Zie het artikel onder de jouwe.
.

"Het modelleren van deze deadlock en het doorbreken van ketens die het meest kansrijk zijn op doorbreken is een kern van de methode."

Wordt ook gedaan tijdens (goede) gesprekstherapie.

"Niet het volstoppen met pillen."

Dit wordt gedaan om erger te voorkomen en het herstel te bevorderen, helaas werkt het niet altijd naar behoren. Dit komt omdat er veel keuze is in antidepressiva en iedereen reageert anders op medicatie

"Sterker nog: waar de patiënt voor aanvang van het traject nog enigszins zijn leven kan sturen, is het handelvermogen na het depressief labelen en volstoppen van pillen compleet weg."

Complete onzin met medicatie heb je nog steeds handelvermogen. Ik heb jaren aan de antidepressiva gezeten en kon nog steeds voor mezelf kiezen. Dus weet niet waar die "wijsheid" vandaan komt maar het is klinkklare onzin.

"Het gangbare depressie protocol zegt namelijk: “u bent ziek, neem daarom geen belangrijk beslissingen waar u mogelijk later spijt van krijgt”. En naar de patiënt wordt vervolgens niet meer geluisterd, want zijn gevoelens of denkbeelden zijn gekleurd door de ziekte."

Ook complete onzin toen ik was opgenomen had ik zelf de keuze of ik medicatie wou en welke.

“Waarom was een oprechte, maar ‘mislukte’ suïcide poging het enige medicijn”

Doordat je suïcide pleegt heb je de problemen "opgegeven", dus daarom doet een mislukte suïcidepoging soms wonderen. Ook ik spreek uit ervaring.

@2 dank voor je reactie. Punt met 'gesprekstherapie' is dat het -veelal- blijft bij een gesprek en dat niet gewerkt wordt naar structurele verandering in iemands situatie / 'microsociale systeem'. Dat is juist eigen aan de huidige depressie protocollen: vooral niet veranderen (terwijl dat juist wellicht nodig is).

En mbt keuze vrijheid: dat gaat niet over welke medicijnen je neemt. Maar over de wezenlijke zaken in het leven: je relatie (s), je werk, schulden die je al dan niet hebt.

Waarom moest het bij jou tot een suïcide komen?

En hoe ik tot deze inzichten kom? Ik nodig je uit het boek te lezen, maar de keuze is uiteraard aan jezelf. Of lees het boek 'de depressie epidemie van Trudy Dehue' (ik zie dat je (sterk) gelooft in de werking van antidepressiva).

Met vriendelijke groet,
Iwanjka

@3
"Punt met 'gesprekstherapie' is dat het -veelal- blijft bij een gesprek en dat niet gewerkt wordt naar structurele verandering in iemands situatie / 'microsociale systeem'."

Dat hangt van de therapeut af.

"En mbt keuze vrijheid: dat gaat niet over welke medicijnen je neemt. Maar over de wezenlijke zaken in het leven: je relatie (s), je werk, schulden die je al dan niet hebt."

Dat hoef je niet op de medicatie of behandeling af te schuiven het kan ook door de depressie of waar je maar last van hebt komen. Het kan allebei.

"Waarom moest het bij jou tot een suïcide komen?"

Samenloop van omstandigheden, maar simpel gezegd er was iets voorgevallen wat de laatste druppel wat die de emmer deed overlopen.

"En hoe ik tot deze inzichten kom? Ik nodig je uit het boek te lezen, maar de keuze is uiteraard aan jezelf."

Ik ben niet zo'n leesboeken lezer dus ik sla je uitnodiging af. :P

"ik zie dat je (sterk) gelooft in de werking van antidepressiva"

Ja ik geloof in de werking van antidepressiva, maar je moet het niet zo maar voor elke depressie voorschrijven. Het is lang niet nodig voor elke depressie, want de meeste depressies zijn geen depressie maar dat is gewoon kut voelen of zoals ik het noem "luxe depressies".

@2,

dank voor het delen van je ervaring. Dat kan ik enkel waarderen.
Ik ben blij dat jij je wel geholpen voelde.
Alleen om een ervaring van iemand anders af te doen als complete onzin, vind ik niet gepast.
Het draait om respect. Net als dat je wilt dat anderen jouw mening en ervaringen serieus nemen, wil een ander ook serieus worden genomen.

Mijn eigen GGZ-ervaring: Ik ging in gespreks-therapie omdat ik depressief was, geen energie had. Tenminste wat was het idee.
Al in het eerste gesprek begon de therapeute over medicatie, hoewel ik er duidelijk in was waar mijn depressie vandaan kwam (een stiefmoeder die me op de huid zat en me steeds een schuldgevoel aan praatte)
Ik weigerde en in eerste instantie accepteerde ze dat. Maar later kwam ze er op terug, vond ze het een bezwaar. Ze leek steeds ook te willen stoppen met de gesprekken en het zo kort mogelijk houden. Ik begreep niet wat ik verkeerd deed. Ik was toch open over mijn problemen?
Maar ze wilde me eigenlijk overdragen aan een stichting waar ik ook begeleid ging wonen. Ze wist blijkbaar niet wat ze met me aanmoest.
Mijn begeleidster vertelde achteraf bijna ruzie te hebben gehad met mijn therapeute. De therapeute was haast hysterisch uitgevallen. Dat de stichting het over moest nemen, want die hadden er meer verstand van. Een cliënt met autisme, dat was blijkbaar doodeng ;-)

Ik heb Iwanjka's boek gelezen en alhoewel ik begrijp dat Choncapa heel andere ervaringen heeft met de GGZ en met medicatie, is het niet eerlijk om daarom Iwanjka's ervaringen als klinklare onzin af te doen. Zéker niet zonder zijn boek gelezen te hebben en daardoor de onderbouwing van zijn uitspraken beter te begrijpen. Voor de een werkt een vorm van gesprekstherapie wel, voor de andere niet. Voor velen is het belangrijk dat er gesprekken 'op maat' plaatsvinden, iets wat bij vele GGZ instellingen niet voldoende mogelijk is.Mijn dochter past bijvoorbeeld absoluut niet in het hokjessysteem van de GGZ, heeft veel persoonlijkere gesprekken nodig dan de GGZ kan bieden en functioneert niet goed in groepsgesprekken.

Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat ook medicatie niet voor iedereen is. Er bestaat een relatief kleine groep mensen die echt niet zonder kan, echter antidepressiva worden door menig arts veel te snel voorgeschreven en dragen niét bij aan het herstelproces. Het concept van Iwanjka dat hij het liefst ziet dat DelendHelen ingevuld wordt door enerzijds een ‘ervaringsdeskundige’ en anderzijds een hulpverlener die geschoold is in het begeleiden van dit soort trajecten is iets waar ik volledig achter sta. Hij zegt: "Ik ben dit ‘medicijn’ DelendHelen gaan noemen. Het mooie is dat de patiënt zelf tevens onderdeel is van het medicijn van anderen. En er is niets zo helend als iemand anders helen…" Een ervaringsdeskundige kan tijdens gesprekken op diepten komen waar anderen - die deze ervaring niet delen- dat niet kunnen, een goede hulpverlener (hulpverlenende instantie) zal hulp aanpassen aan de behoefte van de cliënt en het mag niet andersom zijn.

Bezuinigingen binnen de GGZ raken de cliënt direct. Vandaar, en vanwege het feit dat de GGZ gewoon niet iedereen ligt, zijn er andere vormen van hulpverlening noodzakelijk. DelendHelen is één van de oplossingen die een grote groep mensen zeer van dienst kan zijn. Gelukkig kunnen deze vormen van hulpverlening gewoon naast elkaar bestaan en het ene hoeft het andere niet uit te sluiten. Ik zou iedereen die al een tijd zoekt naar de juiste vorm van hulp, iedereen die vastgelopen is in het systeem en geen uitweg ziet, iedereen die in de GGZ werkt en voelt dat het beter of anders zou kunnen, aanraden het boek van Iwanjka te lezen.

Als aanvulling op de reactie van Liduina, in het boek levensklem en ook in http://www.levensklem.nl/reflectie-boeken-ggz/e... komt duidelijk naar voren dat lotgenotencontact (delend helen) vaak niet eens MAG binnen instellingen. Dat kun je niet wijten aan bezuinigingen. Als gebrek aan tijd en geld het enige probleem was, zouden therapeuten juist blij zijn als lotgenoten elkaar helpen.

@5
"Alleen om een ervaring van iemand anders af te doen als complete onzin, vind ik niet gepast."

Ik zeg alleen dat bepaalde beweringen complete onzin zijn. De beweringen worden als een (algemeen) feit gepresenteerd en dat is niet zo. Dat het voor Iwanjka zo is kan ik niet oordelen, maar het is lang niet voor iedereen zo. Iedereen die bij mij in therapie zit/zat is het niet met die beweringen eens dus het is niet een (algemeen) feit. Ik heb misschien wat te harde woorden gebruikt, maar meningen als feiten presenteren is net zo fout in mijn ogen.

"Net als dat je wilt dat anderen jouw mening en ervaringen serieus nemen, wil een ander ook serieus worden genomen."

Dat doe ik ook wel, maar een mening is geen feit.

"Ik ging in gespreks-therapie omdat ik depressief was, geen energie had. Tenminste wat (dat?) was het idee."

Mijn vraag is dan was je dan ook daadwerkelijk klinisch depressief?

@6
"Ik heb Iwanjka's boek gelezen en alhoewel ik begrijp dat Choncapa heel andere ervaringen heeft met de GGZ en met medicatie, is het niet eerlijk om daarom Iwanjka's ervaringen als klinklare onzin af te doen."

Zie mijn reactie voor Sarah tevens heb ik mijn reactie nog even doorgelezen en die klinkklare onzin slaat op wat Iwanjka zegt m.b.t. medicatie niet de GGZ in het algemeen.

"Voor de een werkt een vorm van gesprekstherapie wel, voor de andere niet. Voor velen is het belangrijk dat er gesprekken 'op maat' plaatsvinden, iets wat bij vele GGZ instellingen niet voldoende mogelijk is"

Hier ben ik het volledig met je eens.

"Er bestaat een relatief kleine groep mensen die echt niet zonder kan,..."

Die groep is groter dan je denk, maar goed dat doet er nu niet toe.

"...echter antidepressiva worden door menig arts veel te snel voorgeschreven en dragen niét bij aan het herstelproces."

Ja en nee. Het draagt bij aan het herstelproces, MITS het in de juiste situatie wordt voorgeschreven. En ja het wordt VEEEEEEEEEEEL te gemakkelijk voorgeschreven. Ze moeten het ten eerste verbieden dat huisartsen het mogen voorschrijven die zijn er te makkelijk mee.

"Het concept van Iwanjka dat hij het liefst ziet dat DelendHelen ingevuld wordt door enerzijds een ‘ervaringsdeskundige’ en anderzijds een hulpverlener die geschoold is in het begeleiden van dit soort trajecten is iets waar ik volledig achter sta."

Wat ik hier lees is de GGZ al mee bezig hoor, in elk geval hier. Ik heb eerder dit jaar gesolliciteerd voor ervaringsdeskundige. Het duurt gewoon even voordat alles goed draait.

"Mijn vraag is dan was je dan ook daadwerkelijk klinisch depressief?"

Is gewoon interesse hoor, meer niet.

Choncapa, hartelijk dank voor je uitleg.
Natuurlijk kan iemand bij alles wat hij schrijft zetten: "Dit is mijn waarneming, althans", maar dat leest niet echt lekker.
Maar iemand schrijft vanuit eigen ervaringen en waarneming, je kunt moeilijk vanuit iemand anders waarneming schrijven.
Wanneer is iets een feit? Zelfs wetenschappelijke onderzoeken worden al vanuit een bepaald uitgangspunt gedaan en zijn ook zeker niet altijd objectief.

Wat is voor jouw klinisch depressief? Ik was depressief door mijn thuissituatie. Bedankt voor je interesse.

Klinisch depressie is wat een depressie eigenlijk is en niet wat de "normale" mensen depressie noemen. Depressie is een populaire term en de "normale" mensen gebruiken het te gemakkelijk ze snappen niet wat het daadwerkelijk inhoud. Als zij zich kut voelen zijn ze automatisch depressief, maar niet klinisch depressief.

Om nog duidelijker te zijn voor de mensen die deze uitleg niet snappen DSM IV depressief.

Ik weet het verschil tussen een dip en een depressie.
Bij mij duurde het maanden achter elkaar. Ik was ook uitgeput, had nachtmerries, was op van de zenuwen, naast het somber zijn.