Een dubbelpremiere van twee nieuwe korte films. Is dit Bach?, biedt op het eerste oog een droge en humoristische kijk in een bewakingskantoortje waar een jonge nieuwkomer wordt ingewijd in de dagelijkse sfeer van sleur en tijdverdrijf achter de pc-schermen. Een geweldige film in haar eenvoud maar vooral indrukwekkend in haar boodschap. In zeer korte tijd wordt ons een blik gegund in maatschappelijke onverschilligheid, wordt ingenieus aangetipt dat ware tolerantie voor homo’s ver te zoeken is, en dat werklust je zou vergaan waar je niet krachtig genoeg bent om bij je zelf te blijven. Feitelijk is deze korte film een afrekening met het juk waar jongeren zich van dienen te bevrijden, namelijk de maatschappelijke veroordeling als zouden ze lui zijn, ongeinteresseerd, niet betrokken, en egoistisch. Vooral hangend achter pc schermen. Deze korte film maakt er korte metten mee en laat een jongere zien die zich aktief in wil zetten, interesse toont in het werk, verantwoording wil dragen maar in dit alles dreigt te worden belemmerd. Een collega laat zien hoe het hem zal vergaan wanneer hij zich teveel zal laten beinvloeden door de heersende bedrijfscultuur. Het beroep op gelijkwaardigheid door het weigeren van liefde voor de baas, en de standvastigheid en vastberadenheid waarmee hij opstaat om zijn werk te doen, is meesterlijk. Het ’s avonds genieten van de muziek, staat symbool voor het openstaan voor het geschenk van dat deel van de wereld, dat wij niet bevrijden maar bij voortduring laten lijden. Nemen maar niet geven. Maar de jongere bevrijdt. Een ongelofelijk boeiende film, die mild en met humor helder schetst hoe het is, en tegelijkertijd laat zien dat jongeren de wereld zullen veranderen. Een aanrader.

In de Naam van de Vader is een film die je in een adem uitziet, een spannende aktiefilm die je in eerste instantie ervaart als een waarin bloed vloeit, gevochten wordt –dit is tenslotte de eerste Nederlandse kung-fu film – en uiteindelijk meedogenloos gemoord. Maar daarachter is veel nieuws onder de zon voor wie wil horen en zien. In deze film is sprake van zinloos geweld, maar dat wordt alleen door de oudere generaties gepleegd. De jongeren bevrijden zich. Waar de jongeren dreigen te verliezen komen ze achter de waarheid. De liefde voor hun vader is overduidelijk, en waar hij geringe kans heeft te overleven, wordt voor hem gebeden. Maar waar uiteindelijk de wortel van het kwaad bij hem blijkt, hebben ze geen mededogen. Symbolisch gaat het kwaad in vuur op, wat zowel de hel symboliseert als een zuivering. Ik deed het voor jullie. Alleen maar voor jullie, riep de vader. Deze filmboodschap is een harde en confronterende boodschap, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Wat doen wij voor onze kinderen, wat leren we ze, wat voor wereld dragen wij over? Zullen zij ons dankbaar zijn, of zijn wij het kwaad? Echt goed gefilmd, met muziek waar je kippevel van krijgt. Niet geschikt voor heel gevoelige types, maar zeker kan de film ingezet worden voor een open gesprek met jongeren over geweld, ouder-kind relaties, en zingeving. Een heel fascinerende film, waarin de oudere generaties vloeken en de jongeren een kruis slaan. Wees voorbereid!

Deze twee korte films kunnen los van elkaar gezien worden, maar in combinatie bekrachtigen ze elkaars boodschap. Beiden tonen een beeld van een samenleving waarin jongeren zich niet thuis voelen, en dat ze bereid zijn tot het uiterste te gaan om dat te veranderen. Geweldig, prachtig en inspirerend werk van meer dan 60 jongeren.