Kurtz beargumenteert met kracht dat het humanisme waarnaar hij streeft en dat hij aanduidt als seculier humanisme, geen religie is. Velen zien humanisme namelijk als een soort religie zonder god.
Dat komt vooral omdat humanisme, met name in georganiseerde vorm, deels dezelfde sociale en psychologische functies vervult, namelijk zingeving en sociale cohesie. De verschillen tussen seculier humanisme en religie zijn zo fundamenteel zijn dat het gekunsteld is om ze als soortgelijk te beschouwen.