gelukkig wel goed hersteld.
